Chapter Title : ഋതം [കൊമ്പൻ]

" സത്യമാണോ സ്‌മൃതി….എനിക്ക് ഇത് വിശ്വസിക്കണം എന്നുണ്ട്...പക്ഷെ!! ആ കയ്പ് നുകരുന്ന സുഖത്തിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"ഞാൻ തികച്ചും സത്യസന്ധമായാണ് പറഞ്ഞത്. അജിത്. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ വേണം. ദേവ്ജി വലിയ ക്രൂരനായ രോമം നിറഞ്ഞ പേശികളുള്ള ഒരു ആൽഫ-മെയിൽ ആണ്. ഇത് എന്റെ ഉള്ളിൽ ചില പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദിമഘട്ടിത്തിലെ പെണ്ണായി മാറിയിരുന്നു ഞാൻ, അയാളതിന് എന്നെ സജ്ജമാക്കി എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി. അജിത്തിന്റെ ഉദ്ധാരണത്തിൽ ഞാൻ അപ്പോഴും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. പിന്നെ തീർച്ചയായും, നിന്റെ മാത്രം സ്റ്റാർട്ടപ്പ് സ്വപ്നങ്ങളിലും, നീയെന്നെ വലിച്ചിഴക്കുന്നതിലും എല്ലാം!"

"അതിനാലാണോ സ്‌മൃതി എന്നെ ശിക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് ?" ഞാൻ നിശബ്ദമായി നിലത്തു നോക്കി ചോദിച്ചു.

"ചെറുതായിട്ടെങ്കിലും..." അവളും എന്നെ നോക്കാതെ നിശബ്ദമായി ഉത്തരം പറഞ്ഞു. "ചെറുതായിട്ടെങ്കിലും, ഞാൻ അജിത്തിനെ ശിക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇപ്പോഴും ഞാൻ പറയുന്നു ഇതെല്ലം സത്യസന്ധമാണ്, ദേവ്ജിയെ….ആ വന്യമായ പുരുഷ ചാരുത എന്റെ ഉള്ളിൽ അനുഭവിക്കാൻ ഞാൻ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നെ ഒരു ദാസിയെപ്പോലെ അയാൾക്ക് വേണ്ടിയതെല്ലാം ചെയ്യാൻ ഞാൻ കൊതിച്ചു. പച്ചയായി പറഞ്ഞാൽ അയാൾക്ക് വേണ്ടി കിടന്നു കൊടുക്കാനും അയാളുടെ അരക്കെട്ടിൽ പുളയുന്ന ഭീമനെ എന്റെ പൂറോലിപ്പ് തടഞ്ഞു നിർത്താൻ പാകത്തിൽ ഇറക്കി വെക്കാനും…. അജിത്തിന് ഇതുകേൾക്കുമ്പൊ എന്നെ വേശ്യയെപോലെ തോന്നുന്നുണ്ടാകാം സ്വാഭാവികമാണിത്.

പക്ഷെ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും …….പൂർണ്ണമായും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിലെ ചങ്ങലയ്ക്ക് ബന്ധിക്കപ്പെട്ട അടിമ പോൽ ആയിരുന്നു. ഒരു പോലെ ക്രൂരമായ ഒരു സത്യം അജിത് ഒരിക്കലും എന്നിൽ നിന്നും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തത് ആണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം എങ്കിലും ഇത് ഞാൻ പറയുന്നതിന്റെ , കാരണം അന്ന് സംഭവിച്ചത് മുഴുവനും അജിത്തിന്റെ മാത്രം തെറ്റാണെന്ന് ഒരിക്കലും അജിത് വിശ്വസിക്കരുത്, അത് എനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രേരണകൾക്കനുസൃതമായിട്ടാണ് ഞാൻ അന്ന് രാത്രി ഓരോന്ന് ചെയ്തുപോയത്.

"പക്ഷെ സ്‌മൃതിയുടെ ഈ കുറ്റ സമ്മതം എന്റെ മനസിനെ ആശ്വാസം പകരുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

"എനിക്കറിയില്ല ….അജിത്. ഞാനെന്റെ മനസു തുറക്കാൻ ആണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ! അദ്ദേഹം അധമൻ ആയിരുന്നു, ക്രൂരൻ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ആ രാത്രി ഞാൻ തനിച്ചായിരുന്നു എന്നതല്ലേ ഏറ്റവും