Chapter Title : ശാലീനി ചേച്ചി: വിധി വരച്ച വഴികൾ [Vyshak]

ചോദിച്ചു. "അങ്ങനെ നടക്കണമെന്നല്ലേ എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്..." അവരുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു നേർത്ത നൊമ്പരം.

"അതുപോട്ടെ, ചേച്ചിയുടെ പേരെന്താ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. "വീട്ടുവിശേഷം എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോഴാണോ പേര് ചോദിക്കുന്നത്? ശാലിനി!" അവർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ വൈശാഖ്," എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ എൻ്റെ കൈ നീട്ടി, സൗഹൃദത്തിൻ്റെ കരം ഗ്രഹിക്കാൻ. ചേച്ചിക്ക് ചെറിയൊരു മടി തോന്നി. തരുമോ ഇല്ലയോ എന്ന മട്ടിൽ അവർ കൈ നീട്ടി. "ഇതിനൊക്കെ എന്തിനാ മടി കാണിക്കുന്നേ," എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ ആ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ച് ഉറച്ചൊരു ഷേക്ക്‌ഹാൻഡ് നൽകി.

യാത്രയും പറഞ്ഞ് ചേച്ചി അപ്പാർട്ട്മെൻ്റിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.

ഞാനും പതിയെ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് അവിടെനിന്നു പുറപ്പെട്ടു.

പക്ഷേ എന്തോ, ഉള്ളിൽ ഒരു ശൂന്യത, പെട്ടെന്നൊരു മിസ്സിംഗ്. സംസാരിച്ച് മതിയാവാത്തതുപോലെ. എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് നമ്പർ വാങ്ങണമായിരുന്നോ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ, അതൊക്കെ ചേച്ചി എങ്ങനെ എടുക്കുമെന്നും എനിക്ക് അറിയില്ലല്ലോ.. പക്ഷേ എനിക്ക് മുന്നോട്ടു പോകുവാൻ സാധിക്കുന്ന ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം, അപ്പോൾ എൻ്റെയുള്ളിൽ കാമമായിരുന്നില്ല, മറ്റെന്തൊക്കെയോ വികാരങ്ങളായിരുന്നു. ഞാനൊരു നല്ല പയ്യനൊന്നുമല്ല, അത്യാവശ്യം സ്ത്രീ വിഷയങ്ങളിൽ ഒക്കെ താല്പര്യമുള്ള ഒരാൾ തന്നെയാണ്, ഇത് അതുപോലെ ഒരു വികാരമായിരുന്നു... ഇനി കാണാൻ സാധിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ഓർത്തു. വണ്ടിയുടെ മുന്നിൽ ചാടിയതും, അടുത്ത ദിവസം വണ്ടി കിട്ടാതെ ഞാൻ പോകുന്ന വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ടതും, സംസാരിച്ചതുമെല്ലാം വിധി നിശ്ചയിച്ചപോലെ.

അധികം ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. വണ്ടി നേരെ തിരിച്ച് അപ്പാർട്ട്മെൻ്റിലേക്ക് വിട്ടു. സെക്യൂരിറ്റി ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറാൻ പറ്റിയില്ല.

ഞാൻ സെക്യൂരിറ്റിയോട് ചോദിച്ചു: "ചേട്ടാ, ഇപ്പോൾ അകത്തേക്ക് പോയ ആ ചേച്ചിയെ കാണാൻ വന്നതാണ്." സെക്യൂരിറ്റിക്ക് സംശയം: "ഏത് ചേച്ചി?" "എനിക്ക് ഏത് അപ്പാർട്ട്മെൻ്റാണെന്ന് അറിയില്ല. ക്ലീനിംഗിനായി വന്നതാണ്, ശാലിനി എന്നാണ് പേര്." "6B, വേണു സാറിൻ്റെ ഫ്ലാറ്റ്. വെയിറ്റ് ചെയ്യൂ. ശാലിനിയുടെ ആരാ?" എന്ത് പറയണമെന്നാലോചിച്ച്, പെട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ വന്നത് ഞാൻ പറഞ്ഞു: "ഒരു ജോലിയുടെ കാര്യം പറയാൻ വന്നതാണ്, നമ്പർ എൻ്റെ കൈയിലില്ല."

അങ്ങനെ ചേട്ടൻ സെക്യൂരിറ്റി ക്യാബിനിൽ ചെന്ന്, ലാൻഡ് ഫോണെടുത്ത് ആരോടോ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടു. എന്നിട്ട് വന്ന് എന്നോട് ഇപ്പോൾ വരുമെന്നും കാത്തിരിക്കാനും പറഞ്ഞു.

എനിക്കാണെങ്കിൽ നല്ലതുപോലെ ടെൻഷനുണ്ടായിരുന്നു. എന്തു പറയും, എന്തു ചോദിക്കും എന്നൊക്കെയോർത്ത് എൻ്റെ ഹൃദയം തുടിച്ചു.

കുറച്ചു നേരം കാത്തിരുന്നപ്പോൾ, ചേച്ചി ദാ നടന്നു