Chapter Title : ശാലീനി ചേച്ചി: വിധി വരച്ച വഴികൾ [Vyshak]

വരുന്നു, വേഗതയിലുള്ള നടത്തം. ഞാൻ എന്തിനാണ് വന്നതെന്ന ആകാംഷ ആ നടത്തത്തിലും മുഖത്തും വ്യക്തമായിരുന്നു.

സെക്യൂരിറ്റി കേൾക്കരുതല്ലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ പതിയെ മാറി നിന്നു.

ചേച്ചി എൻ്റെ അടുത്തുവന്നു, കഴുത്തിലും മുഖത്തുമുള്ള വിയർപ്പൊക്കെ സാരിയുടെ തുമ്പുകൊണ്ട് തുടച്ചുകൊണ്ട് എന്നോട് ചോദിച്ചു: "എന്താ മോനേ? എന്തുപറ്റി?"

ഞാൻ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: "അത്... ചേച്ചി ആ ജോലിയുടെ കാര്യം പറയാൻ..."

"ഏത് ജോലി?" . "ഓഫീസിലെ ജോലിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞില്ലേ? നല്ലതൊന്ന് വന്നാൽ എങ്ങനെ പറയും?" എൻ്റെ ചോദ്യത്തിലെ നിഷ്കളങ്കത കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു നേർത്ത ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അകമഴിഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ എന്നെ നോക്കി, ഇരുകൈകളും ഇടുപ്പിൽ കുത്തി, അവർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: "അതിനാണോ നീ തിരിച്ചു വന്നേ?"

അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ ഔപചാരികതകളും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. 'നീ' എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ എൻ്റെയുള്ളിൽ എവിടെനിന്നോ ഒരു സന്തോഷത്തിൻ്റെ അല കടന്നുവന്നു.

അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ചേച്ചിയെ ശരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചത്. ജീവിതത്തിൻ്റെ അഗാധതകളിൽ ലയിച്ചുചേർന്ന ഒരു സുന്ദരി അവരിൽ നിഗൂഢമായി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ട്. വിയർപ്പിലും പാതി തെളിഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിലും ആ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ നേർത്ത ഞരമ്പുകൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ആകർഷണീയത, എൻ്റെ ഉള്ളിനെ കോരിത്തരിപ്പിക്കുന്ന ഒന്ന്.

ഞാനൊരു വളിച്ച ചിരിയിൽ മറുപടി ഒതുക്കി, എന്നിട്ട് നയത്തിൽ വിഷയം മാറ്റി: "അങ്ങോട്ട് പോയിട്ട് ഒരു പത്തു മിനിറ്റല്ലേ ആയുള്ളൂ, അതിനുമുന്നേ ഇത്രയും വിയർത്തു കുളിക്കാൻ എന്തു പണിയായിരുന്നു?"

ചേച്ചി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു: "അങ്ങനെ ആരും ഇവിടെ എന്നെ വന്നു ചോദിക്കാറില്ല. ഇനി അങ്ങനെ വന്നാൽ അത് എൻ്റെ കെട്ടിയോനായിരിക്കും. അയാൾ ആണെങ്കിലോ എന്നോർത്ത് പേടിച്ചാ വന്നത്. അപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടു, നീ എന്തിനാ വന്നതെന്നോർത്ത് അടുത്ത ടെൻഷനായി." "ഇതിനുമാത്രം ടെൻഷൻ എന്തിനാ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു, ഉള്ളിൽ അവരുടെ ഭയത്തിന് പിന്നിലെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ കൊതിച്ചുകൊണ്ട്.

"എൻ്റെ ജീവിതം അങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. എന്തെങ്കിലും സന്തോഷം വന്നാൽ അപ്പോൾത്തന്നെ അതിൻ്റെ ഇരട്ടി വേദന അനുഭവിക്കാനുള്ളത് എവിടെനിന്നെങ്കിലും വരും," അവരുടെ വാക്കുകളിൽ നിസ്സഹായതയുടെ ഒരു നിഴൽ.

ഞാൻ മറുപടി പറയാതെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നു. അവരുടെ നെറ്റിത്തടത്തിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. "അല്ല, നീ ശരിക്കും എന്തിനാ വന്നേ?" അവർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു, ഒരുതരം കുസൃതിയോടെ.

"അല്ല, നമ്മൾ ഇനി കാണുമോ എന്നറിയില്ലല്ലോ?" അറിയാതെ എൻ്റെ വായിൽ നിന്ന് ആ വാക്കുകൾ വീണുപോയി.

"നമ്മൾ എന്തിനാ ഇനി കാണാനേ?" എന്ന