Chapter Title : ശരണ്യ... എന്റെ റാണി [Lovegod]

വ്യക്തിയുടെ തെറ്റാണ്. ഇതിന്റെ പേരിൽ ഈ കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യമില്ല. അനിത ഇതിൽ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. വിവാഹം മുടക്കാനായി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല."

​വരന്റെ വാക്കുകൾ എല്ലാവർക്കും ആശ്വാസമായി. കുടുംബങ്ങൾ ഇത് അംഗീകരിച്ചു. പക്ഷേ, അമലിന്റെ സാന്നിധ്യമില്ലാതെ, കുറച്ച് നാണക്കേടോടും ലജ്ജയോടും കൂടി അനിതയുടെ കല്യാണം നടന്നു.

​അനിത, വിവാഹശേഷം പോലും വിഷാദത്തിലായിരുന്നു. താൻ ഏറ്റവും വിശ്വസിച്ച തന്റെ ചേട്ടൻ തന്നോട് ഇത് ചെയ്തല്ലോ എന്ന ചിന്തയിൽ അവൾ അമലിനെ വെറുക്കാൻ തുടങ്ങി.

​അമൽ ഹോസ്പിറ്റലിലെ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അവന്റെ ശരീരം ചതഞ്ഞരഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ സൗമ്യയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത്: "നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു പെണ്ണിനും കഴിയില്ല!"

​ആരാണ് ഇത് ചെയ്തത്? എന്തിനാണ് ഇത് ചെയ്തത്? അവന്റെ ഫോണിൽ ഈ ഫൂട്ടേജ് എങ്ങനെ വന്നു? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു നിലവിളി പോലെ മുഴങ്ങി നിന്നു. അവന്റെ പ്രണയം തകർന്നു, അവന്റെ കുടുംബം തകർന്നു. അവൻ ഒരു കുറ്റവാളിയായി മാറി.

​വിനുവും ഹരീഷും അമലിനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം ചോരയിൽ കുളിച്ചിരുന്നു. മുഖത്തും നെഞ്ചിലും കാലുകളിലുമായി ചതവുകളും മർദ്ദനത്തിന്റെ ചുവന്ന പാടുകളും. കല്യാണവീട്ടിൽ നിന്ന് കൂട്ടുകാർ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് അവനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചത്.

​ഡോക്ടർമാർ ഉടൻ തന്നെ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ (ICU) പ്രവേശിപ്പിച്ചു. അവന്റെ നില അതീവ ഗുരുതരമാണെന്നും, മാരകമായ ആന്തരിക മുറിവുകൾ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാൻ 48 മണിക്കൂർ നിരീക്ഷണം ആവശ്യമാണെന്നും ഡോക്ടർമാർ അറിയിച്ചു. തലയ്ക്ക് ഏറ്റ പ്രഹരം അബോധാവസ്ഥയിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം എന്ന ഭയം ഡോക്ടർമാർക്കുണ്ടായിരുന്നു.

​വിനുവും ഹരീഷും ഹോസ്പിറ്റൽ വരാന്തയിൽ തളർന്നിരുന്നു. അവർ മാളതിയെയും വാസുദേവനെയും വിളിച്ച് വിവരമറിയിച്ചു. എന്നാൽ, അവരുടെ പ്രതികരണം ആ സുഹൃത്തുക്കളെ ഞെട്ടിച്ചു.

​"നിങ്ങൾ അവനെ കൊണ്ടുപോയത് നന്നായി. ഇനി അവൻ ഞങ്ങൾക്ക് മരിച്ചതിന് തുല്യമാണ്. അവൻ ചെയ്ത നാണക്കേട് കാരണം ഞങ്ങളുടെ മകളുടെ കല്യാണം മുടങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു. ഞങ്ങളിനി അവനെ കാണാൻ വരുന്നില്ല," വാസുദേവൻ ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

​മാലതിയും അതേ മനോഭാവത്തിലായിരുന്നു. അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വിനുവും ഹരീഷും