Chapter Title : ശോശന്നയുടെ ഉത്തമഗീതം [മിഹാ]

അത് കണ്ടപ്പോൾ ഇത്തിരി നീരസം തോന്നി. ഞാൻ ചോദിച്ചു,

" ഇത്രയും സിഗററ്റ് വലിക്കാൻ പാടുണ്ടോ??"
സാർ ചിരിച്ചു.

"ഇത്രയും എന്നല്ല... ഒട്ടും പാടില്ല എന്നാണ്... എന്നാലും ഈ ശീലക്കേട് വിട്ട്കളയാൻ തോന്നുന്നില്ല..."

"മ്..."
മറുത്തൊന്നും പറയാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. കുറെ കഴിഞ്ഞ് സ്വപ്ന വന്നു. അവർ കുറേനേരം വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു. വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ എന്നത്തേയും പോലെ ഞങ്ങൾ മടങ്ങി.

വിട്ടിലെത്തി കുളിക്കാന്‍ കുളിമുറിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും മനസ്സിലേക്ക് സാറിന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ച് നിന്നതാണ് തികട്ടിവന്നത്! ആ കൈകളുടെ തണുപ്പും നെഞ്ചിന്റെ ചൂടും അകിവയറ്റിലറിഞ്ഞ വിറയലും....

വസ്ത്രങ്ങൾ മുഴുവന്‍ അഴിച്ച് ഒന്ന് കുനിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു, യോനീമുഖം നനഞ്ഞൊട്ടിയിരിക്കുന്നു. രാമങ്ങൾ പൂർതടത്തിൽ പതിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു...! മനസ്സിൽ കുറ്റബോധം തോന്നിയില്ല. ഒരുതരം സംതൃപ്തി.... അല്ല... സന്തോഷം തന്നെ....! ഈ നനവുകൾ എനിക്കിഷ്ടമായിരിക്കുന്നു...

സാറിനെ വീണ്ടും കാണണം എന്നായിരുന്നു മനസ്സിൽ. അടുത്ത ദിവസം ഒന്ന് വേഗമെത്തിയെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി...! ഒരുപാട് നാളുകൾ സാറിനോടൊത്ത് സമയം ചിലവഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ...

പക്ഷേ കഴിയില്ലല്ലോ.... ഒരുപാട് നാളുകൾ സാറിനില്ലല്ലോ...! ഒരു നീറ്റലോടെയാണ് ആ ചിന്ത മനസ്സിലേക്ക് വന്നത്... മുട്ടുകുത്തി നിന്ന് മാതാവിന് പ്രാർത്ഥനയെത്തിക്കുമ്പോഴും മനസ്സിൽ സാറിന്റെ മുഖം...!

പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് കുരിശുവരച്ച് എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ സ്വപ്ന എന്നെ വിളിച്ചു,
"അമ്മച്ചീ..."
ഞാൻ മോളെ നോക്കി.
"ഇന്നലേം ചാച്ചൻ അമ്മച്ചിയെ തല്ലിയല്ലേ...!"

എന്റെ കവിളിൽ നോക്കി അവൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം നുറുങ്ങിപ്പോയി. ആദ്യമായാണ് എന്റെ മോൾ ഇങ്ങനെ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത്. അവൾക്ക് അതൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായില്ല എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്!
" നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു...?! "

" ഞാൻ കേട്ടു ഇന്നലെ രാത്രി നിങ്ങളുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒച്ചയും ബഹളവും.... എന്തിനാ അമ്മച്ചീ ചാച്ചൻ എന്നും അമ്മച്ചിയെ ഇങ്ങനെ ഉപദ്രവിക്കുന്നേ...?"

അവളുടെ കുഞ്ഞുകണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. എനിക്ക് അത് കണ്ടിട്ട് സഹിച്ചില്ല. അവൾ ഒന്നും ഒരിക്കലും അറിയണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല. ഞാൻ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ശിരസ്സില്‍ തലോടി.

" മോള് കരയല്ലേ.... എന്റെ മോൾ വിഷമിക്കണ്ട. ഇതെന്റെ വിധിയാണ്. കർത്താവ് തീരുമാനിക്കുന്നത് അനുസരിക്കാനല്ലേ നമുക്ക് പറ്റുവൊള്ളൂ. നമുക്ക് ദൈവംതമ്പുരാൻ