Chapter Title : ഋതം [കൊമ്പൻ]

അങ്ങനെ ഞാൻ പക്ഷെ എനിക്കത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിചിത്രമായ ഒരു തരം വിമോചനം ആയിരുന്നു.

ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഞാൻ എന്ത് ധരിക്കുമ്പോഴും ആളുകൾ എന്നോട് മോശമായി പെരുമാറുമോ എന്ന പേടിയുള്ളവളാണ് ഞാൻ. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തോടപ്പം, ഞാൻ നടക്കുമ്പോ, എന്റെ മുലകൾ എല്ലാവര്ക്കും വളരെ വ്യക്തമാണ്, പക്ഷേ അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ആരും ഒന്നും പറയാനോ ഒന്നും ചെയ്യാനോ ധൈര്യപ്പെടില്ല എന്ന സത്യം അയാളുടെ ആരാധികയാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു ആ നിമിഷം മുതൽ. "

"പക്ഷെ തോക്കില്ലാതെ എന്നെ അയാൾ നോക്കുമ്പോൾ പോലും സ്‌മൃതി, എനിക്കയാളെ എതിർക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല." ഞാൻ എന്നെ കുറിച്ച് മോശമായിതന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളോട് എന്റെ അവസ്‌ഥ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തു.

"ഇല്ല, ഞാൻ അങ്ങനെയല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്."

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

"ഞങ്ങൾ കുറച്ചുനേരം പുറത്തുണ്ടാകും. വിഷമിക്കേണ്ട, ഞങ്ങൾ അധികം വൈകാതെ തിരിച്ചു വരാം, പിന്നെ ….. ഞാൻ അവളെ നന്നായി നോക്കിക്കോളാം കേട്ടോ അജിത്”

സ്‌മൃതി അയാളുടെ പിറകിൽ ഇറങ്ങാനായി എണീറ്റു. അവൾക്ക് മുൻപേ നടക്കാൻ വഴിമാറികൊണ്ട് എന്റെ ചെവിയിൽ ഗുരുജി പറഞ്ഞു.

“നിന്നെക്കൊണ്ട് കൊടുക്കാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ 1000 ഇരട്ടി സുഖം അവൾ എന്നിലൂടെ സ്‌മൃതി അനുഭവിക്കാൻ പോവുകയാണ്!."

"ഇത്രയും സൗന്ദര്യം വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന അപ്സരസിന്റെ ഉളിലേക്ക് ഞാൻ മതിവരുവോളം ഇറങ്ങിച്ചെന്നു അവളെ ഞാൻ പണ്ണി സുഖിപ്പിക്കും മോനെ…” ഞാൻ അയാളുടെ ചിരിച്ച മുഖത്തിൽ നോക്കുമ്പോ..എന്നെ തോളിൽ തട്ടിപറഞ്ഞു.

“രാജു, ഇവന് കഴിക്കാനോ കുടിക്കാനോ വലിക്കാനോ ! ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും! സൗജന്യമാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക. ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും അവനോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു."

ബസ് നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്, അയാൾ ചിരി അടക്കിപിടിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ ഭാര്യ,