Chapter Title : രാഗിണിയുടെ അപൂര്വ്വ ദാഹം 7 [Biju]
അഭിമനത്തിന്റെയും സ്വാര്ഥതയുടെയും മൂര്ത്തി ആയ
വേറെ ഒരു ഞാനും ഉണ്ട്. ആ ഞാന് ആയിരിയ്ക്കും
എപ്പോഴും വിജയി. അങ്ങനെയേ ആകാവൂ. ഉറങ്ങി
കിടക്കുന്ന എന്നില് ഞാന് വെറും പാവം ആണ്. അയാള് ഈ
സമൂഹത്തിനു യോജിച്ചവന് അല്ല. പക്ഷേ സമൂഹത്തിനു
യോജിച്ച ഞാന് അതി ഭീകരന് ആണ് അക്രമാസക്തന്
ആണ്. അഭിമാനത്തിന്റെ കാവല്ക്കാരന് ആയ ക്രൂര
മൃഗം. അഭിമാനം സംരക്ഷിക്കാന് വേണ്ടി കൊലപാതകം
പോലും ചെയ്യാന് മടിക്കാത്ത വന്യ ജീവി.
എന്നാല് ഇവര് തമ്മില് പോരാടിയാല്ല് വന്യ ജീവി
തന്നെ ആണ് ജയിക്കുക. പക്ഷേ ഇടനിലക്കാരിയായി
ഇവിടെ ഉള്ളത് അതിസമര്ത്തയായ രാഗിണി ആണ്.
അവള് എന്നിലെ മൃഗത്തെ ഒതുക്കാന് മാത്രം ശക്തി ഉള്ളവള് ആയിരിക്കണം എന്നാണോ യദാര്ത്ഥത്തില് എന്റെ ആഗ്രഹം അതോ മറിച്ചോ. അറിയില്ല.
എന്റെ സ്വന്തം സ്വത്വബോധം എന്താണ് എന്ന്
എനിക്കറിയില്ല.
ഈ ലോകത്ത് ഒരു വ്യക്തിക്കും ആത്മഞ്ജനം ഇല്ല എന്ന്
തന്നെ ആണ് എന്റെ ധാരണ.
എന്റെ ധാരണ ശരി ആയിരിക്കണം എന്ന് ഒരു ഉറപ്പും ഇല്ല.
ഞാന് അവളുടെ കൈകള് പിടിച്ച് പതുക്കെ അവളെ
പാറക്കെട്ടുകള് ഇറക്കി.
ഞങ്ങള് കാറിന്അടുത്തേക്ക് നടക്കവേ അവള് എന്റെ
കൈ പിടിച്ച് നടന്നു. നടക്കും തോറും അവള് പതുക്കെ
പതുക്കെ എന്നിലേക്ക് അടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു ഒടുവില്
എന്റെ വയറിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു അവള് എന്റെ
തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് നടക്കാന് തുടങ്ങി.
എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കു അവളോടു അപ്പോള് അല്പ്പം
വല്സല്യം തോന്നി.
**************************
**************************
**************************
അവള് ബെഡില് അകലം പാലിച്ച് കൊണ്ടാണ്
കിടക്കുന്നത്.
ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ഞങ്ങള് തമ്മില് സംസാരിച്ചു
എങ്കിലും ഒന്നും എവിടേയും എത്തിയില്ലല്ലോ. ഓരോന്ന്
ആലോജിച്ചു കിടക്കുമ്പോള് രാഗിണി പതുക്കെ എന്റെ
അരികിലേക്ക് വന്നു കിടന്നു. പതുക്കെ എന്നെ
കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
രാഗിണി : അജയേട്ട
ഞാന് ; ഉം
രാഗിണി : എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സങ്കടപെടുന്നത് ?
അജയേട്ടനു അത്ര ദു:ഖം ഉണ്ടെങ്കില് അജയേട്ടന് എന്റെ
അമ്മയെ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ബെഡ് റൂമിന്റെ
പുറമെ ഇരിക്കേണ്ടി വന്ന ഞാന് എത്ര ദു:ഖിച്ചിട്ടുണ്ടാവും
എന്ന് അജയേട്ടന് ഓര്ത്തിട്ടുണ്ടോ
💬 Comments
View all comments