Chapter Title : പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala]

രീതിയിൽ തന്റെ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും അവളിൽ പുതിയൊരു ഉന്മേഷം നിറച്ചു. പുഷ്പ അവളെ കിടക്കയിലേക്ക് മെല്ലെ ചേർത്തു കിടത്തി. നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ വജ്രശോഭയോടെ തിളങ്ങി.

​പുഷ്പ: "ആമീ... ഈ ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കിയ പുഷ്പരാജ് നിന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ തളർന്നു പോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അറിയാമോ? നീ എന്റേത് മാത്രമായതുകൊണ്ട്..."

​അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലും തോളിലും ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടി. ശ്രീവല്ലിയുടെ ശീൽക്കാരങ്ങൾ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു.

അവൾ തന്റെ കൈകൾ അവനെ മുറുക്കിപ്പിടിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചു, നഖങ്ങൾ അവന്റെ പുറത്ത് ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. പ്രണയത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ അവർ ഇരുവരും ഒന്നായി മാറി.

​ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആ സംഗമം വെറുമൊരു ശാരീരിക ബന്ധമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന വിരഹത്തിനുള്ള ഒരു മുൻകൂർ പകരമായിരുന്നു. പുഷ്പയുടെ ഓരോ ചലനത്തിലും അവളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ദാഹം പ്രകടമായിരുന്നു. ശ്രീവല്ലി തന്റെ സർവ്വസ്വവും അവനായി സമർപ്പിച്ചു.

ആ രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിൽ അവർ പ്രണയത്തിന്റെ അത്യുന്നതങ്ങളിൽ വിഹരിച്ചു.

​ഒടുവിൽ, തളർന്നു പരസ്പരം പുണർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം താളബദ്ധമായി.

​ശ്രീവല്ലി: (ക്ഷീണത്തോടെ) "സാമീ... ഈ രാത്രി ഒരിക്കലും തീരരുതായിരുന്നു..."

​പുഷ്പ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി. പുറത്ത് പുലരിയുടെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചെത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

നേരം പുലർന്നു വരുന്നേയുള്ളൂ. തന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി നിശ്ചയിക്കുന്ന ആ 2000 കോടി രൂപ വീണ്ടെടുക്കാൻ പുഷ്പ തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞു.

ആഡംബര വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം മാറ്റി, തന്റെ പഴയ ചന്ദനക്കടത്ത് കാലത്തെ കീറിയ ബനിയനും ലുങ്കിയും ധരിച്ച് അവൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. പുഷ്പരാജ് പഴയ കൂലിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണതയ്ക്ക് മാറ്റമില്ല.

​പുറത്ത് ജീപ്പ് തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു. പുഷ്പ കേശവനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.

​പുഷ്പ: "കേശവാ... ഇങ്ങോട്ട് വാടാ."

​കേശവൻ വിനയത്തോടെ അരികിൽ വന്നു നിന്നു. പുഷ്പ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ജനാലയ്ക്കൽ ശ്രീവല്ലി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

​പുഷ്പ്പ: "ഞാൻ വരാൻ വൈകും. ഈ 2000 കോടി കിട്ടാതെ എനിക്ക് സമാധാനമില്ല. ഞാൻ ഇല്ലാത്ത നേരം... നീ വേണം ഇവിടെ എല്ലാം നോക്കാൻ. പ്രത്യേകിച്ച് ശ്രീവല്ലിയെ.

അവൾക്ക് വേണ്ടത് എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ അത് അപ്പപ്പോൾ കൊടുക്കണം. ഞാനില്ലാത്തതിന്റെ ഒരു കുറവും എന്റെ ആമി അറിയരുത്. മനസ്സിലായോടാ?"

​കേശവൻ: "ശരി പുഷ്പ്പ... നീ പേടിക്കണ്ട. ഏട്ടത്തിയെ ഞാൻ കണ്ണിലെണ്ണയൊഴിച്ച് നോക്കിക്കൊള്ളാം. ഒരു കുറവും വരുത്തില്ല."