Chapter Title : ശരദാനന്ദം 2 [Madhanarekha]

അടുക്കളയിലെ പണികളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. പാത്രങ്ങൾ കഴുകിയും കറികൾക്ക് അരിഞ്ഞും ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ തിരക്കിലാക്കി.

​പ്രവീണിന്റെ ആ നോട്ടവും സ്പർശനവും മനസ്സിന്റെ ഏതൊക്കെയോ കോണുകളിൽ ഇപ്പോഴും തിരതല്ലുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതൊക്കെ സ്വയം മറക്കാൻ ഞാൻ പണിപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ വലിയ വീടിന്റെ ഓരോ മൂലയിലും അവൻ പടർത്തിയ കാമത്തിന്റെ ഗന്ധം അപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഊണും കൂട്ടാനും തയ്യാറായത്. ഞാൻ എല്ലാം തീന്മേശയിൽ കൃത്യമായി ഒരുക്കി വെച്ചു. പക്ഷേ, പ്രവീണിനെ മുറിയിൽ പോയി വിളിക്കാൻ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ഭയമായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് അവനെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും എന്നോർത്ത് എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു.

​എങ്കിലും ഞാൻ അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. എന്റെ മകളുടെ ഭർത്താവല്ലേ, അവന് കൃത്യസമയത്ത് ഭക്ഷണം കൊടുക്കേണ്ടത് എന്റെ കടമയല്ലേ എന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. അവന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അത് വെറുതെ ചാരിയിട്ടേ ഉള്ളൂ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

​"മോനേ... ചോറെടുത്ത് വെച്ചിട്ടുണ്ട്..."
​അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയെങ്കിലും മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു അനക്കവുമില്ല. ഒരു മറുപടിക്കായി ഞാൻ കാത്തുനിന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പ് വീണ്ടും ഉയരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. ഞാൻ മെല്ലെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. എന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് കട്ടിലിലേക്കാണ്. പക്ഷേ അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ വലിയ മുറിയിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ നിശബ്ദത മാത്രം അവശേഷിച്ചു.

പെട്ടെന്നാണ്, മുട്ടു വരെ നീളമുള്ള ഒരു ടവൽ മാത്രം ഉടുത്തുകൊണ്ട് അവൻ ബാത്‌റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നത്. മുറിയിലാകെ നല്ല പിയേഴ്സ് സോപ്പിന്റെ മണം പടർന്നു. രോമം നിറഞ്ഞ അവന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ മാറിലാണ് ആദ്യം എന്റെ കണ്ണുടക്കിയത്.

​വെളുത്ത നിറമുള്ള അവന്റെ മാറിൽ ചുവന്ന മുലക്കണ്ണുകൾ കറുത്ത രോമങ്ങൾക്കിടയിൽ തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. അവിടവിടെയായി വെള്ളത്തുള്ളികൾ മുത്തുപോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കുളിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് ആ നനഞ്ഞ ഉടൽ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​ആ കാഴ്ചയിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് വിടർന്നു. വീണ്ടും പഴയതുപോലെ എന്റെ ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. നനഞ്ഞ ടവൽ പാതിമാത്രം മറച്ച അവന്റെ കാലുകളിലെ കരുത്തും വിരിഞ്ഞ തോളുകളും എന്നെ വീണ്ടും ആ പഴയ ആവേശത്തിലേക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചു.

"മോനേ... ചോറ് വിളമ്പി വെച്ചിട്ടുണ്ട്..."

​മനസ്സില്ല മനസ്സോടെയാണ് ഞാൻ അത് പറഞ്ഞത്. അവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ കാലുകൾക്ക് തളർച്ച ബാധിച്ചത് പോലെ.

ഞാൻ വേഗം തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
​പക്ഷേ വാതിൽക്കൽ എത്തിയതും ഉറച്ച ഒരു