Chapter Title : സരയു എന്റെ പ്രണയിനി [Neeraj]

കാണും. നീരജ് ഇവിടെ നിക്കണ്ട. എനിക്ക് തന്നെ വിശ്വാസം ഇല്ല." എന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ തകർത്ത മറുപടി. എന്തു ചെയ്യും എന്ന് ഒരു പിടീം കിട്ടുന്നില്ല. എന്നാലും ധൈര്യം വീണ്ടെടുത്ത് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"ശരി മാം. ഞാൻ പോകുന്നു. ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യണം. ദയവ് ചെയ്ത എന്റെ അളിയൻ എന്നെ മടക്കി അയക്കാൻ കാരണം അറിയരുത്. ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന് ഇനിയും പഴി കേൾക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ട." എന്റെ തൊണ്ട വല്ലാതെ ഇടറി. കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു. ആത്മാർഥമായി ആയിരുന്നു ഞാൻ അത് പറഞ്ഞത്. തിരികെ പോകാൻ നേരം സരയു മാം പറഞ്ഞു "വരു ഞാൻ സ്റ്റോപ്പിൽ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം."

പറഞ്ഞു വിടുന്നതും പോരാതെ അവരുടെ മൂഞ്ചിയ സിമ്പതി. പക്ഷെ പുറത്തു വന്നത് മറ്റൊരു വാചകം ആയിരുന്നു. "വേണ്ട മാം ഞാൻ പൊയ്കോളം"

"മര്യാദക്ക് കയറാൻ നോക്ക്. വന്ന വഴി തിരികെ പോകാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്" അതൊരു ആജ്ഞ ആയിരുന്നു.

പിന്നെ ഞാൻ കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാൻ നിന്നില്ല. കാറിൽ കയറി ഇരുന്നു. വണ്ടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. മാം ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല എന്നു കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ ആ മൗനം ഭഞ്ജിച്ചു. "മാം ഒന്നും പറയില്ലെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ"

നോ മറുപടി

ഒരു രണ്ടു മിനുട്ടിന്നുശേഷം മാം പറഞ്ഞു. " നീ തൽകാലം പോകണ്ട."

"ങേ" ഒരു ഞെട്ടൽ എന്നതിലുപരി ആശ്വാസം ആയിരുന്നു എനിക്ക്.

" ഞാൻ പോകണ്ടേ" ഒന്നുറപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ പിന്നേം ചോദിച്ചു.

"ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്ക് ശിക്ഷ അനുഭവിക്കാതെ അങ്ങനെ പോയാലോ!!" മാം ഗൗരവം വിട്ടില്ല.

"ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്കല്ലേ മാം ശിക്ഷ അനുഭവിക്കാൻ പറ്റൂ. ചെയ്യാൻ പോകുന്ന പാപങ്ങൾക് പറ്റില്ലലോ.." ഞാൻ പറഞ്ഞത് അല്പം ഉറച്ചായി പോയി.

"ഓഹോ, നിനക്ക് ചെയ്തതൊന്നും പോരെ?" ഗൗരവം ആണോ... അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ ചുണ്ടിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വന്നില്ലേ? ആഹ് എന്തു മൈരെങ്കിലും ആകട്ടെ. എന്റെ ജോലി നോക്കി ഇരിക്കുന്നതാണ് തൽകാലം എനിക്ക് നല്ലത്. ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിലെ കോഴിയെ അടക്കി നിർത്തി.

"ഇതെങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത് എന്ന് വല്ലോം അറിയോ?" മാം ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല