Chapter Title : സാവിത്രിയും ഉണ്ണിയും 1 [Adam]

സംസാരങ്ങളും, ചടങ്ങുകളുടെ മുഴക്കവുമായിരുന്നു. അനിയത്തിയുടെ ജീവിതം പുതിയൊരു തുടക്കം കുറിക്കുമ്പോൾ, തന്റേത് ഇരുട്ടിന്റെ‌ മൂടുപടമണിഞ്ഞ്‌ നിശ്ചലമാകുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, ചെറിയ പൊട്ടിക്കരച്ചിൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഉയർന്നുവന്നു. ആർക്കും കേൾക്കാനില്ലാത്ത, സ്വയം തന്നോടുള്ള, അസഹനീയമായ വിലാപം.

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ കല്യാണം ഉറപ്പായശേഷം, ദില്ലിയിലേക്ക് പോകാൻ അവൾ തയാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. കേന്ദ്രസർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് വരൻ. ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നാളെയെ പറ്റിയുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ നഗരം, പുതിയ ജീവിതം, നാളേകളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ അവളെ ആവേശത്തിലാക്കി.

യാത്ര പറയാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് പതറി. പ്രിയപ്പെട്ട വലിയവീട്, ജേഷ്ഠത്തി സാവിത്രി, ഉണ്ണിയേട്ടൻ... പിന്നിലെവിടെയോ ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ തീച്ചൂട്. "പോകരുത്..." എന്നൊരു വിളി അവൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുയരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. പക്ഷെ, വളരെ വേഗത്തിൽ അതടങ്ങി. വാതിൽക്കൽ വന്നുനിന്ന ഓട്ടോറിക്ഷയിലേക്ക്, പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക്, അവൾ കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് കയറി.

പത്തുമണിയോടെ വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് തന്നെയായിരുന്നു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ യാത്ര. വീട് വീണ്ടും വിജനമായി. പാതിരാക്കപ്പുറം, മിക്കവരും ഗാഢനിദ്രയിലാണ്ടപ്പോൾ, ഉണ്ണി ഒരു ഗ്ലാസ് പായസവുമായി സാവിത്രിയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. നേർത്ത നിലാവു വീണ മുറിയിൽ, കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്ന സാവിത്രിയെ അവൻ കണ്ടു.

"ഇത് കുടിച്ച് കിടന്നോളൂ ചേച്ചി..." അവൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.

സാവിത്രി പായസം വാങ്ങി മെല്ലെ കുടിച്ചു തീർത്തു. ഇരുട്ടത്ത്, ഉണ്ണിക്ക് അവളുടെ കണ്ണിലെ തിളക്കം കാണാനായില്ല. അമ്മായിയമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്നുള്ള ചെറിയ കൂർക്കംവലിയുടെ ശബ്ദം അവർ കേട്ടു.

പെട്ടെന്ന്, സാവിത്രി വിതുമ്പി തുടങ്ങി. നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം, തേങ്ങലുകളുടെ ശബ്ദവും വർധിച്ചു. ഒന്നും പറയാനോ സമാധാനിപ്പിക്കാനോ ഉണ്ണിക്ക് ആയില്ല. സ്വയം ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്നതിന്റെ, ആരും ആഗ്രഹിക്കാതെ പോകുന്നതിന്റെ