Chapter Title : രാത്രിയില്‍ വിടരുന്ന പൂവുകള്‍ [സ്മിത]
പറഞ്ഞു.
“പതുക്കെ പറയെടാ ശവമേ...”
സന്ദീപ്‌ പുറത്തേക്ക് നോക്കിപ്പറഞ്ഞു.
“ചേച്ചി എങ്ങാനും കേട്ടാ അതോടെ നിര്‍ത്തും നിങ്ങടെ വരവ്...”
“ജോര്‍ജ്ജ് ചേട്ടനുവായൊള്ള തിരഞ്ഞു കളി ഒള്ളതാണേല്‍ പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല...”
ഡാനി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അത് ശരിയാണോടാ..? ആണേല്‍ കൊള്ളാരുന്നു...ചേച്ചി വീഴും എന്ന് ഉറപ്പിക്കാരുന്നു...”
അല്‍പ്പം നിരാശ കലര്‍ന്ന ശബ്ദത്തില്‍ സുനില്‍ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കീ ജ്യൂസ് വേണ്ട...”
സന്ദീപ്‌ ഗ്ലാസ് തിരികെ വെച്ചു.
“ഞാന്‍ പോയി തണുത്ത വെള്ളം കുടിക്കട്ടെ...”
അത് പറഞ്ഞ് അവന്‍ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
അടുക്കളയില്‍ അപ്പോള്‍ ശ്രീദേവിയുണ്ടായിരുന്നു. ചെന്നയുടന്‍ അവന്‍ അവളുടെ ചന്തിയില്‍ പിടിച്ച് ഒന്ന് ഞെക്കി.
“ഓഹ്!”
അവളൊന്ന് കുതറി.
“നീയാരുന്നോ, പേടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ...”
“അല്ലാതെ പിന്നെ!”
ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നുകൊണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്‍ പറഞ്ഞു.
“ആരാന്നാ ചേച്ചി വിചാരിച്ചേ? അവമ്മാര് ആരേലുവാണോന്നോ?”
“പിന്നെ!”
അവള്‍ നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നീ പിടിച്ചപോലെ എങ്ങാനും അവമ്മാര് പിടിച്ചാ വിവരമറിയും!”
“അല്ല പിന്നെ!”
സന്ദീപ്‌ അവളെ ചൊടിപ്പിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.
“ജോര്‍ജ്ജ് ചേട്ടന്‍റെ മൊതലാ! അത് അങ്ങനെ കണ്ണി കണ്ടവമ്മാര്‍ക്ക് കുണ്ടിക്ക് പിടിക്കാന്‍ ഉള്ളതല്ല!”
“ഹോ! ഇങ്ങനെ നാക്കിന് എല്ലില്ലാത്ത ഒരു സാധനം!”
അവള്‍ അവന്‍റെ നേരെ കയ്യോങ്ങി.
“എന്നതാരുന്നു അവമ്മാര് കുശുകുശുത്തോണ്ടിരുന്നെ? ഇടയ്ക്ക് ചിരി ഒക്കെ ഉണ്ടാരുന്നല്ലോ,”
അവള്‍ ചോദിച്ചു.
“ചേച്ചിയെപ്പറ്റി ആരുന്നു...”
“എന്നെപ്പറ്റിയോ? എന്നപ്പറ്റി എന്നത്?”
സന്ദീപ്‌ അവളുടെ തോളില്‍ കൈകള്‍ വെച്ചമര്‍ത്തി. മുഖം അല്‍പ്പം കൂടി അവളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.
"അവര് പറയുവാ ചേച്ചി സൂപ്പർ ചരക്ക് ആണെന്ന്..."
ശ്രീദേവിയുടെ മുഖത്ത് അദ്‌ഭുതവും അനിഷ്ടവും നിറഞ്ഞു.
"നല്ല കൂട്ടുകാർ!"
അവൾ ശബ്ദമുയർത്തി.
"സ്വന്തം
💬 Comments
View all comments