Chapter Title : സീതായനം [Mani Kuttan]

"ഒന്നുമില്ല ഇന്നു ക്ലാസൊന്നുമുണ്ടാവില്ല അതാ".. എൻ്റെ ശബ്ദത്തിലെ പതർച്ച മനസ്സിലായതുകൊണ്ടോ എന്തോ രാധേച്ചി അതേ നിൽപ്പിൽ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി ഞാൻ തലകുനിച്ചു മെല്ലെ രാധേച്ചി എൻ്റടുത്തേക്കു വന്നു "മനു നിനക്ക് ചോറു വിളമ്പട്ടേ"? എന്തോ ഓർമ്മ വന്നതു പോലെ രാധേച്ചി പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു. "മം"... ഞാൻ മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു രാവിലെ ചായ മാത്രം കുടിച്ചതുകൊണ്ട് നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു രാധേച്ചി പ്ലേറ്റെടുത്ത് ചേറു വിളമ്പി കറിയുo ഒഴിച്ച് ടേമ്പിളിൽ വച്ചു, "ഇന്നെന്താ രണ്ടാമതൊന്നും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ലേ"? പാത്രങ്ങളുടെ മൂടി തുറന്നു നോക്കി കൊണ്ട് രാധേച്ചി ചോദിച്ചു "അറിയില്ല" ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു "നീ ഇരിക്ക് ഞാൻ ഇപ്പോ വരാം" രാധേച്ചി വേഗത്തിൽ അടുക്കള വാതിലിലൂടെ അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു തിരിച്ചുവന്ന് കൈയിൽ പാത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വാഴകായ മെഴുകു പെരട്ടിയും രണ്ടു പപ്പടവും എൻ്റെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കിവച്ച് രാധേച്ചി എൻ്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരുന്നു. "ചുമ്മാ വരഞ്ഞിരിക്കാതെ കഴിക്കടാ" നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും രാധേച്ചിയുടെ സാമീപ്യം കൊണ്ട് അൽപ്പം മടിയോടെ പ്ലേറ്റിൽ കോറി കൊണ്ടിരുന്ന എന്നോട് രാധേച്ചി പറഞ്ഞു അതു മനസിലാക്കിയായിരിക്കണം അതും പറഞ്ഞ് ഗ്ലാസിൽ വെള്ളം നിറച്ച് തന്ന് രാധേച്ചി എഴുന്നേറ്റു ഹാളിലേക്കു പോയി. ഞാൻ വേഗം കഴിച്ച് എഴുന്നേറ്റു പാത്രം എടുത്ത് കഴുകാനായി വാഷ്ബേസിൽ കൊണ്ടു വന്നിട്ടു. "അവിടെ വച്ചോ ഞാൻ കഴുകാമെടാ" പിന്നിൽ നിന്നും രാധേച്ചി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, ഞാൻ ഒന്നും പറയാൻ പോയില്ല, പത്രം അവിടെ വച്ച് വായും കഴുകി ഞാൻ ഹാളിലേക്ക് ചെന്നു അടുത്ത് കാൽ പെരുമാറ്റം കേട്ടപ്പോഴാണ് സോഫയിൽ ചാരി വെറുതെ കണ്ണടച്ചിരുന്ന ഞാൻ കണ്ണു തുറന്നത് , എന്നേ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന രാധേച്ചി "നിനക്കെന്നോടു വെറുപ്പാണോ മനുകുട്ടാ"? പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രാധേച്ചി നിലത്തു മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് സോഫയിലേക്ക് ചാരി മനസ്സ് വളരെ ക്ഷുഭിതമായിരുന്നു അൽപ്പസമയത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം രാധേച്ചിയിൽ നിന്നും കരച്ചിലിൻ്റെ ചീളുകൾ ഉയരാൻ തുടങ്ങി ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ നിലത്തിരുന്ന് സോഫയിലേക്ക് തല വച്ച് കരയുന്ന "രാധേച്ചി" "രാധേച്ചി പേടിക്കേണ്ട ഞാൻ ആരോടും