Chapter Title : പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala]

സുഖം അയാളെ മത്തുപിടിപ്പിച്ചു.

​അയാൾ അവളെക്കൊണ്ട് ആവുന്നത്ര വേഗത്തിൽ അത് ചെയ്യിപ്പിച്ചു. "ഊമ്പടീ... നന്നായി ഊമ്പ്!" അയാൾ അലറി. അവസാനം, നിയന്ത്രണം വിട്ട ഷെഖാവത്ത് തന്റെ ശുക്ലം മുഴുവൻ അവളുടെ വായിലേക്ക് ചീറ്റിച്ചു.

അറപ്പോടെ അത് തുപ്പാൻ ശ്രമിച്ച ശ്രീവല്ലിയുടെ താടിക്ക് അയാൾ ബലമായി പിടിച്ചു. "ഒരൊറ്റ തുള്ളി പോലും പുറത്ത് പോകരുത്. ഇത് മൊത്തം കുടിക്കണം. നിന്റെ സ്വാമിയുടെ അധികാരമല്ല, എന്റെ അധികാരമാണിപ്പോൾ നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇറങ്ങേണ്ടത്."

ഗതികേടുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ച് അവൾ അത് വിഴുങ്ങി.

​പെട്ടെന്നാണ് സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്ത് വലിയൊരു ബഹളം കേട്ടത്. പ്രാദേശിക എം.എൽ.എ തന്റെ അനുയായികളുമായി അവിടേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. ഷെഖാവത്ത് പതുക്കെ വസ്ത്രം ശരിയാക്കി കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

​എം.എൽ.എ: "എന്താ ഷെഖാവത്ത് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്? പുഷ്പരാജിന്റെ ഭാര്യയെ നീ ഇങ്ങനെ സ്റ്റേഷനിൽ പിടിച്ചു വെക്കാൻ പാടുണ്ടോ? മര്യാദയ്ക്ക് അവളെ വിട്ടയക്ക്."

​ഷെഖാവത്ത് ഒരു പുച്ഛച്ചിരിയോടെ ശ്രീവല്ലിയെ നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴും വിറച്ചുകൊണ്ട് സാരി വാരിപ്പുതയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.

​ഷെഖാവത്ത്: "സാർ എന്തിനാ ഇത്ര ചൂടാകുന്നത്? എനിക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ കിട്ടി. ഇനി സാറിന് ഇവളെ കൊണ്ടുപോകാം. കണക്കുകളെല്ലാം തീർത്തു കഴിഞ്ഞു."

​തകർന്നുപോയ ശ്രീവല്ലിയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കേശവൻ സ്റ്റേഷന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ തളർന്ന രൂപവും വാടിയ മുഖവും കണ്ടപ്പോൾ കേശവന്റെ ഉള്ളിൽ പക എരിഞ്ഞു കയറി. സ്റ്റേഷന്റെ പടിയിറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് കേശവൻ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ഷെഖാവത്തിനെ ഒന്നു നോക്കി.

​കേശവൻ: "സാറേ... നിങ്ങൾ ഇന്ന് ചെയ്തതിന് വലിയൊരു വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും. പുഷ്പ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഇതിനൊക്കെ കൃത്യമായി കണക്ക് പറയേണ്ടി വരും. അന്നത്തെക്കാൾ വലിയൊരു ശിക്ഷ അയാൾ സാറിന് കരുതി വെക്കും."

​ഷെഖാവത്ത് അത് കേട്ട് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചെങ്കിലും, കേശവന്റെ കണ്ണിലെ ആ തിളക്കം അയാളിൽ നേരിയൊരു ഭയം ഉണ്ടാക്കി. കേശവൻ ശ്രീവല്ലിയെ താങ്ങി ജീപ്പിൽ കയറ്റി. ആ യാത്രയിലുടനീളം ശ്രീവല്ലി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ക്രൂരതയുടെ കൈപ്പേറിയ രുചി മായാതെ നിന്നു.

ആ കറുത്ത രാത്രിയിൽ, തകർന്നുപോയ മനസ്സുമായി ശ്രീവല്ലി ബംഗ്ലാവിലെത്തി. അവളുടെ ഉടലിലെ മുറിവുകളേക്കാൾ ആഴത്തിലായിരുന്നു ആത്മാവിനേറ്റ മുറിവ്.