Chapter Title : പുനർജ്ജന്മം 5 [ജോൺ എബ്രഹാം]

നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

​അങ്കിൾ: (ഗൗരവത്തിൽ) "നീ തെറ്റായി ധരിക്കണ്ട ജാനകീ... ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. എനിക്കെന്റെ സുനിതയുണ്ട്. അവൾ ഈ ലോകത്തുനിന്ന് പോയെങ്കിലും, അവൾ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയൊക്കെത്തന്നെ ഉണ്ട്. എനിക്കത് മതി... വേറെ ആരുടെയും കൂട്ടുതേടി ഞാൻ പോകില്ല."

​ജാനകി അതുകേട്ട് ഒന്ന് പരുങ്ങി. അങ്കിളിന്റെ സുനിതയോടുള്ള ആ അചഞ്ചലമായ സ്നേഹം അവളെ അല്പം നിരാശയാക്കി

​അങ്കിൾ: "അല്ല, എന്നാലും ആ ഓവുച്ചാലിൽ നീ എങ്ങനെയാ വീണത്? അവിടെ വീഴാൻ ഒരു സാധ്യതയും ഇല്ലല്ലോ. നല്ല വീതിയുള്ള സ്ഥലമല്ലേ അത്?"

​അങ്കിളിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും ജാനകിയുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം പേടി കലർന്ന സംശയം നിഴലിച്ചു. അവൾ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

​ജാനകി: "അത് തന്നെയാ വേണുവേട്ടാ ഞാനും ആലോചിക്കുന്നത്. പക്ഷെ അന്ന്... അന്ന് ആരോ എന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് ആഞ്ഞു തള്ളിയിട്ടത് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ഓവുച്ചാലിലേക്ക് ഞാൻ തെറിച്ചു വീഴുകയായിരുന്നു. ഞാൻ വേഗം തിരിഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും അവിടെ ആരെയും കണ്ടില്ല. എന്റെ തോന്നലാണെന്ന് കരുതി ഞാൻ സമാധാനിച്ചു."

​അതു കേട്ടതും അങ്കിളിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. ഉച്ചയ്ക്ക് മീരയുടെ ഉള്ളിൽ വെച്ച് സുനിത തന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ച കാര്യം അദ്ദേഹം ഓർത്തു. സുനിതയുടെ സാന്നിധ്യം തനിക്ക് ചുറ്റുമുണ്ടെന്നും, തന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടുന്ന മറ്റാരെയും അവൾ സഹിക്കില്ലെന്നും അങ്കിളിന് നന്നായി അറിയാം.

​അങ്കിൾ: (പതുക്കെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്) നിനക്ക് തോന്നിയതാവും ജാനകി.. നിന്നെ തള്ളിയിടാൻ ആരു വരാനാ അവിടെ...

അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ്..രാഹുലിന്റെ സ്കൂട്ടർ മുറ്റത്തേക്ക് കയറി വന്നത് . സിറ്റൗട്ടിൽ അങ്കിളിനോട് സംസാരിച്ചിരിക്കുന്ന ജാനകിയെ കണ്ടപ്പോൾ രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് തിളങ്ങി. കാറ്റിൽ പാറിനിൽക്കുന്ന സാരിത്തുമ്പും അവളുടെ ആ ഇരിപ്പും കണ്ടപ്പോൾ രാഹുൽ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു, "ഏതാ ഈ സാധനം? കൊള്ളാമല്ലോ... അങ്കിൾ ആള് പുലിയാണല്ലോ!"

​രാഹുൽ സ്കൂട്ടർ സൈഡ് സ്റ്റാൻഡിൽ ഇട്ട് നേരെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ നോട്ടം ജാനകിയുടെ ആ വിരിഞ്ഞ ആകാരത്തിലായിരുന്നു.
​രാഹുൽ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) "അങ്കിൾ...