Chapter Title : സൗമ്യരാഗം [സൗമ്യ സാം]

എക്സാം?”

“3 മണിക്കൂർ”

“എന്നെ കൊല്ല്”

“ഇല്ല”

“അത്രേം സമയം?”

“നമ്മൾ വാഹനത്തിൽ ഇരിക്കും”

“പാർക്കിൽ പോയാലോ?”

“ആവാം”

“പാർക്കിന്ന് മൊല പിടിക്കാൻ തരുമോ?”

“അതിനിനിയും ചോദിക്കണോ?”

“സത്യം, കല്യാണത്തിനു മുന്നേ ഉള്ള ചുറ്റിക്കളി ഒക്കെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു”, അത് പറഞ്ഞ് തീർന്നപ്പോൾ എന്തോ ഒരു വിഷമം മനസ്സിലാകെ പടർന്നു. അതൊക്കെ ഒരു കാലം.. “അവൾ എപ്പോ വരും?”

“എന്തുപറ്റി പെട്ടന്ന്?”

“എന്ത്?”

“സൗണ്ടൊക്കെ മാറിയത്?”

“ഓ, ഒന്നുമില്ല.. ഞാൻ..”

“എന്തേലും പ്രോഗ്രാം ഉണ്ടായിരുന്നോ?”

“എനിക്കെന്ത് പ്രോഗ്രാം, ഒന്നുമില്ല, അവൾ എപ്പളാ എത്തുന്നത്? പിക്ക് ചെയ്യാൻ പോണോ?”

“ഉം. വെള്ളിയാഴ്ച വെളുപ്പിന്. എക്സാം ശനിയാഴ്ച രാവിലെ ആണ്. ഞായർ രാവിലെ തിരിച്ച് പോകണം”

“ഓകെ.”

“വെള്ളിയാഴ്ചയോ ശനിയാഴ്ചയോ വൈകിട്ട് ഒന്ന് പുറത്തും പോകാമായിരുന്നു. അവൾക്ക് എന്തേളും വാങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ”

“ആയിക്കോട്ടേ”

വീക്കെൻഡ് തകർന്നതിൻ്റെ വിഷമത്തിൽ പിറ്റേന്ന് പകൽ ഇഴഞ്ഞാണ് നീങ്ങിയത്. വൈകുന്നേരവും വലിയ മൂഡൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഭാര്യ വിളിച്ചെണീപ്പിച്ചപ്പോൾ ദേഷ്യവും തോന്നി. ഒന്നും പറയാതെ പോയി കാറെടുത്ത് വന്നു. ഭാര്യയെയും കൂട്ടി സ്റ്റേഷനിൽ പോയി കാത്ത് നിന്നു.

മായ ദൂരെനിന്നേ ഞങ്ങളെ കണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഓടി വന്ന് ഭാര്യയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. എനിക്ക് ഷേക്ക് ഹാൻഡ് തന്നു. ഞാൻ ഒരു ഹലോ പറഞ്ഞു.

“കുറച്ച് തടിച്ചിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ”, അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

“അതേയതേ..”, ഞാൻ ചിരിച്ചു.

പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന മറുപടി അല്ലാഞ്ഞതിനാലാവണം, അവൾ ഒന്നുകൂടെ മുഖത്ത് നോക്കി. ഞാൻ അവളുടെ ബാഗ് എടുത്ത് മുന്നിൽ നടന്നു. ഭാര്യ അവളെ കണ്ടതിൽ വലിയ സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നു. സൗമ്യേച്ചീന്ന് വിളിച്ച് എപ്പോളും പിന്നാലെ നടക്കുമായിരുന്നെന്നാണ് പറഞ്ഞത്.

വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനേ അവൾ ഫ്രെഷ് ആകാൻ പോയി. ഞാൻ സൗമ്യയെ വിളിച്ചു, “അതേ, ഞാൻ അപ്പുറത്തെ റൂമിൽ കിടന്നോളാം. എനിക്ക് വർക്കും ചെയ്യാമല്ലോ. നിങ്ങൾ ബെഡ്‌റൂം എടുത്തോ.. മിണ്ടീം പറഞ്ഞും ഒക്കെ ഇരിക്കാമല്ലോ”

“അതേ, മിണ്ടാനും പറയാനും ഒക്കെ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ വലപ്പളും അല്ലേ പറ്റൂ”

“യാ യാ, നിന്നോട് മിണ്ടാനും പറയാനും ഒക്കെ നിന്നാൽ.. യൂ നോ..”

“ഉം”

“രാത്രി ഏകാന്തത വല്ലതും തോന്നിയാൽ