Chapter Title : സാവിത്രിയും ഉണ്ണിയും 1 [Adam]

നല്ല ജോലിക്കാരൻ, നഗരത്തിൽ സ്ഥിരതാമസം. പ്രായത്തിന്റെ പടികൾ ചവിട്ടിത്തുടങ്ങിയ സാവിത്രിയെ വീട്ടുകാർ പെണ്ണുകാണാൻ വിളിച്ചിട്ടുപോലുമില്ല. പെണ്ണിനെ കാണാനാണെങ്കിലും, അവളെപ്പറ്റിയുള്ള വിവരങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ, സാവിത്രിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു നീറ്റലുണ്ടായി. പ്രായം കുറഞ്ഞ, കൊഞ്ചലുകൾ നിറഞ്ഞ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയെയാണ് ആ കുടുംബം ആഗ്രഹിച്ചത്.

കാരണങ്ങൾ പലതായിരുന്നു. പ്രായം കൂടിയ പെണ്ണിനെ വിവാഹം കഴിച്ചയക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സ്ത്രീധനം. അതും പ്രതാപമൊക്കെ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയ തറവാടിന്റെ അവസ്ഥയിൽ, വലിയൊരു തുക മുടക്കുക ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അതേസമയം, ഇളയ പെൺകുട്ടിയാണെങ്കിൽ കാര്യങ്ങൾ നടത്തിയെടുക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. അങ്ങനെ, വിധിയെന്ന നാടകകൃത്ത് പതിയെ കരുക്കൾ നീക്കിത്തുടങ്ങി.

സാവിത്രിക്ക് നോവ് മനസ്സിൽ ഒതുക്കി, അനിയത്തിക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം കിട്ടുക എന്ന ഒറ്റ ചിന്തയോടെ അവൾ തന്നെ ആ വിവാഹം നിശ്ചയിക്കാൻ മുൻകൈയെടുത്തു. പഴയ പെരുമയുടെ ചില്ലിട്ട ചിത്രങ്ങൾ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്ന വലിയവീട്ടിൽ, വിവാഹമെന്നത് ചെറിയൊരു ചടങ്ങ് മാത്രമായി ഒതുങ്ങി. ചുരുക്കം ചില ബന്ധുക്കൾ മാത്രം. ലാളിത്യം ആവോളം പാലിക്കാൻ എല്ലാവരും ശ്രമിച്ചു.

അങ്ങനെ, ആ നാൾ വന്നുചേർന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെയും നേർത്ത വേദനയുടെയും കലർപ്പായിരുന്നു അന്തരീക്ഷം. ചടങ്ങുകൾക്കായുള്ള ഒരുക്കങ്ങളുടെ വേഗതയിൽ ആരും സാവിത്രിയെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അല്ലെങ്കിൽ, അവളുടെ മുഖത്ത് പതുക്കെ വന്നുനിറഞ്ഞ വിളറിയ പുഞ്ചിരിയെ ആരെങ്കിലും കണ്ടേക്കാം. ചടങ്ങുകൾ ഒഴിവാക്കി, സാവിത്രി സ്വന്തം മുറിയിൽ അടച്ചിരിക്കപ്പെട്ടു. അമ്മായിയമ്മയുടെ കർശനമായ നിർദേശമായിരുന്നു അത്.

ഉണ്ണിക്ക് എതിരഭിപ്രായം പറയാനാകുമായിരുന്നില്ല. അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കുകയോ, സഹതാപത്തിന്റെ വാക്കുകൾ പറയുകയോ ചെയ്യാതെയിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അവനും തോന്നി. ബന്ധുക്കളുടെ സഹതാപം നിറഞ്ഞ നോട്ടങ്ങളേക്കാൾ, സ്വന്തം മുറിയുടെ അടച്ചിട്ട നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവൾക്ക് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതത്വം തോന്നിയേക്കും.

ഇരുട്ടുമൂടിയ മുറിയിൽ, സാവിത്രിക്ക് കേൾക്കാനായത് അടക്കിപ്പിടിച്ച