Chapter Title : രുദ്രസേനൻ 2 [Abarijithan]

വാളുകൾക്ക് ഇന്ന് മനസ്സിലാകും!”

അടുത്ത നിമിഷം രണ്ട് സൈന്യങ്ങളും കൂട്ടിയിടിച്ചു.

ഇരുമ്പിൽ ഇരുമ്പ് പതിക്കുന്ന ശബ്ദം. കുതിരകളുടെ ചിനയ്ക്കൽ. പടയാളികളുടെ യുദ്ധവിളികൾ. അമ്പുകൾ വായുവിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി.

രുദ്രസേനൻ ശത്രുനിരയുടെ മധ്യത്തിലേക്ക് കുതിച്ചുകയറി.

ഒരു ശത്രുവിന്റെ വാൾ അവന്റെ നേരെ വീശിയെത്തി. രുദ്രസേനൻ അത് തന്റെ പരിചകൊണ്ട് തടഞ്ഞു. അതേ നിമിഷം വാൾ തിരിച്ച് വീശി എതിരാളിയുടെ ആയുധം കൈയിൽനിന്ന് തെറിപ്പിച്ചു.

മറ്റൊരു പടയാളി പിന്നിൽനിന്ന് ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. രുദ്രസേനൻ കുതിരയെ വെട്ടിത്തിരിച്ച് ആ ആക്രമണം ഒഴിവാക്കി. തുടർന്ന് തന്റെ വാളിന്റെ പിടികൊണ്ട് എതിരാളിയെ തള്ളിമാറ്റി.

അവൻ മുന്നേറുന്ന ഓരോ ചുവടിലും ശത്രുനിര പിന്നോട്ടു നീങ്ങി.

അവന്റെ സൈനികർക്ക് ആത്മവിശ്വാസം വർധിച്ചു.

“നമ്മുടെ രാജകുമാരന്റെ പിന്നാലെ!”

“രുദ്രസേനന് ജയം!”

അവർ ആവേശത്തോടെ മുന്നേറി.

ദൂരെയുള്ള കുന്നിൻമുകളിൽനിന്ന് മൃണാളിനി യുദ്ധം നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.

അവൾ രുദ്രസേനന്റെ വീര്യം കണ്ടു അഭിമാനിച്ചു. എന്നാൽ അവളുടെ ശ്രദ്ധ ശത്രുക്കളുടെ നീക്കത്തിലായിരുന്നു.

പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ശത്രുസേനാധിപൻ തന്റെ കരുതൽപ്പടയെ മുന്നോട്ടയച്ചു.

മൃണാളിനിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.

“ഇതാ, അവർ കെണിയിലേക്ക് കടക്കുന്നു.”

അവൾ അധീരനെ വിളിച്ചു.

“കിഴക്കൻ കുന്നിലെ അമ്പെയ്ത്തുകാർ തയ്യാറാണോ?”

“തയ്യാറാണ്,

“എന്റെ അടയാളം ലഭിക്കുന്നതുവരെ ആക്രമിക്കരുത്. ശത്രുവിന്റെ കുതിരപ്പട ഇടുങ്ങിയ പാതയിലെത്തുമ്പോൾ മാത്രം അമ്പെയ്യുക. ലക്ഷ്യം അവരുടെ മുന്നേറ്റം തടയുകയാണ്. അനാവശ്യമായി അമ്പുകൾ പാഴാക്കരുത്.”

(രുദ്രന്റെ വലം കയ്യാണ് അധീരൻ . രുദ്രനും ദേവിയും ആണ് അവന്റെ ദൈവങ്ങൾ അവന് അവരോട് അത്രക്ക് കടപ്പാടുണ്ട് ...)

“ആജ്ഞ, ദേവി !”

മൃണാളിനി വീണ്ടും താഴ്വരയിലേക്ക് നോക്കി.

രുദ്രസേനൻ തന്റെ സൈന്യത്തെ പതുക്കെ പിന്നോട്ടു നയിക്കുകയായിരുന്നു.

ശത്രുക്കൾ