Chapter Title : രാവിന്റെ യാമങ്ങളിലെ മാസ്മരിക അഴിഞ്ഞാട്ടങ്ങളും പുലർച്ചെ വരെയുള്ള കാമലീലകളും [രതിമന്മഥൻ]

എണീറ്റില്ലേ ഇതുവരേം?"

അൻസിബ ഉറക്കച്ചടവോടെ തലമുടി ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഹിബയുടെ മുറിയിൽ അവളില്ല ഉമ്മാ. ചിലപ്പോൾ ഇന്നലെ രാത്രി അവളും നസീമത്തയും കൂടി ഒന്നിച്ച് കിടന്നിട്ടുണ്ടാകും. അവര് ഇടക്കൊക്കെ അങ്ങനെയാണല്ലോ."

"അത് ശരിയാണ്... എങ്കിലും ഇത്രയും നേരം അവർ ഉണരാതിരിക്കാൻ എന്തായാലും ഒരു കാരണമുണ്ടാകും, നമുക്കൊന്ന് വിളിച്ചു നോക്കാം" ഉമ്മ സംശയത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ഉമ്മയും അൻസിബയും ചേർന്ന് നേരെ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു. നസീമയുടെയും ഹിബയുടെയും കിടപ്പുമുറിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്ന അവർ വാതിലിൽ ചെന്ന് രണ്ടുതവണ തട്ടിവിളിച്ചു.

"നസീമാ... ഹിബാ... നേരം എട്ടുമണിയായി, എഴുന്നേൽക്കൂ കുട്ടികളേ!" ഉമ്മ ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് വാതിലിൽ വീണ്ടും തട്ടി.

എന്നാൽ അകത്തുനിന്നും യാതൊരുവിധ പ്രതികരണവുംണ്ടായില്ല. മുറി പൂർണ്ണമായും നിശബ്ദമായിരുന്നു. അവർ വീണ്ടും പലതവണ വിളിച്ചുനോക്കിയെങ്കിലും അകത്തുനിന്നും അനക്കമൊന്നും കേട്ടില്ല. അതോടെ ഉമ്മയുടെയും അൻസിബയുടെയും ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഭയവും പരിഭ്രാന്തിയും കയറിപ്പറ്റി.

ഉടൻതന്നെ ഉമ്മ തന്റെ ഫോൺ എടുത്തു ഉണ്ണിയുടെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു. ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആരും ഫോൺ എടുക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ആ റിംഗ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം നേരെ ആ കിടപ്പുമുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നുമാണ് കേട്ടത്.

"ട്രിങ്... ട്രിങ്..." എന്ന ആ ശബ്ദം ആ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്നാൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

അൻസിബ സംശയത്തോടെ ഉമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടൊപ്പം ഒരു വല്ലാത്ത സംശയം നിഴലിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ ഉമ്മയോട് തന്റെ മനസ്സിലിരിപ്പ് പറഞ്ഞു:

"ഉമ്മാ... എനിക്ക് ചെറിയൊരു സംശയമുണ്ട്. നമ്മൾ എത്ര വിളിച്ചിട്ടും വാതിൽ തുറക്കാത്തതിന് പിന്നിൽ വേറെ എന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ടാകുമോ? എനിക്ക്