Chapter Title : പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala]

ആ തുണിക്കിടയിലൂടെ അവൾ പതുക്കെ തന്റെ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് അവിടെ കടിച്ചു.

​ആ നിമിഷം കേശവൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് കൈകളിലെ കെട്ടുകൾ പൊട്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ അരക്കെട്ട് അറിയാതെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു.

​"ദൈവമേ... ആഹ്ഹ്ഹ്…… ഏട്ടത്തിയുടെ ചുണ്ടുകൾ അവിടെ അമരുമ്പോൾ, ആ  ബ്ലൗസിന്റെ വക്കുകൾ എന്റെ തുടകളിൽ തട്ടുമ്പോൾ... പുഷ്പയ്ക്ക് പോലും കിട്ടാത്ത ലഹരിയാണ് എനിക്ക് ലഭിക്കുന്നത്."

അവൾ അവിടെ മുഖം ഉരസിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ വയറിൽ തട്ടി ഇക്കിളിയാക്കിയപ്പോൾ കേശവൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി.

ശ്രീവല്ലി ഒരു കൗശലക്കാരിയായ വേട്ടക്കാരിയെപ്പോലെ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവൾ ആ ചുവന്ന ജെട്ടി ഊരിക്കളയുമെന്ന് കേശവൻ കരുതിയെങ്കിലും, അവൾ അവനെ കൂടുതൽ ദഹിപ്പിക്കാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്.

​അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ മുകളിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. ആ കാപ്പി നിറത്തിലുള്ള പാവാട അവന്റെ തുടകളിൽ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ തന്റെ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ ഓരോ കുടുക്കുകളും പതുക്കെ, വളരെ പതുക്കെ അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

​ശ്രീവല്ലി: "എന്താടാ കേശവാ... നിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയോ? ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, നിനക്ക് ഞാൻ ഇന്ന് ഒന്നും എളുപ്പത്തിൽ തരില്ലെന്ന്."

​ബ്ലൗസിന്റെ ഓരോ കുടുക്കും അഴിയുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ വടിവൊത്ത മാറിടം വെളിപ്പെടുന്നത് കണ്ട് കേശവൻ കൈകളിലെ കെട്ടുകൾ പൊട്ടിക്കാൻ ആഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് അമർത്തി അവനെ തടഞ്ഞു. പതുക്കെ അവൾ കുനിഞ്ഞ്, ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന തന്റെ മാറിടത്തിന്റെ ആഴം അവന്റെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്ത് കാണിച്ചു.

​കേശവൻ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) "ഏട്ടത്തീ... ദയവ് ചെയ്ത്... എന്നെ ഇങ്ങനെ പീഡിപ്പിക്കരുത്. എനിക്ക്... എനിക്ക് താങ്ങാൻ വയ്യ."

​ശ്രീവല്ലി തന്റെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ മുഖത്ത് പതുക്കെ ഉരസി. എന്നിട്ട് അവൾ തന്റെ കൈകൾ അവന്റെ ജെട്ടിയുടെ ഇലാസ്റ്റിക്കിനുള്ളിലേക്ക് കടത്തി.

പക്ഷേ അത് ഊരുന്നതിന് പകരം അവൾ അവിടെ തന്റെ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മെല്ലെ പോറി. ആ സുഖകരമായ വേദനയിൽ കേശവൻ അറിയാതെ നിലവിളിച്ചു പോയി.

​ശ്രീവല്ലി: "നീ എത്രത്തോളം പിടയുന്നുവോ, അത്രത്തോളം