Chapter Title : റേച്ചലും ടാർസനും [ശ്രേയ]

വയസ്സിന് മുകളിൽ പ്രായമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും. തൽക്കാലം എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് മാറാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അവിടം ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കാൻ വേണ്ടി ഡോക്ടർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു.

ഡോക്ടർ : എല്ലാം ക്ലീൻ ആക്കിയില്ലേ?

അവർ രണ്ടുപേരും ആ ചോദ്യം കേൾക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന പോലെ ആയിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി.

ഡോക്ടർ അവരെ ഞങ്ങൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. ദാസനും ശാന്തയും. വയസ്സിനെ മൂത്തതാണെങ്കിലും ഡോക്ടർ അവരെ പേരാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. ഈ കോമ്പൗണ്ടിന് പുറത്താണ് അവരുടെ വീട്. അവർക്കൊരു മകൻ ഉണ്ട് അയാൾ കോയമ്പത്തൂർ ആണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കാൻ അവരുടെ നമ്പറും ഞാൻ വാങ്ങി.

ദാസേട്ടൻ : കുറച്ചു വൈകിയാണെങ്കിലും നന്നായി സാറേ.സാറും മേടോം തമ്മിൽ നല്ല ചേർച്ചയുണ്ട്. അല്ലേടി…?

ശാന്തേച്ചി : പിന്നല്ലാണ്ട് ഞാൻ അത് അങ്ങോട്ട് പറയാൻ നിൽക്കുവായിരുന്നു.

ദാസേട്ടൻ ഒരു ചായക്കാശ് അധികം കിട്ടാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതായിരുന്നു. പക്ഷേ മമ്മിക്ക് കയർത്തു വന്നു. വന്ന കേറിയ ഉടനെ മുഷിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി മമ്മി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അല്ലേലും മമ്മി അങ്ങനെയാണ് മുഷിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ മാക്സിമം ശ്രമിക്കും. ഒട്ടും നടക്കില്ല എന്ന് കണ്ടാൽ മാത്രമേ മമ്മി പ്രതികരിക്കുകയുള്ളൂ. പക്ഷേ ടാർസന് ആ പറഞ്ഞത് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവൻ അയാളെ നോക്കി ദഹിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ ഇത് സാധാരണ രീതിയിലുള്ള ഒരു ബന്ധമല്ലെന്ന് ദാസേട്ടനും ശാന്തേച്ചിക്കും മനസ്സിലായി. ദാസേട്ടന്റെ പരിഭ്രാന്തിയും ടാർസന്റെ തുറിച്ചു നോട്ടവും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സത്യത്തിൽ ചിരി വന്നു. ഡോക്ടറുടെ മുഖത്തും ഒരു ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ നടന്ന് കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യമാണ് അവർ പറഞ്ഞത്.