Chapter Title : രാത്രിയില്‍ വിടരുന്ന പൂവുകള്‍ [സ്മിത]

അവളെ നോക്കി.

"എന്താ? എന്തിനാ കളിച്ചോച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നിടത്ത്ന്ന് എണീറ്റ് പൊന്നെ ഇങ്ങോട്ട്?"

അവൻ ചമ്മലോടെ അവളെ വീണ്ടും നോക്കി.

"എന്താടാ?"

അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

"ആനന്ദ് ഇവിടെ വന്നില്ലേ? അതിന് വേണ്ടി..."

"ആനന്ദ് വന്നത്..."

അവൾ ഓർത്തു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മുഖം ലജ്ജയിൽ കുളിച്ചു. പിന്നെ അത് ദേഷ്യഭാവമായി. അത് പക്ഷെ കൃത്രിമ ദേഷ്യമാണ് എന്ന് അവനു പെട്ടെന്ന് മനസിലായി.

"അവൻ അവടെ വന്ന് നിന്നോട് എന്നാ പറഞ്ഞെ?"

അവൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"ചുമ്മാ ഇളിക്കാണ്ട് ചോദിച്ചേന് മറുപടി പറയെടാ,"

"ചേച്ചി അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച കാര്യം അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചെന്നോ! പൊക്കോണം!"

"അല്ല അവൻ ചേച്ചിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചെന്ന്..."

അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

"ചേച്ചി, ഞാനും സന്ദീപിന്റെ ഫ്രണ്ടല്ലേ?"

അവൻ പതിയെ, യാചന നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

"ഞാനും കൂടി ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചോട്ടെ?"

"ഇതെന്തൊരു കൂത്താണ് എന്റെ ഈശ്വരാ!"

അവൾ തലയിൽ കൈ വെച്ച് അവനെ നോക്കി.

"ചേച്ചീ പ്ലീസ്..."

അവൻ കെഞ്ചി.

"വേം കെട്ടിപ്പിടിച്ചിട്ടു പോ!"

അസഹ്യത നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.

"എന്നു വെച്ച് ഞെക്കികൂട്ടാൻ ഒന്നും നിക്കരുത്...പതുക്കെ പിടിച്ചോണം!"

അത് കേൾക്കേണ്ട താമസം അവൻ മുമ്പോട്ടാഞ്ഞ് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവന്‍റെ  കരുത്തുറ്റ കൈകൾ തന്നെ വലയം ചെയ്തപ്പോൾ  അവളിൽ രോമാഞ്ചമുണർന്നു. എന്ത് കരുത്താണ് ചെറുക്കന്! ഈ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഇത്ര ആരോഗ്യവും ബലവും!  അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല!

അവന്‍റെ അരക്കെട്ട് തൻ്റെ തുടകൾക്കിടയിലേക്ക് അമർന്നപ്പോൾ താൻ നനഞ്ഞു കുതിർന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ചെറുക്കൻ തൂക്കിയിട്ട് നടക്കുന്നത് വല്ല ഇരുമ്പുകമ്പിയോ മറ്റോ ആണോ?