Chapter Title : ?റസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം 2? [ലൂസിഫർ]

തുടങ്ങി. നാട്ടിലെ സകലമാന ചെക്കൻമാർക്കും പൂറ് ഒപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്ന, കല്ല്യാണ ബ്രോക്കറായ വാപ്പാക്ക് സ്വന്തം മകന് മാത്രമൊരു പൂറ് ഒപ്പിച്ചു തരാൻ ഇന്നേവരെ തോന്നീട്ടില്ല. ഉമ്മാന്റെ കാര്യമാണ് അതിലും കഷ്ടം. ഉമ്മാക്ക് താൻ ഇപ്പോഴും കൊച്ചുകുട്ടിയാണ്. തന്റെ പേര് ചുരുക്കി 'മാനേ.. മാനേ..' എന്നാണ് ഉമ്മ വിളിക്കാറ്. 'മോനേ..' എന്നു വിളിച്ചാലും കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു.! പെണ്ണ് കെട്ടാൻ പൂതിയുണ്ടെന്ന് ഉമ്മാനോട് നേരിട്ട് പറയാൻ വയ്യല്ലോ, അതിനാൽ പല തന്ത്രങ്ങളും പഴറ്റി നോക്കി. ഉമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ കറികൾക്ക് ഇല്ലാത്ത കുറ്റങ്ങളെല്ലാം കണ്ട് പിടിച്ച് വീട്ടിൽ വഴക്കുണ്ടാക്കി നോക്കി. ഇത്തരം അവസരങ്ങളിൽ സാധാരണ ഉമ്മമാർ പറയുന്നൊരു ഡയലോഗുണ്ട്. "അനക്ക് പൂതിള്ളത് ഇണ്ടാക്കിത്തരാൻ ഇന്നെക്കൊണ്ട് വയ്യ.. മാണെങ്കി ഇയ്യൊരു പെണ്ണ് കെട്ടി കൊണ്ടരേ.." തന്റെ ഉമ്മ അതുപോലും പറഞ്ഞില്ല. തന്റെ കൂട്ടാനും കൂടി എടുത്ത് പെങ്ങൾക്ക് കൊടുക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.! "എനിക്കെന്തിനാണുമ്മാ ഒറ്റക്ക് കെടക്കാൻ ഇത്രേം വല്ല്യ ബെഡ്ഡ്." എന്നും പറഞ്ഞ് ബെഡ്ഡ് പകുതി മടക്കിവെച്ച് ഉമ്മ കാണുന്ന രീതിയിൽ കിടന്നു നോക്കി. എന്നിട്ടും ഉമ്മാക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാത്രി വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ കട്ടിലിലതാ തന്റെ ബെഡ്ഡിന് പകരം പെങ്ങളുടെ കനം കുറഞ്ഞ ചെറിയ ബെഡ്ഡ്.! മടുത്തു ഈ ജീവിതം.!!! കയ്യിലിരുന്ന ബിയറിന്റെ ഗ്ലാസ് മേശയിലവൻ ആഞ്ഞടിച്ചു. പൊട്ടാതിരുന്നത് ഭാഗ്യം.! എല്ലാരും തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ബിയറുമായി വരുന്ന സപ്‌ളയറുടെ മുഖത്ത് താനിതൊക്കെ എത്ര കണ്ടതാ എന്ന ഭാവം. മൂന്നാമത്തെ ബിയർ ഒരു ഗ്ലാസ് കുടിച്ചപ്പോഴേക്കും പാത്താൻ മുട്ടി. പോയി മൂത്രമൊഴിച്ച് വന്ന് ബാക്കിയുള്ളതും കുടിച്ചു തീർത്തു. ചെറുതായിട്ട് പൂസായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ബില്ല് കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ച സപ്ലയറുടെ മുഖത്തേക്ക് അവനൊന്നു നോക്കി. നാലാമതും മിച്ചറ് ചോദിച്ചപ്പൊ അനക്ക് തരാൻ പറ്റൂല അല്ലെടാ കള്ളപ്പന്നി.! അഞ്ച് കായി അനക്ക് ഞാൻ ടിപ്പ് തരൂല. ബില്ലിലുള്ള പൈസ മാത്രം മിച്ചറിന്റെ പാത്രത്തിൽ വെച്ചുകൊടുത്ത്! ടിപ്പ് കൊടുക്കാതെയവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പടിയിറങ്ങി താഴെയെത്തിയതും വീണ്ടും പാത്താൻ മുട്ടി. വെറുതെ മൂത്രമൊഴിക്കാമെന്നല്ലാതെ ബിയറുകൊണ്ടൊരു കാര്യവുമില്ല.! ഇനിയിപ്പൊ അതിനായി മോളിലേക്ക് കേറാൻ വയ്യ. റോഡ് സൈഡിൽ ആളില്ലാത്ത സ്ഥലം നോക്കാം. അപ്പോഴാണ് തിയ്യേറ്ററിന്റെ ഗേറ്റ്