Chapter Title : ഋതം [കൊമ്പൻ]

പോലും അയാളുടെ രോമനിബിഡമായ കൈകൾ സ്‌മൃതിയുടെ ബ്രൗൺ കാർഡിഗണിനു മുകളിലൂടെ അയാൾ ഞെക്കി പിഴിഞ്ഞ് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഗുരുജിയുടെ കവിളിൽ സ്‌മൃതിയുടെ കണ്ണ് നീര് നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവൾ ആ അധമന്റെ കൽപന അനുസരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ പരമാവധി അടക്കി പിടിച്ചു സൂക്ഷിക്കുന്നത് ഞാൻ തൊണ്ട വരണ്ടുങ്ങി കൊണ്ട് പ്രതികരിക്കാനാവാതെ ആ കാഴച്ചയിൽ നോക്കി നിന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുനീർ എന്നെ അലട്ടുന്നതിലും കൂടുതൽ ഗുരുജിയെ ചൊടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അയാൾക്കതൊരു ശല്യമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകാം. അയാൾ കൈ എത്തിച്ചുകൊണ്ട് അയാളുടെ തോക്കിനായി പരതി, അയാളുടെ ഓം ജുബ്ബയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും മറ്റൊരു ഷോട്ട് ഗൺ എടുത്തുകൊണ്ട് അത് എന്റെ ദിശയിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. എന്നിട്ട് ആ അസുരജന്മം എനിക്ക് കേൾക്കാൻ മതിയായ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ സ്‌മൃതിയോടു മന്ത്രിച്ചു.

"അതെ….നിന്റെ പൂങ്കണ്ണീർ എനിക്ക് മനസിലാകും. പക്ഷേ ഇത് എന്റെ ജുബ്ബയിൽ മുഴുവനും ആയി നനഞ്ഞു കുതിർന്നു. നീയിതു നിർത്തുന്നുണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ തലയിൽ തന്നെ ഞാൻ വെടിവയ്ക്കും."

അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. അവശേഷിക്കുന്ന കണ്ണുനീർ ഗുരുജി നക്കികുടിക്കുമ്പോ ഞാൻ ബസിലെ കമ്പിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു, എനിക്കത് നോക്കാതെ ഇരിക്കാമായിരുന്നു പക്ഷെ ...അറിയില്ല ഗുരുജി അയാളുടെ നാവുകൊണ്ട് നക്കി മൃദുവായി കവിളിൽ നിന്നും വഴിഞ്ഞെടുത്തു. അയാളുടെ ഒരു കരതലം അപ്പോഴും സ്‌മൃതിയുടെ മുലകളെ ഞെക്കി പൊട്ടിക്കുകയാണ്.

"നല്ല കുട്ടി. നീ ഒരു ബുദ്ധിമതി തന്നെയാണ് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. അതിനാൽ ഞാൻ ഇത് വളരെ വ്യക്തമായി പറയട്ടെ. നീ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഒരു ഇരുണ്ട ബസ്സിലാണ്, നീയും നിന്റെഭർത്താവും എന്റെ കാരുണ്യത്തിലാണ്. എനിക്ക് നിന്നെ വല്ലാതെ