Chapter Title : പുത്രകാമേഷ്ടി [കൊമ്പൻ]

ബെഡ്‌റൂമിൽ കൊണ്ട് പോയി. ശില്പയെ അവിടെ കിടന്ന ഒരു കസേരയിലിരുത്തി. “മോളെ സ്വാമി ഇന്ന് വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നതാ. പക്ഷെ വരാൻ പറ്റില്ല എന്നും പറഞ്ഞു ദേ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചു”. “അയ്യോ ഇനിയെന്താ നമ്മൾ ചെയ്യാ, ശേ എനിക്കീ ഗതി വന്നല്ലോ!!” “അയ്യോ കരയല്ലേ മോളെ നിക്ക്!” മാലതി ഒന്നാലോചിച്ചുകൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. ആരെയോ ഫോണിൽ വിളിച്ചു. ശില്പ ബെഡ്‌റൂമിൽ തന്നെ വിരലും കടിച്ചുകൊണ്ട് എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്നറിയാതെ നോക്കി. അല്പ സമയം കഴിഞ്ഞതും മാലതി ബെഡ്റൂമിലേക്ക് വന്നു. “മോളെ ഞാൻ പിള്ള ചേട്ടനെ വിളിച്ചു നോക്കി. ചേട്ടൻ തന്നെ വരാന്നു പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ വരും”, മാലതി പറഞ്ഞു. “അയ്യോ, അച്ഛനോ?”, ശില്പ ചോദിച്ചു. “അത് സാരമില്ല. ഞാൻ മോൾടെ കാലു മസ്സാജ് ചെയ്തു ഈ തൈലം ഒക്കെ അല്പം തേക്കുമ്പോൾ അതെ സമയം തന്നെ കഴുത്തിലും തോളിലും കൂടെ അല്പം ചെയ്യണം. അത് കൊണ്ട് ഒരു സഹായം വേണം. ശരീരം നല്ലതു പോലെ റിലാക്സ് ആയിട്ടു വേണം ഇനി അടുത്തമരുന്നു കഴിക്കാൻ. എന്നാലേ ഫലം ഉണ്ടാകൂ”, മാലതി പറഞ്ഞു. ശില്പ തലയാട്ടി. പക്ഷെ മരുന്ന് മാത്രം തേച്ചാൽ മതിയോ, അക്കാര്യം എന്തെ മാലതി പറയാത്തത് എന്ന് ശില്പയുടെ മനസ്സിൽ ആധി കൂടി വന്നു. ഇനീ അച്ഛൻ തന്നെ?! അവളുടെ ദേഹം വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി. “അമ്മയോട് വരാൻ പറഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു”, ശില്പ പറഞ്ഞു. “ഇനിയിപ്പോൾ അതിനു സമയമില്ല മോളെ. രാഹു കാലം നോക്കി വേണം ചെയ്യാനും. അത് കൊണ്ടാ പിള്ള ചേട്ടൻ സിറ്റിയിൽ ഉണ്ടെങ്കിലോ എന്നോർത്ത് വിളിച്ചത്”, മാലതി പറഞ്ഞു. “അല്ല ആന്റി, ഞാനീ കോലത്തിൽ എങ്ങനാ അച്ഛന്റെ മുമ്പിൽ?”, ശില്പ ചോദിച്ചു. “അത് സാരമില്ല മോളെ. പിന്നെ നമുക്ക് കാര്യം നടക്കണ്ടേ? അതിനു എന്ത് ത്യാഗം വേണമെങ്കിലും ചെയ്യണ”, മാലതി പറഞ്ഞു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പിള്ള മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു. അച്ഛനെ കണ്ട ശില്പ നാണിച്ചു തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു. “മാലതീ, ഞാനിവിടെ ഒരു സ്‌ഥലകച്ചവടത്തിന് വന്നതാ…അപ്പോഴാ നീ വിളിച്ചത്.” “അത് നന്നായി പിള്ള ചേട്ടാ..” പിള്ള മരുമകളുടെ ദേഹം കൊതിയോടെ