Chapter Title : പുനർജ്ജന്മം 3 [ജോൺ എബ്രഹാം]

ഒഴുകി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സുനിതയുടെ ആ പഴയ മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു മാന്ത്രിക മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സുനിത മീരയുടെ ഓരോ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും പതുക്കെ അഴിച്ചുമാറ്റി. മീരയുടെ ആ യുവത്വം തുളുമ്പുന്ന ശരീരം പൂർണ്ണ നഗ്നമായി ആ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

​പക്ഷേ, ആ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ മീരയല്ല, സുനിതയുടെ ആത്മാവാണ് ആവേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. സുനിത തന്റെ പഴയ അലമാര ഒന്നുകൂടി തുറന്നു. അതിൽ നിന്ന് വേണുവേട്ടന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ കടും മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള സാരി പുറത്തെടുത്തു. പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് അദ്ദേഹം തന്നെ വാങ്ങി നൽകിയ അതേ സാരി!
​അവൾ പാവാടയോ ബ്രായോ പാന്റിയോ ഒന്നും ധരിച്ചില്ല.

ആ നഗ്നമായ മേനിയിലേക്ക് ആ സാരി മാത്രം പതുക്കെ ചുറ്റി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം കലർന്ന ആ ശരീരത്തിൽ മഞ്ഞപ്പട്ടു പതുക്കെ ഉരസി നീങ്ങി. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ അത്ഭുതം തോന്നി—ഇത് മീരയല്ല, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വേണുവേട്ടന്റെ സുനിത തന്നെ!

​അവൾ പതുക്കെ മുടി ഒതുക്കി, വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചു:
​സുനിത: "വേണുവേട്ടാ... മതി അവിടെ നിന്നത്. ഇനി അകത്തേക്ക് വന്നോളൂ..."
​വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയ വേണുവേട്ടൻ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയിൽ ശരിക്കും ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയി! ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, യാതൊരു ആവരണങ്ങളുമില്ലാതെ വെറും മഞ്ഞ സാരി മാത്രം ഉടലിൽ ചുറ്റി നിൽക്കുന്ന ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. സാരിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും വെളിവാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) "എന്റമ്മേ... സുനിതേ! എന്തൊരു സൗന്ദര്യമാണിത്! എന്റെ പഴയ സുനിത തന്നെ... നീ ശരിക്കും തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു."
​അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. ആ മഞ്ഞ സാരിക്കുള്ളിലെ ചൂടും മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണവും അദ്ദേഹത്തെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാഹുൽ പറഞ്ഞ ആ പരിഹാസങ്ങളൊക്കെ ആ നിമിഷം തന്നെ ഒലിച്ചുപോയി. വേണുവേട്ടന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ "കാമപ്രാന്തൻ" സർവ്വശക്തിയോടെയും ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞു.

​സുനിത പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് നീക്കി. അവളുടെ മാറിലെ ആ വശ്യതയും അടിയിലൊന്നും