Chapter Title : ശരണ്യ... എന്റെ റാണി [Lovegod]

(അനിത), മരുമകൻ (അതുൽ) എന്നിവർ ചേർന്ന് അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വലിയ നിലവിളക്ക് സമർപ്പിക്കണം."

​വിശ്വനാഥ ശർമ്മ വാസുദേവന് ശക്തമായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

​വിശ്വനാഥ ശർമ്മ: "വാസുദേവാ, ഓർമ്മിക്കുക! നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മകനെയും, മരുമകളെയും പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കണം. കാരണം, ഈ ബന്ധം ഈശ്വര നിശ്ചയമാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ദൈവം തന്നെ തീരുമാനിച്ച കാര്യമാണിത്. നിങ്ങൾ അത് അംഗീകരിച്ചാൽ മാത്രമേ, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ സമാധാനവും, വീട്ടിൽ ഐശ്വര്യവും തിരിച്ചെത്തുകയുള്ളൂ. നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന് ശാപമോക്ഷം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ."

​വാസുദേവനും മാലതിയും ഈ വാക്കുകൾ പൂർണ്ണമായും സ്വീകരിച്ചു. അവർ വിശ്വനാഥ ശർമ്മയുടെ കാൽതൊട്ട് വണങ്ങി.

​വിശ്വനാഥ ശർമ്മ: "എനിക്ക് പ്രതിഫലം ഒന്നും തരേണ്ട. നിങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ചിലരെ സഹായിച്ചാൽ മതി. നിങ്ങൾ പോവുക. നിങ്ങളുടെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ഉടൻ മാറും. സത്യം നിങ്ങളെ തേടി വരും."

​അവർ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സിൽ ആകാംഷയും, ഭയവും, ഒപ്പം ഒരു പ്രതീക്ഷയും നിറഞ്ഞു.

​വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രാമദ്ധ്യേ വാസുദേവനും മാളതിയും നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. മനയിലെ കാഴ്ചകൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ ഓളങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.

​മാലതി: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) വാസുവേട്ടാ... എനിക്കൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. പതിനൊന്ന് തലമുറയുടെ ശാപം! നാണിക്കുട്ടി, ലോകനാഥൻ... ഈ കഥയെല്ലാം..."

​വാസുദേവൻ: (വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ) "വിശ്വനാഥ ശർമ്മ വെറുതെ പറയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല മാലതി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു സത്യമുണ്ട്. അമലിന്റെ കാര്യത്തിൽ നമ്മളൊരു വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തു. നമ്മളവനെ അടിച്ചോടിച്ചു. ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിച്ചില്ല."

​മാലതി: "ആ കണിയിൽ അദ്ദേഹം കണ്ടത് സത്യമാണെങ്കിൽ, അമൽ ഇപ്പോൾ ആ ശരണ്യ എന്ന സ്ത്രീയുടെ കൂടെ ഉണ്ടാകും.