Chapter Title : രണ്ടാം യാമത്തിലെ പൂനിലാവ് 4 [സ്പൾബർ]

വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

“നാരായണീ… അകത്തേക്ക് വെച്ചോളൂ..”

നാരായണി അടച്ച് വെച്ചതെല്ലാം വരാന്തയിലെ മേശപ്പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടു വെച്ചു.

“രാത്രിയിലേക്ക് ഒരു കോഴി കിട്ടാൻ മാർഗമുണ്ടോ നാരായണീ… തമ്പുരാന്റെ ഗസ്റ്റ് രാത്രിയുമുണ്ടാവും.. ചിക്കനും ചപ്പാത്തിയുമാണത്രേ വേണ്ടത്… “

“ഏർപ്പാടാക്കാം തമ്പുരാട്ടീ… “

നാരായണി ഭവ്യതയോടെ പറഞ്ഞു.

“എല്ലാം കാലാക്കി നാരായണി ഒരഞ്ച് മണിക്ക് തന്നെ പൊയ്ക്കോളൂ…”

അതും പറഞ്ഞ് യമുന അടുക്കളയിലേക്കുള്ള വാതിലടച്ചു.

ഇല്ലത്താരും മത്സ്യമാംസാദികൾ കഴിക്കില്ല. ഒരു തലമുറ വരെ ഇല്ലത്തിന്റെ പടിപ്പുരക്കിപ്പുറത്തേക്ക് അതൊന്നും കയറ്റാറില്ലായിരുന്നു. അച്ചൻ തിരുമേനിയുടെ കാലത്താണ് അതിന് മാറ്റമുണ്ടായത്. ഇല്ലത്ത് വരുന്ന അഥിതികൾക്ക് അവർക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണമാണ് നമ്മൾ നൽകേണ്ടതെന്ന് അദ്ദേഹം കൽപിച്ചു.
അതിന് ശേഷം ഇല്ലത്ത് വരുന്നവരുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് അടുക്കളയിൽ നോൺവെജും പാചകം ചെയ്യും.

യമുന ഹാളിലെ ടേബിളിൽ ഭക്ഷണം നിരത്തി. നമ്പൂരി ഉറക്കമുണർന്ന് കയ്യും മുഖവും കഴുകി വന്നിരുന്നു. അപൂർവമായേ യമുന അദ്ദേഹത്തിന് വിളമ്പിക്കൊടുക്കാറുള്ളൂ..
ഇന്നവൾക്ക് നമ്പൂരിയോടൊരു പ്രത്യേകസ്നേഹം തോന്നി. ഉള്ളിൽ അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ദേഷ്യമാണെങ്കിലും പുറമേ അവൾ സ്നേഹം നടിച്ചു.
തന്റെ സുഖങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കിയ ദുഷ്ടനാണിയാൾ.. ബോധം മറഞ്ഞ് പോകുന്ന മാതിരിയുള്ള സുഖങ്ങൾ തന്റെ ശരീരത്തിലുണ്ട്. അതൊന്നും തനിക്കറിയിച്ച് തരാതെ തന്റെ വികാരങ്ങളെയൊന്നാകെ അടിച്ചമർത്തിയ ദുഷ്ടൻ..

ഉള്ളിൽ പക കത്തിയെരിമ്പോഴും അവൾ നിറചിരിയോടെ തമ്പുരാന് വിളമ്പി.

“ഇദ്ദേഹമെന്താ നോക്കിയിരിക്കുന്നേ… ?
കഴിക്കുന്നില്ലേ,...?”

കൊഞ്ചലോടെയാണ് തന്റെ ഭാര്യയത് ചോദിച്ചതെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. അയാൾ അവളെ ആകെയൊന്ന് നോക്കി.
തുടുത്ത കവിളുകളും, ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും, കാമം തിരയടിക്കുന്ന കണ്ണുകളും നിസഹായനായി അയാൾ നോക്കി.

ഒന്നും മിണ്ടാതെ അയാൾ ഭക്ഷണത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.
യമുനയും അയാൾക്കടുത്തിരുന്ന് കഴിച്ചു. വിശപ്പില്ലെങ്കിലും