Chapter Title : റേച്ചലും ടാർസനും [ശ്രേയ]

)

ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ…മാറ്

പറഞ്ഞു സോൾവ് ആക്കിയിട്ട് മതി ബാക്കി.

(ഞാൻ മുഖം കൊടുക്കാതെ വേറെ എവിടെയോ നോക്കി നിന്നു. അവൻ എന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ചു അവനിലേക് എന്റെ മുഖം ബലമായി തിരിച്ചു )

ഉയ്യോ!!! പൂച്ചക്കണ്ണ് കലങ്ങിയല്ലോ അപ്പോഴേക്കും. ഇതിനും മാത്രം ഇവിടെ ഇപ്പൊ എന്താ ഉണ്ടായേ?

നിനക്ക് അറിഞ്ഞൂടെ എന്താ കാര്യം ന്ന്?

എടി അത് ഞാൻ അപ്പോഴത്തെ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞതല്ലേ

നിനക്ക് അത്രേം ദേഷ്യം വരാൻ മാത്രം എന്താ ഉണ്ടായേ അതിന്? ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞതോ?

ആ

എന്തോന്ന് കാ. എനിക്ക് കല്യാണം ഒന്നും കഴിക്കണ്ടേ? ജീവിതകാലം മൊത്തം ഇങ്ങനെ ജീവിച്ച മതിയോ?

അയ്യോ അതല്ല… നീ രണ്ടുമാസത്തിനകം കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോകും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നത്. ഇപ്പോ മമ്മിയുടെ കാര്യം തന്നെ നോക്ക്. നല്ലൊരു ജോലി ഉണ്ടായിട്ട് കൂടി മമ്മിയുടെ അവസ്ഥ കണ്ടില്ലേ…

ഞാൻ മമ്മിയെ പോലെ ആണെന്നാണോ നിന്റെ വിചാരം?

ആ വിചാരം ഒന്നും എനിക്കില്ല. പക്ഷെ കുറച്ച് സമയമെടുത്ത് ആളെ നേരെ മനസ്സിലാക്കി കല്യാണം കഴിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ ചെയ്താൽ റിസ്ക് അല്ലേ?

അതിനായിരുന്നോ അത്രേം ഷോ കാണിച്ചത് ? കഷ്ടം തന്നെ…

ഞാൻ ഷോ കാണിച്ചതൊന്നും അല്ല . ആ ഷർട്ട്‌ ക്വാളിറ്റി കുറവാ…അതാ പെട്ടെന്ന് കീറിയത്.

ഉവ്വ…

(എന്നെ കുറിച്ചുള്ള കരുതൽ ഓർത്താണ് അവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടത് എന്ന് മനസിലായപ്പോൾ എന്റെ സങ്കടം കുറഞ്ഞു. സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലേ ക്ഷമിച്ചേക്കാമെന്ന് കരുതി )

ഇനി മേലാൽ മനസ് വിഷമിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിക്കരുത്. ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി അങ്ങനെ ഉണ്ടായാൽ പിന്നെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ നിന്നോട് മിണ്ടില്ല.

ഓക്കേ ഇനി ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ല. പോരെ?

പോരാ. എന്താ ഇത് മനസ് വേദനിപ്പിച്ചതിനു ഇത് മാത്രം പോരാ.

ഞാൻ സോറി പറഞ്ഞില്ലേ. ഇനി എന്താ വേണ്ടത്? ഞാൻ നിന്റെ കാലിൽ വീണ് മാപ്പ് പറയണോ?

ആ ചെലപ്പോ വേണ്ടി വരും

മ്മ്മ്… നോക്കി ഇരുന്നോ. ഇപ്പൊ കാലിൽ വീഴാം ട്ടോ…

ഓക്കേ എന്നാ കാലിൽ