Chapter Title : ശരണ്യ... എന്റെ റാണി [Lovegod]

വരെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ദുഃഖം അണപൊട്ടിയൊഴുകി. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമലിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

​"എല്ലാം... എല്ലാം എൻ്റെ തെറ്റാണ് അമൽ. ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിച്ചതുകൊണ്ടാണ്... എനിക്ക് നിന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാനൊരു തെറ്റും ചെയ്തില്ലെങ്കിലും, എല്ലാം ഞാൻ കാരണമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി."

​ശരണ്യക്ക് അമലിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുള്ള അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. അവൾ വേഗത്തിൽ അമലിൻ്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

​അമൽ, സൗമ്യയുടെ തോളിൽ തട്ടി അവളെ മെല്ലെ അകറ്റി മാറ്റി. "സൗമ്യാ, അത് സാരമില്ല. നീ കാരണം ഒന്നുമല്ല സംഭവിച്ചത്. ഇത് വിധി. വിധി നമ്മളെ വേർപെടുത്തി, എൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ശരണ്യയെ കൊണ്ടുവന്നു. നീയും ഉടൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും. വിഷമിക്കരുത്."

​സൗമ്യ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു, ശരണ്യയെ നോക്കി. "ടീച്ചർ... നിങ്ങളെ എൻ്റെ കൂട്ടുകാരിയെന്ന നിലയിലും സീനിയറെന്ന നിലയിലും എനിക്കറിയാം. നിങ്ങളെ അമൽ പ്രണയിച്ചതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്. ലോകനാഥൻ്റെയും നാണിക്കുട്ടിയുടെയും കഥ ഞാൻ കേട്ടപ്പോൾ... എനിക്കിപ്പോൾ ദുഃഖമില്ല. സന്തോഷമേ ഉള്ളൂ."

​അവൾ അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പോയി.

​ശരണ്യ അമലിൻ്റെ കൈയ്കളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അമൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ശരണ്യയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കാറിൽ കയറി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

​

​അന്ന് രാത്രി, റിസപ്ഷനും കഴിഞ്ഞ് അവർ വീട്ടിലെത്തി. വീട് നിറയെ ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമായിരുന്നു. അമലിൻ്റെ മുറി, കസിൻസ് ചേർന്ന് പൂക്കളും വർണ്ണ പേപ്പറുകളും ഉപയോഗിച്ച് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.

​എല്ലാവരും അവരെ മുറിയിലാക്കി, നല്ല രാത്രി ആശംസകൾ നേർന്ന് വാതിൽ അടച്ചു. പുറത്ത് ശാന്തമായ നിശബ്ദത.

​മുറിയിൽ, പരസ്പരം നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അമലും ശരണ്യയും. ശരണ്യ