Chapter Title : ശോശന്നയുടെ ഉത്തമഗീതം [മിഹാ]

വലിച്ചൂരി പൂറിലേക്ക് അയാൾ ലിംഗം കുത്തിയിറക്കി.

ലിംഗത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള അയാളുടെ രോമങ്ങളുരഞ്ഞ് എന്റെ തുട മുറിയുമോ എന്ന് വരെ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു. അയാളെ എതിർത്തിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഞാൻ ഒരു മരപ്പാവ പോലെ കിടന്നു.

"അങ്ങനെ വഴിക്ക് വാ മൈരേ...!", അയാൾ വിജയാഹ്ലാദം കൊണ്ടു. അല്പനേരത്തെ ഉഴുതുമറിക്കൽ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾക്ക് വെള്ളം പോയതും കിതച്ചുകൊണ്ട്  എന്റെ മേലെനിന്ന് മാറിക്കിടന്നു.

"ഈ സുഖം എന്തിനാ മോളേ വാശിപിടിച്ച് കളയാന്‍ നിൽക്കുന്നേ...!!"

പിന്നെയും അയാൾ ചിരിച്ചു. ഏത് സുഖത്തിനേപ്പറ്റിയാണ് ഇയാൾ പറയുന്നതെന്ന് ഞാൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടുപോയി. തണുത്തുറഞ്ഞൊരു ജഡം പോലെ അയാൾക്കരികിൽ ഞാൻ അനങ്ങാതെ കിടക്കുമ്പോഴും എന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് കണ്ണീർ നിശബ്ദമായി ഒഴുകി. അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാനായില്ല.

എത്ര ശ്രമിച്ചാലും വർക്കിച്ചായന്റെ വൃത്തികെട്ട ചിരി മനസ്സിലേക്ക് തികട്ടിവന്നു. അയാളുടെ ശുക്ലം നിറഞ്ഞ് നനഞ്ഞൊട്ടിയ എന്റെ പൂർത്തടത്തിൽ എനിക്ക് തീയിട്ട് കത്തിക്കാൻ തോന്നി.... നരകരാത്രി ഞാൻ ഒരു പോള കണ്ണടക്കാതെ വെളുപ്പിച്ചു.

ഉറങ്ങാതിരുന്നത് കൊണ്ട് പതിവിലും നേരത്തെ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ കഴിച്ച് മോളോടൊപ്പം തന്നെ ഇറങ്ങാന്‍ പറ്റി. കഴുത്തിൽ ഇത്തവണയും പാടുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ വിരലുകൾ മുറുകിയ പാടുകൾ. സ്കാർഫ് ചുറ്റി അത് മറച്ചു.

പക്ഷേ കവിളിലെ ചുവപ്പും കൈപ്പത്തിയുടെ അടയാളവും ഞാൻ എങ്ങനെ മറയ്ക്കും? ആരുടേയും മുഖത്ത് നോക്കാതെ തലകുനിച്ചാണ് ഞാൻ ബസ്സിലിരുന്നത്. ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങി നെസ്റ്റിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നുകഴിഞ്ഞാണ് ഞാന്‍ ഒന്ന് തലയുയർത്തിയത്. സാർ കണ്ടാൽ ചോദിക്കും. ഉറപ്പാണ്.

ഞാൻ എന്ത് പറയും. തുറന്നുപറയാൻ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു ജാള്യത തോന്നി. സാറിനെ വരാന്തയിൽ കാണുന്നില്ല. മുൻവാതിൽ