Chapter Title : ശരണ്യ... എന്റെ റാണി [Lovegod]

എല്ലാം അവർ ശരണ്യയെ അറിയിച്ചു.

​ശരണ്യ എല്ലാം കേട്ട് തളർന്നു പോയി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

​ശരണ്യ: (ദേഷ്യത്തോടെ) "എന്ത് കഷ്ടമാണിത്! അമലിനെപ്പോലെ ഒരാൾ ഇത് ചെയ്യുമെന്ന് നിങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചോ? അവനെയോ അവന്റെ ഫോണിനെയോ ആർക്കോ ഫ്രെയിം ചെയ്യാൻ പറ്റും! അവന്റെ സ്വഭാവം എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയില്ലേ? അവനെ അടിച്ചതിന് അവന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് നല്ല ശിക്ഷ കിട്ടും!"

​ഹരീഷ്: "ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല മാഡം. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ അവനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയത്. ഇപ്പോൾ അവന്റെ വീട്ടുകാർ പോലും അവനെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. മാഡമാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏക പ്രതീക്ഷ."

ഐ.സി.യുവിന്റെ മുന്നിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന വിനുവിനെയും ഹരീഷിനെയും കണ്ട് അവളുടെ നെഞ്ച് വേദനിച്ചു.

​ഐ.സി.യുവിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ തകർത്തു. കട്ടിലിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന അമൽ. അവന്റെ മുഖത്തും ശരീരത്തും ചതവുകൾ. അവന്റെ ജീവൻ നിലനിർത്താനായി വെച്ചിട്ടുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ.

​ശരണ്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അന്ന് തന്നെ സഹായിച്ച ധീരനായ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ഈ അവസ്ഥ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു.

​അമൽ ഇപ്പോൾ പ്രായത്തിലും സ്ഥാനത്തിലും അവളുടെ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നില്ല, അവൻ അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനായ ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നു.

​അവൾ ഉടൻ തന്നെ ഡോക്ടർമാരുമായി സംസാരിച്ചു. "എന്റെ ചെലവിൽ അവന് വേണ്ട എല്ലാ ചികിത്സയും നൽകണം. അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളാണ് ഞാനെല്ലാം. എല്ലാ ഫോർമാലിറ്റികളിലും ഞാനായിരിക്കും ഒപ്പിടുന്നത്."

​ഡോക്ടർമാർ അവളുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ചു. കാരണം, അമലിന് വേണ്ടി ആരും അവിടേക്ക് വന്നിരുന്നില്ല. അമലിന് എന്ത് ചികിത്സ വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ശരണ്യ ഒപ്പിട്ടു. അവന് വേണ്ട മരുന്നുകളും പരിചരണവും ഉറപ്പാക്കി.

​ശരണ്യയ്ക്ക് അമലിനെ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ ഒരിക്കലും അനിതയുടെയോ, സൗമ്യയുടെയോ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് എത്തിനോക്കില്ല എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

​അടുത്ത ദിവസം, ഡോക്ടർമാർക്ക് ആശ്വാസവാർത്ത നൽകാനായി. "പേടിക്കാനില്ല. അവന്റെ അവസ്ഥ മെച്ചപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആന്തരിക മുറിവുകൾ ഗുരുതരമല്ല. 48 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവൻ അപകടനില തരണം ചെയ്യും."

​ഒരു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അപകടനിലയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പുറത്തായി. അവന് ബോധം വന്നു.

​കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ അവൻ കണ്ടത് വിനുവിനെയും ഹരീഷിനെയും,