Chapter Title : രുദ്രസേനൻ 2 [Abarijithan]

കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“അവർ നമ്മുടെ മധ്യനിരയെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കും. അപ്പോൾ നമ്മൾ പിൻവാങ്ങുന്നതുപോലെ അഭിനയിക്കണം.”

രുദ്രസേനൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

നമ്മൾ പിന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോൾ അവർ വിജയിച്ചുവെന്ന് കരുതും. അവരുടെ സൈന്യാധിപൻ തന്റെ മുഴുവൻ കരുതൽപ്പടയെയും മുന്നോട്ടയക്കും. അതോടെ അവരുടെ പിന്നിലെ സംരക്ഷണം ദുർബലമാകും.

ആ നിമിഷം നമ്മുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കുതിരപ്പട അവരുടെ പാർശ്വത്തുനിന്ന് മുന്നേറും.”

“അപ്പോൾ അവരുടെ സൈന്യം രണ്ടായി പിരിയും…”

“കൃത്യമായി. നീ മുന്നിൽനിന്ന് അവരെ തടയും. നിന്ന് കടന്ന് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ

അവർക്കാവില്ല.. അവർക്ക് എവിടേക്കാണ് തിരിയേണ്ടതെന്ന് പോലും തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാകും.”

രുദ്രസേനൻ അവളെ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കി.

“നിന്റെ വാളിനേക്കാൾ അപകടകാരിയാണ് നിന്റെ ബുദ്ധി, മൃണാളിനി.”

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“അത് ഓർത്തുകൊള്ളൂ. നിന്റെ വീര്യം നമുക്ക് വിജയം നേടിത്തരും. പക്ഷേ ആ വീര്യം എവിടെ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്റെ ബുദ്ധിയായിരിക്കും.”

“അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇന്നത്തെ യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കൾക്ക് ഇരട്ടശിക്ഷയാണ്!”

അവരുടെ ചിരി നിമിഷനേരം മാത്രം നീണ്ടുനിന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം യുദ്ധക്കാഹളം മുഴങ്ങി.

ഒന്നാം ഘട്ടം: രുദ്രസേനന്റെ വാളിന്റെ ഗർജനം

ശത്രുപാളയത്തിൽനിന്ന് ഒരു കുതിരപ്പട മുന്നോട്ടു പാഞ്ഞുവന്നു.

കുതിരകളുടെ കുളമ്പടികൾ ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചു. മുന്നിൽ കറുത്ത കവചം ധരിച്ച ശത്രുസേനാധിപൻ തന്റെ വാൾ ഉയർത്തി.

“രുദ്രസേനനെ ജീവനോടെ പിടിക്കുക! അവന്റെ പതാക നിലംപതിച്ചാൽ ഈ രാജ്യം നമ്മുടേതാണ്!”

ശത്രുക്കളുടെ ആർത്തുവിളികൾ താഴ്വരയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

രുദ്രസേനൻ തന്റെ വാൾ ഉറയിൽനിന്ന് വലിച്ചൂരി.

സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ അതിന്റെ വാൾത്തല തിളങ്ങി.

“എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തിയിട്ട് എന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകാമെന്നോ?”

അവൻ കുതിരയെ മുന്നോട്ടു പായിച്ചു.

“വരൂ! രുദ്രസേനൻ ആരാണെന്ന് നിങ്ങളുടെ