Chapter Title : ഋതം [കൊമ്പൻ]

"

"പക്ഷെ തോക്കില്ലാതെ എന്നെ അയാൾ നോക്കുമ്പോൾ പോലും സ്‌മൃതി, എനിക്കയാളെ എതിർക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല." ഞാൻ എന്നെ കുറിച്ച് മോശമായിതന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളോട് എന്റെ അവസ്‌ഥ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തു.

"ഇല്ല, ഞാൻ അങ്ങനെയല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്."

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

"ഞങ്ങൾ കുറച്ചുനേരം പുറത്തുണ്ടാകും. വിഷമിക്കേണ്ട, ഞങ്ങൾ അധികം വൈകാതെ തിരിച്ചു വരാം, പിന്നെ ….. ഞാൻ അവളെ നന്നായി നോക്കിക്കോളാം കേട്ടോ അജിത്”

സ്‌മൃതി അയാളുടെ പിറകിൽ ഇറങ്ങാനായി എണീറ്റു. അവൾക്ക് മുൻപേ നടക്കാൻ വഴിമാറികൊണ്ട് എന്റെ ചെവിയിൽ ഗുരുജി പറഞ്ഞു.

“നിന്നെക്കൊണ്ട് കൊടുക്കാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ 1000 ഇരട്ടി സുഖം അവൾ എന്നിലൂടെ സ്‌മൃതി അനുഭവിക്കാൻ പോവുകയാണ്!."

"ഇത്രയും സൗന്ദര്യം വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന അപ്സരസിന്റെ ഉളിലേക്ക് ഞാൻ മതിവരുവോളം ഇറങ്ങിച്ചെന്നു അവളെ ഞാൻ പണ്ണി സുഖിപ്പിക്കും മോനെ…” ഞാൻ അയാളുടെ ചിരിച്ച മുഖത്തിൽ നോക്കുമ്പോ..എന്നെ തോളിൽ തട്ടിപറഞ്ഞു.

“രാജു, ഇവന് കഴിക്കാനോ കുടിക്കാനോ വലിക്കാനോ ! ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും! സൗജന്യമാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക. ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും അവനോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു."

ബസ് നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്, അയാൾ ചിരി അടക്കിപിടിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ ഭാര്യ, അവളുടെ സ്വെറ്റ് പാന്റും കാർഡിഗനും മാത്രം ധരിച്ച്, എന്നെയൊന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാൻ കൂട്ടാക്കാതെ അനുസരണയോടെ അയാളെ അനുഗമിച്ചു. അർദ്ധരാത്രി ആയതിനാൽ ഡ്രൈവർ ബസിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നും ഓണാക്കിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പുറത്തുനിന്നുള്ള ഉരുണ്ട ബൾബിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം കാരണം എൻറെ ഭാര്യ നടന്നു പോകുമ്പോൾ ഒരുപാട് പുരുഷന്മാർ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു. രണ്ടുപേരും ബസിൽ നിന്ന് പിറകിലൂടെ ഇറങ്ങി.

ഗുരുജി സ്‌മൃതിയുടെ കൈ പിടിച്ച് നടക്കുമ്പോ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും അന്ധകാരത്തിലേക്ക് അവൾ പതിയെ മാഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇരുട്ടിൽ നിന്നും ഇരുട്ടിലൂടെ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അതിനപ്പുറത്തേക്കും ഗുരുജിയോടപ്പം ഒരു പ്രതിരോധവുമില്ല അവളെ മുഴുവനായും അയാൾക്ക് സമർപ്പിക്കുവാനായി ഒരുമ്പെട്ട് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ സീറ്റിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ജനാലയിൽ കൂടെ എത്തി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഡ്രൈവർ, സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചുകൊണ്ട് അവർ നടക്കുന്നത് കണ്ടു, അയാൾ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു ഒരു അയാൾക്കു മനസിലായി കാണണം രണ്ടുപേരും എന്തിനാണീ രാത്രി നടന്നുപോകുന്നത് എന്ന്. ഞാൻ അവളുടെ ഒരു