Chapter Title : റേച്ചലും ടാർസനും [ശ്രേയ]

മ്മ് ശ്രെമിക്കാം

ശ്രെമിച്ചാൽ പോരാ നടക്കണം.

അത്‌ വിട്. അല്ല നീ മമ്മിയോട്‌ എന്നിട്ട് എന്താ പറഞ്ഞെ?

എന്ത് പറയാൻ… ഞാൻ മമ്മിക്ക് വേണെങ്കിൽ കിട്ടിക്കോ ഞാൻ എന്തായാലും ഇപ്പൊ ഒന്നും കെട്ടാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.

ഹാ… അതേതായാലും നന്നായി.

(അത് കേട്ടപ്പോൾ ടാർസന് സന്തോഷമായി, പക്ഷെ എനിക്ക് ഒരു മനഃസമാദാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല )

ടാർസൺ : നീ എന്താ ആലോചിക്കുന്നെ? മമ്മി നിർബന്ധിച്ചു കെട്ടിക്കും എന്നാണോ? അതൊന്നും ആലോചിച് പേടിക്കണ്ട

ഹേയ് അതല്ലടാ…മമ്മി പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട്. അപ്പൻ എന്നെ ജീവിക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ല. എത്രേം പെട്ടെന്ന് ഈ നാട് വിടുന്നതാണ് സേഫ്.

നീ അപ്പനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു പേടിക്കേണ്ട. ഞാൻ ഉള്ളപ്പോ അയാൾ നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല

പക്ഷെ എത്ര കാലത്തേക്ക് ടാർസ??? നിനക്ക് നിന്റെ ലൈഫും കരിയറും ഒക്കെ ഇല്ലേ??? ഇന്നലെ തന്നെ നീ ബാംഗ്ലൂർ പോണ കാര്യം പറയുന്ന കേട്ടു. കോച്ചിങ്ങിനു.

( അവൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ കേട്ടുനിന്നു )

ഇപ്പൊ തന്നെ നോക്ക്. അയൽക്കാരുടേം കുടുംബക്കാരുടേം ഇടപെടൽ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ തന്നെ എന്ത് മനസമാധാനം ഉണ്ട് ജീവിക്കാൻ. അപ്പൊ വല്ല ഗൾഫിലോ യൂറോപ്പിലോ ജീവിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള അവസ്ഥ ആലോചിച്ചു നോക്ക്. ഹോ…അതുകൊണ്ട് നല്ല വല്ല യുകെ ദുബായ് ആലോചനകൾ വന്നാൽ ഞാൻ ഓക്കേ പറയും.

കർർർർർ

??? കീറിയോ ഡ്രസ്സ്‌? ഒരു മയത്തിൽ ഒക്കെ പിഴിയണ്ടേ… എനിക്ക് കുഴപ്പൊന്നുമില്ല നിന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ തന്നെയാ…???

അല്ലേലും നിനക്ക് എന്താ കുഴപ്പം ഉള്ളേ????

( വളരെ ദേഷ്യത്തിലാണ് അവൻ അത് ചോദിച്ചത്. ഇത്രക്കും ദേഷ്യപ്പെടാൻ മാത്രം എന്താ ഉണ്ടായെന്നു അമ്പരന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ ആ ഷർട്ട്‌ വെള്ളത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഞാനും അവന്റെ പിന്നാലെ ഓടി പിടിച്ചു നിർത്തി.)

ഞാൻ :ഇപ്പൊ ഇത്രയും ദേഷ്യം കാണിക്കാൻ മാത്രം എന്താ ഉണ്ടായേ? (പിന്നാലെ പോയി പിടിച്ചു നിർത്തി ചോദിച്ചു )

ഒന്നുല്ല.

ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതാണോ നിന്റെ പ്രശ്നം?

നീ എന്തെങ്കിലും കാണിക്ക്. എന്തായാലും എനിക്ക് ഒരു മൈരും ഇല്ല.

?നീ എവിടുന്ന് പഠിച്ചു ഇമ്മാതിരി വർത്താനം.