Chapter Title : രണ്ടാം യാമത്തിലെ പൂനിലാവ് 3 [സ്പൾബർ]

ഞാൻ… “

കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട്
അവൾ പറഞ്ഞതൊന്നും മുരളി കേട്ടില്ല.അവൻ കാണുകയായിരുന്നു.
കോവിലകം അടക്കിവാഴുന്ന, ചെറിയ തെറ്റിന് പോലും വലിയ ശിക്ഷ വിധിക്കുകയും അത് നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, തമ്പുരാനെ പോലും വരച്ചവരയിൽ നിർത്തുന്ന യമുനത്തമ്പുരാട്ടിയാണ്,ഒരു നവോഢയെപ്പോലെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്.

എന്തൊരു സൗന്ദര്യമാണിത്.
വെളുത്ത് ചുവന്ന തമ്പുരാട്ടിയുടെ ദേഹത്ത് പറ്റിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുന്ന കടുംപച്ച നിറത്തിലുള്ള സാരി,കത്തിജ്വലിക്കുന്ന സൗന്ദര്യമാണവർക്ക് നൽകുന്നത്.
മാത്രമല്ല, തമ്പുരാട്ടി മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോ ഹൃദയഹാരിയായ സുഗന്ധമാണ് മുറിയാകെ..ത്രസിപ്പിക്കുന്ന സുഗന്ധം.. മാദകമദഗന്ധം..ഏതൊരു പുരുഷനേയും ഒന്നുലക്കുന്ന വശ്യഗന്ധം.

യമുന അവനെ നോക്കി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
തന്റെ മകളേക്കാൾ രണ്ട് വയസിന് മാത്രം മൂപ്പുള്ള ഈ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുന്നിൽ താനെന്തിനാണിങ്ങിനെ വിവശയാകുന്നതെന്ന് യമുനക്ക് മനസിലായില്ല.
ക്രൂരമായ ശിക്ഷകൾ കൊണ്ട് ഇവനെ കരയിക്കണമെന്നും,ആ കരച്ചിൽ കേട്ട് തനിക്ക് പൊട്ടിച്ചിരിക്കണമെന്നും കരുതിയതാണ്. തിരിച്ചടിക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്തവരെ ഒരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ,ക്രൂരമായി പെരുമാറാൻ തനിക്കൊരു മടിയും ഇത് വരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
ഇവന്റെ കാര്യത്തിലും അത് തന്നെയാണ് തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. തമ്പുരാട്ടിയെ തെറിപറഞ്ഞ, തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്തടിച്ച,തന്റെ നഗ്നനതയാസ്വദിച്ച ഇവന് അതിന് തക്ക ശിക്ഷതന്നെ കൊടുക്കണം എന്ന്തീരുമാനിച്ചതാണ്.

പിന്നെ എപ്പോഴാണ് താനത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചത്… ?

“തമ്പുരാട്ടീ… “

മുരളിയുടെ വിളികേട്ട് ഞെട്ടിക്കൊണ്ടവൾ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർന്നു.

“ആ… വാടാ… ഇത് കഴിക്ക്… നിനക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യേകം ഉണ്ടാക്കിയതാ..”

മേശയിൽ നിരത്തിയ പാത്രത്തിന്റെ അടപ്പ് തുറന്ന് അവൾ ഇഡലി പ്ലേറ്റിലേക്കെടുത്തിട്ടു. ഒരു ഗ്ലാസിലേക്ക് ചായയും ഒഴിച്ചു.

മുരളിക്കിതൊന്നും താങ്ങാനായില്ല. ഇതിൽ ഭേദം തന്നെയങ്ങ് കൊല്ലുന്നതായിരുന്നു. തന്റെ മുന്നിൽ തമ്പുരാട്ടി ചെറുതാകുന്നത് അവന് അസ്വസ്ഥതയാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. തന്നെ അടിമയെപ്പോലെ ചവിട്ടിയരക്കുന്ന തമ്പുരാട്ടിയെ കാണാനാണ് അവനിപ്പോ ഇഷ്ടം.

“എന്താടാ… വേണ്ടേ നിനക്ക്… ?”

അവന്റെ പരുങ്ങൽ കണ്ട് യമുന ചോദിച്ചു.

“അത്…തമ്പുരാട്ടീ… ഇങ്ങിനെയൊന്നും..എന്നോട് പറയരുത്..
എന്നോട് കൽപ്പിച്ചാ മതി… ആജ്ഞാപിച്ചാ മതി… ഞാനൊരു കീഴാളനല്ലേ തമ്പുരാട്ടീ…?
ഇവിടെ മോഷ്ടിക്കാൻ വന്ന കള്ളനല്ലേ..?
എന്നോടിങ്ങനെ….”

മുരളിയുടെ വിഷമം യമുനക്ക് മനസിലായി.
താനും ഒരു മനുഷ്യനോടിത് വരെ സൗമ്യമായി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. അഹങ്കാരത്തോടെയും, അധികാരത്തോടെയും മാത്രമേ ഇത് വരെ എല്ലാവരോടും സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളൂ. അതാവണം കോലോത്തെ തമ്പുരാട്ടിയുടെ സ്വഭാവം എന്നാണ് തന്നെ പഠിപ്പിച്ചതും. അതിനൊരു സുഖവുമുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ, തന്റെ പകുതി മാത്രം പ്രായമുള്ള ഇവനോട് ആ അധികാരം കാട്ടാൻ തനിക്കാവുന്നില്ല. അഹങ്കാരത്തോടെയുള്ള പെരുമാറ്റത്തേക്കാൾ സൗമ്യമായ പെരുമാറ്റമാണ് തനിക്കൊന്നുകൂടി സുഖം നൽകുന്നതെന്നും യമുനയറിഞ്ഞു.

ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് ഇവനോടെങ്കിലും തന്റെ ഗർവ്വ് കാട്ടാൻ ഇനി തനിക്കാവില്ല.തന്റെ ഹൃദയം കട്ട കള്ളനാണിവൻ.

“ടാ…