Chapter Title : സാവിത്രിയും ഉണ്ണിയും 1 [Adam]

പ്രതീക്ഷകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ നഗരം, പുതിയ ജീവിതം, നാളേകളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ അവളെ ആവേശത്തിലാക്കി.

യാത്ര പറയാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് പതറി. പ്രിയപ്പെട്ട വലിയവീട്, ജേഷ്ഠത്തി സാവിത്രി, ഉണ്ണിയേട്ടൻ... പിന്നിലെവിടെയോ ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ തീച്ചൂട്. "പോകരുത്..." എന്നൊരു വിളി അവൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുയരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. പക്ഷെ, വളരെ വേഗത്തിൽ അതടങ്ങി. വാതിൽക്കൽ വന്നുനിന്ന ഓട്ടോറിക്ഷയിലേക്ക്, പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക്, അവൾ കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് കയറി.

പത്തുമണിയോടെ വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് തന്നെയായിരുന്നു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ യാത്ര. വീട് വീണ്ടും വിജനമായി. പാതിരാക്കപ്പുറം, മിക്കവരും ഗാഢനിദ്രയിലാണ്ടപ്പോൾ, ഉണ്ണി ഒരു ഗ്ലാസ് പായസവുമായി സാവിത്രിയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. നേർത്ത നിലാവു വീണ മുറിയിൽ, കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്ന സാവിത്രിയെ അവൻ കണ്ടു.

"ഇത് കുടിച്ച് കിടന്നോളൂ ചേച്ചി..." അവൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.

സാവിത്രി പായസം വാങ്ങി മെല്ലെ കുടിച്ചു തീർത്തു. ഇരുട്ടത്ത്, ഉണ്ണിക്ക് അവളുടെ കണ്ണിലെ തിളക്കം കാണാനായില്ല. അമ്മായിയമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്നുള്ള ചെറിയ കൂർക്കംവലിയുടെ ശബ്ദം അവർ കേട്ടു.

പെട്ടെന്ന്, സാവിത്രി വിതുമ്പി തുടങ്ങി. നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം, തേങ്ങലുകളുടെ ശബ്ദവും വർധിച്ചു. ഒന്നും പറയാനോ സമാധാനിപ്പിക്കാനോ ഉണ്ണിക്ക് ആയില്ല. സ്വയം ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്നതിന്റെ, ആരും ആഗ്രഹിക്കാതെ പോകുന്നതിന്റെ വേദന അത് മുഴുവൻ അവൾക്ക് പങ്കുവയ്ക്കാൻ തക്ക ആരുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ നിസ്സഹായത...അടക്കിവെക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രതീക്ഷകളും നിരാശയും ചേർന്ന ഒരു വേലിയേറ്റം പോലെ, അവളുടെ കരച്ചിൽ ആ മുറിയെ നിശബ്ദതയിലാഴ്ത്തി.

ഉണ്ണി അവളുടെ അരികിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. നേർത്ത വിരലുകൾകൊണ്ട് മെല്ലെ അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി. എന്തു പറഞ്ഞാലും ഇപ്പോൾ സമാധാനം കിട്ടില്ലെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. കരച്ചിൽ ശബ്ദം താഴ്ന്നുവന്ന്, നെടുവീർപ്പുകൾ മാത്രമായപ്പോൾ അവൾ ഉറങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഉണ്ണിക്ക് മനസ്സിലായി.

മുറിയുടെ പടിയിറങ്ങി, തന്റെ മുറിയിൽ ചെന്ന് കിടന്ന ഉണ്ണിയെ ഉറക്കം തഴുകിയില്ല. അപ്പോഴും അവൻ ചിന്തിച്ചത്, ഈ വലിയവീട്ടിന്റെയും, വിധി എന്ന വിചിത്രശക്തിയുടെയും മുന്നിൽ തങ്ങളെല്ലാം നിസ്സഹായരാണെന്ന സത്യത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.

തലമുറകളുടെ പാരമ്പര്യമുള്ള തറവാടിന്റെ പ്രതാപം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ തിരിച്ചു പിടിക്കാനുള്ള കഴിവ് അവനില്ല. അച്ഛൻ നേരത്തെ മരിച്ചുപോയി. അമ്മായിയമ്മ പ്രായത്തിന്റെ ഭാരമേറ്റി തളർന്നിരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളത്, താനും പെങ്ങൾമാരുമാണ്.