Chapter Title : പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala]

എന്ന് പറഞ്ഞു അവൾ മുഖം തിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ നേരത്തെയുണ്ടായിരുന്ന ഗൗരവം കുറവായിരുന്നു, പകരം ഒരു പുതിയ നാണം കലർന്നിരുന്നു.

​കേശവൻ ഒന്ന് ചമ്മി ചിരിച്ചു. "ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഏട്ടത്തീ, ചിലർക്ക് പൂക്കളോടാ ഇഷ്ടം, എനിക്ക് ഇതിനോടാ... അതിപ്പോ നാണക്കേട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ."

​ശ്രീവല്ലി പാചകത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ തരിപ്പ് മാറിയിരുന്നില്ല. അവൾ തന്റെ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ കൈകൾ ഒന്ന് ശരിയാക്കിയിട്ട് അവനെ ഒളിക്കണ്ണിട്ട് നോക്കി.

​ശ്രീവല്ലി: "നീയിപ്പോ മണത്തു നോക്കിയ സ്ഥിതിക്ക് പറ, അത്ര വലിയ സുഗന്ധം വല്ലതും തോന്നിയോ? അതോ വെറുതെ എന്നെ കളിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതാണോ?"

​കേശവൻ: "കളിപ്പിക്കാനോ? ഏട്ടത്തീ... പുഷ്പ ഈ ലോകം മൊത്തം തിരഞ്ഞാലും കിട്ടാത്ത അത്ര വിലയുള്ള അത്തറാണ് നിങ്ങളുടെ ഈ മണം. അത് അനുഭവിച്ചവർക്കേ അറിയൂ."

​ശ്രീവല്ലി: "മതി മതി... നിന്റെ ഈ തള്ളലൊക്കെ കേട്ടാൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴേ ബോധം കെട്ടു വീഴും. നീയാ മീൻ അങ്ങോട്ട് എടുത്തു വെക്ക്. എന്നിട്ട് ആ ഉള്ളി തൊലിക്കൂ."

​കേശവൻ: "ഞാൻ തൊലിക്കാം. പക്ഷേ ഒരു കണ്ടീഷൻ ഉണ്ട്. കറി ഉണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞാൽ ആദ്യം എനിക്ക് തന്നെ തരണം. ഈ മണം അടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ട്."

​ശ്രീവല്ലി: "ഓഹോ... അപ്പോൾ മണം വിശപ്പിനും കാരണമാകുമല്ലേ? നീ ശരിക്കും ഒരു കവി ആകേണ്ടവനായിരുന്നു കേശവാ. വഴി തെറ്റി ഈ കാട്ടിലെ പണിക്കാരനായതാ."

​ശ്രീവല്ലി ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരിയിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ പുതുമയുണ്ടായിരുന്നു. കേശവന്റെ തുറന്ന സംസാരവും അവളോടുള്ള ആരാധനയും അവളിലെ സ്ത്രീയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പാചകമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഊട്ടുപുരയിൽ ഇലയിട്ട് അവർ ഇരുന്നു. ചുവന്ന സാരിയുടെ മുന്താണി അരയിൽ തിരുകി ശ്രീവല്ലി വിളമ്പാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ മുറുക്കവും അവളുടെ ചലനങ്ങളും കേശവന്റെ കണ്ണുകളെ വീണ്ടും അലയാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

​ശ്രീവല്ലി: "ദാ, നീ ചോദിച്ച മീൻ കറി. ഇതിന്റെ മണം എങ്ങനെയുണ്ട്? നേരത്തെ പറഞ്ഞ ആ 'അത്തറിനേക്കാൾ' ഇതിനാണോ മണം?"

​അവൾ ചോറിലേക്ക് കറി ഒഴിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ കേശവന്റെ തോളിൽ ഒന്ന്