Chapter Title : സേവ് ദ ഡേറ്റ് [ജംഗിള് ബോയ്സ്]
ഇത് എവിടെയായിരുന്നു.
കിതച്ചുകൊണ്ട് അനുരാഗ്: ഞാന് കുളപ്പുരയിലും പറമ്പിലും നോക്കി.
നാരായണന്: മഴ പെയ്താല് അവിടെ നിന്നാല് നന്നയില്ലേ.. നീ എവിടെയായിരുന്നു.
അനുരാഗ്: ഞാന് കാറില് ഇരിക്കയായിരുന്നു വല്ലാത്ത മഴ.
നാരായണന്: ഉം ഇനിയിന്ന് ഒന്നും നടക്കൂന്ന് തോന്നണില്ല. നല്ല മഴയല്ലേ..
അനുരാഗ്: അത് ശരിയാ. വിജിത എവിടെ...?
നാരായണന്: അവള് മുറിയിലുണ്ട്.
അവിടേക്ക് ബ്ളൈസും പാവാടയും ധരിച്ച് കയ്യില് സെറ്റ് സാരിയുമായി വരുന്ന വിജിതയെ കണ്ട് അനുരാഗ് അവളെ അടിമുടി നോക്കി.
ഇതുകണ്ട് പരിഭവത്തോടെ അനുരാഗിനെ നോക്കുന്ന വിജിത. അവള് തന്റെ തലമുടി മുകളിലോട്ട് ചീകികൊണ്ട് വിജിത: എന്താ അനുവേട്ടാ ഇങ്ങനെ നോക്കണ്.
അനുരാഗിന് എന്തെങ്കിലും സംശയം തോന്നിയെ എന്ന് കരുതി അനുരാഗിനെ നോക്കുന്ന നാരായണന്.
അനുരാഗ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് :ഒന്ന് ഇല്ല. ഞാന്..
നാരായണന്: കേട്ടോ മോളെ. ഇവന് നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടിയാല് എന്തുംചെയ്യും. ആദ്യരാത്രി എന്ന ഒരു ചടങ്ങ് ഉണ്ട് അന്നേ നീ ഇവളെ അറിയാവൂ. കേട്ടോ.
അനുരാഗ് നാരായണനെ നോക്കി തലയാട്ടി മൂളുന്നു. ഇതുകേട്ട് വിജിത കള്ള ചിരിചിരിച്ചു.
വിജിത: ചേട്ടാ ഈ സാരിയൊന്ന് ഉടുത്തുതരാന് തിരുമേനിയോട് പറ. ഞാന് പറഞ്ഞിട്ട് ഉടുത്ത് തരുന്നില്ല.
നാരായണന്: മോളെ നീ എത്രയും പെട്ടെന്ന് സാരിയുടുക്കാന് പഠിക്ക്. നിന്റെ സാരി ഉടുത്ത് തരേണ്ട കടമ അനുരാഗിനാണ്. അവന് ചെയ്തില്ലെങ്കില് അതില് മറ്റാര്ക്കും ചെയ്യാന് പറ്റില്ല. നീ ഇപ്പോള് അവന്റെ കയ്യിലെ ആ പാവാടയും ബ്ളൈസും ഇട്ടോ
ഇതുകേട്ട് അനുരാഗില് നിന്ന് അതുവാങ്ങി അകത്തേക്ക് പോവുന്ന വിജിത. കുറച്ച് സംസാരത്തിന് ശേഷം വിജിത ആ വസ്ത്രമിട്ട് അങ്ങോട്ട് വന്നു. അവളുടെ തള്ളി നില്ക്കുന്ന മാറിടവും ചന്തിയും അതില് വ്യക്തമായിരുന്നു. വിജിതയുടെ കയ്യിലെ കവര് അനുരാഗിന് കൊടുത്ത വിജിതയെ നോക്കി നാരായണന്: ഞാന് സമയത്ത് വിവാഹം ചെയ്തിരുന്നെങ്കില് നിങ്ങളെപ്പോലത്തെ മക്കള് എനിക്കുണ്ടാവുമായിരുന്നു.
അനുരാഗ്: അതിനെന്താ ഞങ്ങള് മക്കളായി തിരുമേനിക്ക് കാണാം.
നാരായണന്: ശരിയാണ് ഇപ്പോള് നിങ്ങള് എന്റെ മക്കളാണ്. വലതുഭാഗത്ത് അനുരാഗിനെയും ഇടതുഭാഗത്ത് വിജിതയെയും ചേര്ത്ത് നിര്ത്തികൊണ്ട് നാരായണന് മുറ്റത്തിലൂടെ നടന്നു. ഇതിനിടയില് അയാള് വിജിതയുടെ ചന്തിയില് തലോടനും അമര്ത്തി
💬 Comments
View all comments