Chapter Title : രാത്രിയില് വിടരുന്ന പൂവുകള് [സ്മിത]
മടിയില് ഇരുത്തണ്ടേ?”
ഡാനി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
“ചേച്ചിയോ?”
അവള് ഇഷ്ട്ടപ്പെടാത്ത സ്വരത്തില് അവനോടു ചോദിച്ചു.
“അങ്ങനെയല്ലല്ലോ നീ കൊറച്ചു മുമ്പേ എന്നെ വിളിച്ചേ!”
“ഇനീം മടീല് ഇരുത്തുമ്പം അങ്ങനെ വിളിക്കാം കേട്ടോ...”
അവന് കൊഞ്ചലോടെ പറഞ്ഞു.
“അയ്യട! ഇനീം! ഇങ്ങോട്ട് വന്നാ മതി! മുഴുവന് വൃത്തികേടാക്കീട്ട്!”
“എവടെയാ? എവടെയാ വൃത്തികേട് ആയെ?”
കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവന് ചോദിച്ചു.
അവന്റെ ചിരിയില് മയങ്ങി അവളും ചിരിച്ചു.
“അടുത്തത് ഞാന്!”
ആനന്ദ് എഴുന്നേറ്റു.
“അതാ, വൃത്തികേടാക്കാന് ഒരുത്തന് കൂടി വരുന്നു!”
“പിന്നെ എല്ലാരും എന്ന് വെച്ചാ നിന്നെപ്പോലെയല്ലേ! അവന് ചുമ്മാ മടിയില് ഇരുത്തുവേ ഒള്ളൂ എന്നെ!”
“നമുക്ക് കാണാം!”
“ആ കാണാം!”
ആനന്ദ് അവളുടെ നേരെ വന്ന് അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ കയ്യില് പിടിച്ച് എഴുന്നേല്പ്പിച്ചു.
“എന്താടാ?”
അവള് ചോദിച്ചു.
“കൊറച്ച് അങ്ങോട്ട് നീങ്ങിയിരിക്കാം ചേച്ചി...”
മറ്റുള്ളവരേക്കാള് അല്പ്പം അകലെ, സ്റ്റെയര്കേസ് തുടങ്ങുന്നിടത്തേക്ക് ചൂണ്ടി അവന് പറഞ്ഞു.
“അവിടെ ഇരുന്നാല് എനിക്ക് ചേച്ചിയോട് എന്തേലും മിണ്ടീം പറഞ്ഞും ഒക്കെ ഇരിക്കാല്ലോ...അല്ലേല് നമ്മള് പറയുന്ന ഒച്ച കേട്ട് ഇവമ്മാര്ക്ക് ടി വിയില് പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാന് പറ്റൂന്ന് തോന്നുന്നില്ല...”
“പിന്നെ, എന്നുവെച്ചാ അവമ്മാര് കാണുന്നത് അമൃതാ ടി വീലെ അമ്മയുടെ സ്പീച്ച് അല്ലെ!”
ശ്രീദേവി പരിഹസിച്ചു.
“ശ്യെ, വാ ചേച്ചി...”
അവന് അവളുടെ കയ്യില് പിടിച്ചു വലിച്ചു.
അവള് അവനോടൊപ്പം പോയി, മൂലയ്ക്ക് ഇരുന്നു.
“ഇരിക്ക് ചേച്ചി...”
കസേരയില് ഇരുന്ന് ആനന്ദ് ശ്രീദേവിയോട് പറഞ്ഞു.
“നീ എന്തിനാ നിന്റെ മടീല് കൈ വെച്ചേക്കുന്നെ? നിന്റെ കയ്യുടെ പുറത്ത് ആണോ ഞാന് ഇരിക്കണ്ടേ?”
അവന് അര്ത്ഥഗര്ഭമായി അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ചേച്ചി വാചകമടിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടോ?”
അവന് പുഞ്ചിരി വിടാതെ ചോദിച്ചു.
അവള് അവന്റെ മടിയിലേക്ക് താഴ്ന്നു. ആ നിമിഷവും ആരും കാണുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയിട്ട് മടിയില് അവളുടെ അവളുടെ ചന്തി മുട്ടുന്നതിന് ഒരു സെക്കന്ഡ് മുമ്പേ
അവന് അവളുടെ ലുങ്കി അടിയില് നിന്നും പൊക്കി.
“ശ്യെ! എന്നാ പണിയാടാ നീ കാണിച്ചേ?”
പെട്ടെന്നുള്ള അവന്റെ പ്രവര്ത്തി മനസ്സിലാകാതെ അവള് ചോദിച്ചു. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും അവള്
💬 Comments
View all comments