Chapter Title : റസിയായനം [Murali]

കയ്യിലെടുത്ത് നോക്കുമ്പോള്‍ റസിയ അനങ്ങാതെ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു.

“റസീ”

“ഉം”

“എണീക്ക് പോകണ്ടേ?”

അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിനടുത്തെയ്ക്ക് നടന്നു. പര്‍ധയും ഹിജാബുമിട്ട അവളെക്കണ്ടപ്പോള്‍ ഇന്നലെ തോന്നിയ പ്രേമം അല്പം കുറഞ്ഞോ എന്നൊരു സംശയം. അവളെന്തോ പ്രതീക്ഷിച്ച് എന്നെത്തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു. ഞാനൊന്നും മിണ്ടാതെ വാതില്‍ തുറന്നു. റിസപ്ഷനില്‍ കീ കാര്‍ഡ് ഏല്പിച്ചു ബോര്‍ഡിംഗ് പാസ്സും വാങ്ങി ഗേറ്റിലെയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ റസിയയെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയില്ല. ഗേറ്റില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ നല്ല തിരക്ക്. വരിയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ എന്‍റെ പിന്നില്‍ തന്നെ നിന്നെങ്കിലും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അകത്തു കയറി എനിക്ക് വിന്‍ഡോയും അവള്‍ക്കു മിഡില്‍ സീറ്റുമായിരുന്നു. അവള്‍ അരികില്‍ ഇരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ മാറി നിന്നു. റസിയ മുഖമുയര്‍ത്തി ചോദ്യ ഭാവത്തില്‍ എന്‍റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. ഞാന്‍ മുഖം കൊണ്ട് അവളോട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറാന്‍ ആംഗ്യം കാട്ടി. അവള്‍ കയറി ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞതോടെ ഞാന്‍ മിഡില്‍ സീറ്റിലിരുന്നു. അവള്‍ ജനലിനോട്‌ ചേര്‍ന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്‍റെ അരികിലെ സീറ്റില്‍ പാകിസ്താനി എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരാള്‍ വന്നിരുന്നു. ഹോസ്റ്റെസ്സ് വന്ന് സീറ്റ് ബെല്‍റ്റ്‌ ചെക്ക്‌ ചെയ്ത് പിന്നോട്ട് പോയി. ഞാന്‍ സീറ്റിലേയ്ക്ക് ചാരുമ്പോള്‍ അരികില്‍ നിന്നൊരു ഏങ്ങലടി ശബ്ദം. ഞാന്‍ റസിയയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവളിരുന്നു കരയുന്നു. കവിളിലൂടെ കണ്ണീരോഴുകുന്നു.

“എന്തേ എന്ത് പറ്റി?”

അവള്‍ ഒന്നുമില്ല എന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു.

“എന്താ പറ്റിയതെന്നു പറ?”

ഞാന്‍ അല്‍പം ദേഷ്യത്തില്‍ ചോദിച്ചു

“എന്നെ വെറുത്തല്ലേ?”

“അതെന്താ അങ്ങിനെ ചോദിച്ചത്?”

“ഒന്നുമില്ലിക്കാ ഇറങ്ങാന്‍ നേരത്ത് എനിക്ക് ഒരുമ്മ