Chapter Title : സൗമ്യരാഗം [സൗമ്യ സാം]

എണീറ്റ് വന്നാ മതി”

“ഓ, പിന്നെ”

ഞാൻ പോയി ഗസ്റ്റ് റൂമിൽ കട്ടിലിൽ കയറി കിടന്നു. രാവിലെ എണീറ്റത്കൊണ്ട് ഉറങ്ങിപ്പോയി. കുറേ കഴിഞ്ഞ് എണീറ്റപ്പോൾ മായ ബെഡ് റൂമിൽ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വൈഫ് അടുക്കളയിലും.

“ഓ, എണീറ്റോ, ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് ടേബിളിലുണ്ട്”

“ഞാൻ പല്ലുതേച്ചായിരുന്നോ?”

“ആ, ആർക്കറീയാം, വേണേൽ ഒന്നൂടെ തേയ്ക്ക്”

“ഓ, നാല് ഇഡ്ഡലി തിന്നാൻ ഞാനിനി പല്ല് തേക്കാം”

“ആറെണ്ണം ഉണ്ട്”

“ആണോ, എന്നാൽ തേച്ചേക്കാം”

ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റും കഴിഞ്ഞ് മറ്റൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാതിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ ജോലി ചെയ്യാനിരുന്നു. പകലൊന്നും മായയെ കാര്യമായി കണ്ടില്ല. ഇടയ്ക്ക് അതുവഴി പോയപ്പോൾ പുസ്തകവുമായി ഇരുന്ന് പഠിക്കുന്നത് കണ്ടു. വൈകിട്ട് എല്ലാവരും കൂടി അടുത്തുള്ള ഒരു റെസ്റ്ററൻ്റിൽ പോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.

“ലീവ് ഡേ ഞാൻ കുളമാക്കിയോ?”, മായ ചോദിച്ചു.

“ഹേയ്യ്, എനിക്കൊരു പ്ലാനും ഇല്ലായിരുന്നു”

പിറ്റേന്ന് എല്ലാവരും കൂടി ആണ് എക്സാം എഴുതാൻ പോയത്. ഞാൻ ഒരു കാബ് വിളിച്ചോളാം എന്ന് വൈഫ് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഒന്ന് കൊണ്ടോവാമോ എന്നുള്ള ചോദ്യം അവളുടെ കണ്ണിൽ വലിയക്ഷരത്തിൽ തന്നെ എഴുതി വച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ അവരെയും കൊണ്ട് എക്സാമിന് പോയി. സെൻ്ററിൽ നിന്ന് അല്പം ദൂരെ ആണ് പാർക്കിങ്ങ് കിട്ടിയത്. ഞാൻ അവരെ സെൻ്ററിനു മുന്നിൽ ഇറക്കിയിട്ട് പാർക്ക് ചെയ്ത് ലൊക്കേഷൻ സൗമ്യയ്ക്ക് അയച്ചു കൊടുത്തു. സീറ്റ് പിന്നോട്ട് നിവർത്തിവച്ച് കിടന്നു. ഫോണിൽ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാണ് സൗമ്യ എത്തിയത്. അവൾ എക്സാമിന് കയറി. അവൾ കാറിൽ കയറി ഇരുന്ന് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“സംയക്..”, ഓ ഓ, ഇത് സീരിയസ്സ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഫുൾ പേര് പൊതുവേ അവളുടെ വായിൽ വരാറില്ല.

“എന്താ?”

“എന്തിനാ ഇങ്ങനെ മസിലുപിടിച്ചിരിക്കുന്നത്?”

“ഞാനോ! എപ്പോ?”

“വീക്കെൻഡ് പോയതിൻ്റെ വിഷമമാണോ?”

“ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ അതിന്!”

“അത് തന്നെയാണ് പ്രശ്നവും”

“സൗമ്യാ, നീ ചുമ്മാ..”

“എനിക്കായി കുറ്റം. എൻ്റെ ആകെയുള്ള ഒരു ക്ലോസ് ഫ്രണ്ടാ അവൾ..”

“എടീ ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. ഞാൻ നിങ്ങളേം കൂട്ടി വന്നില്ലേ? എനിക്കൊരു കുഴപ്പവും ഇല്ല”

“കണ്ടാലും പറയും”

“അത് നീ