Chapter Title : ഋതം [കൊമ്പൻ]

ഇട്ടിട്ടുണ്ട് അത്രതന്നെ. പിന്നെ ദൂരെ ബസിന്റെ അവസാനത്തെ സീറ്റിനു രണ്ടു സീറ്റ് മുൻപിൽ വലതു വശത്തായിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ ഇരുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ഓർത്തെടുത്തു. പക്ഷെ ആ ഇരുട്ടിൽ ഒന്നുടെ നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെയിപ്പോ മറ്റേതോ ദമ്പതിമാരാണല്ലോ എന്ന് തോന്നിപോയി. ഞാൻ സീറ്റിനു അടുത്തെത്തിതും ദേഷ്യവും അന്ധാളിപ്പും കൊണ്ട് തരിച്ചു അങ്ങനെ നിന്നു.

ആ ഞെട്ടലിൽ എന്റെ ശബ്ദം പോലും പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. സ്‌മൃതിയുടെ അടുത്ത് ഒരു കട്ട താടിയുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ. ഞാൻ ബസിലേക്ക് കയറുമ്പോ അയാളെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു, അയാളുടെ അർത്ഥം വച്ചൊരു നോട്ടം സ്‌മൃതിയുടെ അഞ്ചരയടിയിൽ കൂടുതൽ ഉള്ള അംഗലാവണ്യത്തിലേക്ക് തന്നെ ആയിരുന്നു. അവളുടെ മാറിലേക്ക് ചൂഴ്ന്നു നോക്കും വിധമായിരുന്നു. സ്‌മൃതിയും ഒരു നിമിഷത്തിൽ കൂടുതൽ പിറകിലേക്ക് നടക്കുമ്പോ അയാളെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ സ്‌മൃതിയ്ക്ക് അങ്ങനെയുള്ള പുരുഷന്മാരെ കാണുന്നത് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ് അതെനിക്കറിയാം ഏതാണ്ട്. കക്ഷിയെ കാണാൻ വെളുത്തിട്ടോക്കെ ആണെങ്കിലും ഒരു മാച്ചോ ലുക്കാണ്.

അയാളുടെ സീറ്റിന്റെ ഒത്തിരി പിറകിൽ ആയിരുന്നു ഇത്ര നേരം ഞങ്ങൾ ഇരുന്നത്. അവളുടെ ഭർത്താവായ ഞാൻ കൂടെയുണ്ടായിട്ടു പോലും ഞാനൊന്നു മാറിയപ്പോൾ എന്റെ സീറ്റിൽ നാണമില്ലാതെ ഇരുന്ന അയാളോട് എനിക്ക് പുച്ഛം തോന്നി. പക്ഷെ അപ്പോഴും ഞാൻ ആലോചിച്ചത് ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ കൂടെയില്ലെങ്കിൽ അവളുടെ അവസ്‌ഥ എന്താകുംമെന്നായിരുന്നു. ആണുങ്ങളോട് അധികം എതിർക്കാനൊന്നും അവൾക്ക് കഴിയില്ല. ആ ചിന്തകൾ എന്നെ പേടിപെടുത്തും മുന്നേ, ഞങ്ങൾ മറ്റൊരു സീറ്റിലേക്ക് മാറിയിരിക്കാം എന്ന് വെച്ചു. ഞാൻ “സ്‌മൃതി…” എന്ന് വിളിച്ചപ്പോളേക്കും അയാൾ എന്നെ നോക്കാതെ അവളുടെ തോളിലേക്ക് അധികാരത്തോടെ വലംകൈ