Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 11 [Jhon Clinton]

സ്ക്രീൻ ഓഫ് ആയിട്ടും കുറച്ചു നേരം ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ അത് നോക്കി കിടന്നു. ചില ആളുകളുടെ സ്നേഹം… രക്തബന്ധം ഇല്ലെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ എവിടെയോ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞുപോകും.

ഫോൺ ഒരു സൈഡിലേക്ക് വച്ചു ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു കിടന്നു…

പക്ഷേ ഉറക്കം എന്നെ തേടി വന്നില്ല… മനസ്സ് മുഴുവൻ ഇന്നത്തെ സംഭവങ്ങളിലായിരുന്നു…

ടും… ടും…

വീണ്ടും വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം.

“ഹാ… കറവക്കാരി എത്തിയല്ലോ…” ഞാൻ മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു.

മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.

കൈ നീട്ടി വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം… എന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു.

അശ്വതി…

ഒരു ബ്ലാക്ക് ടി-ഷർട്ട്‌.

അതിന് താഴെ വെള്ള കോട്ടൺ ഷോർട്സ്‌.

അത് അവളുടെ മൃദുവായ തുടകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു…

മുടി ഒന്ന് അലസമായി കെട്ടിയിരിക്കുന്നു… മുഖത്ത് പതിവ് അഹങ്കാരമല്ല… വേറെയൊരുതരം ശാന്തത.

“അല്ല ഇവൾ ഇപ്പൊ എന്താ ഇവിടെ…?” ഞാൻ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു.

“ഒന്ന് മാറിക്കെ …”

അതും പറഞ്ഞ് അവൾ എന്നെ തള്ളി അകത്തേക്ക് കയറി.

ഞാൻ സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്നു.

അവൾ നേരെ പോയത് ബെഡിലേക്കായിരുന്നു.

കയറി കിടന്നു… കമ്പിളി കാലിലേക്ക് വലിച്ചു ഇട്ടു… പിന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് സ്ക്രോൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

ഞാൻ അമ്പരന്ന് അവളെ നോക്കി നിന്നു.

“ഇത്… എന്റെ മുറി തന്നെയല്ലേ…?”

ഞാൻ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി ഉറപ്പിച്ചു.

അതെ… തെറ്റിയിട്ടില്ല… എന്റെ മുറി തന്നെ.

കുറച്ചു നേരം ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു.

അവൾ ഫോൺ നിന്നു കണ്ണുയർത്തി എന്നെ നോക്കി.

“നീ എന്താ അവിടെ കാവൽ നിൽക്കുന്ന പോലെ നിൽക്കുന്നത്…? കിടക്കുന്നില്ലേ?”

“ഹേ… അത്… ഞാൻ… ഈ മുറി…”

വാക്കുകൾ ഒക്കെ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.

എന്താണ് പറയേണ്ടത് എന്ന് പോലും മനസ്സിലാവുന്നില്ല.

അവൾ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ വീണ്ടും ഫോൺ നോക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഞാൻ ഒടുവിൽ വാതിൽ അടച്ചു.

ശാന്തമായി ബെഡിന്റെ ഒരു വശത്ത് കയറി കിടന്നു.

അവളിൽ നിന്ന് കുറച്ച് അകലം പാലിച്ചാണ് കിടന്നത്.

മുറിയിൽ ഫാനിന്റെ ശബ്ദവും… നമ്മളുടെ ശ്വാസവും മാത്രം.