Chapter Title : പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala]

ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾക്ക് സ്വന്തം കാലുകളിൽ നിൽക്കാൻ പോലും കരുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. കേശവൻ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് മുറിയിലെത്തിച്ചു.

​അവളുടെ നീല പട്ടുസാരി അപ്പോഴും ഷെഖാവത്തിന്റെ ക്രൂരതയുടെ പാടുകൾ പേറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ശൂന്യമായ കണ്ണുകളോടെ ചുവരിൽ നോക്കിയിരുന്നു. കേശവൻ അടുക്കളയിൽ പോയി അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ചൂടു കഞ്ഞി തയ്യാറാക്കി കൊണ്ടുവന്നു.

​കേശവൻ: "ഏട്ടത്തീ... കുറച്ച് കഴിക്കൂ. തളർന്നു വീഴും."

​അവൾ തലയാട്ടി. കേശവൻ പതുക്കെ ഓരോ സ്പൂൺ കഞ്ഞിയും അവൾക്ക് വാരിക്കൊടുത്തു. ഓരോ തവണയും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ പറ്റിയിരുന്ന ആ കയ്പേറിയ ഓർമ്മകളെ മായ്ക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു. ഭക്ഷണം കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ അവളുടെ ബെഡ് വൃത്തിയാക്കി വിരിച്ചു കൊടുത്തു. പതുക്കെ അവളെ കിടത്തി പുതപ്പിച്ചു.

​പുറത്ത് കാറ്റും മഴയും കനത്തു തുടങ്ങി. വലിയ ഇടിമിന്നലുകൾ മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രകാശമായി വന്നുപോയി. ജനലുകൾ കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞു. ഭയം കൊണ്ട് ശ്രീവല്ലി പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി. കേശവൻ മുറി വിട്ടു പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

​ശ്രീവല്ലി: "കേശവാ... പോകല്ലേ. എനിക്ക്... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കാൻ കഴിയില്ല. ഷെഖാവത്തിന്റെ ആ മുഖം എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല. നീ ഇന്ന് ഇവിടെ എന്റെ കൂടെ കിടക്കുമോ?"

​അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിലെ നിസ്സഹായത കണ്ടപ്പോൾ കേശവന് വല്ലാത്തൊരു നൊമ്പരമായി. പുറത്ത് ഇടിവെട്ടോട് കൂടിയ മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുകയായിരുന്നു. കേശവൻ പതുക്കെ ബെഡിന്റെ ഒരു അരികിലായി ഇരുന്നു.

​കേശവൻ: "ഞാൻ എങ്ങും പോകില്ല ഏട്ടത്തീ... ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. പേടിക്കണ്ട."

​ശ്രീവല്ലി പതുക്കെ നീങ്ങി അവനുവേണ്ടി സ്ഥലം ഒഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. കേശവൻ അവൾക്ക് അഭിമുഖമായി കിടന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൾ കൂടുതൽ അവനിലേക്ക് ഒട്ടി നിന്നു.

ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ ചൂടും അവളുടെ ശരീരത്തിലെ വിയർപ്പിന്റെ മണവും ആ രാത്രിയിലെ ഇരുട്ടിൽ കേശവനെ വീണ്ടും മത്തുപിടിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും, ഒരു അനിയനെപ്പോലെ അവളെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ചിന്ത ഒരുവശത്തും, നേരത്തെ തുടങ്ങിയ ആ ആഗ്രഹം മറുവശത്തും അവനിൽ സംഘർഷം സൃഷ്ടിച്ചു.

​മഴയുടെ താളവും ഇടിമുഴക്കവും കേട്ട്,