Chapter Title : ശ്യാമമോഹനം 1 [Soumya Sam]

ബെഡ്ഡ് ഒന്നും ഇല്ല. വേണേൽ വാങ്ങണം. നിനക്ക് പറ്റുമോ?”

“ബെഡ്ഡ് വാങ്ങാനോ?”

“അല്ല, ബെഡ്ഡ് ഇല്ലാതെ കിടക്കാൻ”

“ശ്യാമ മേഡത്തിന് ഡ്യൂട്ടിയല്ലേ, ഞാൻ മേഡത്തിൻ്റെ ബെഡ്ഡീൽ കിടന്നോളാം”, ഞാനൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ പ്രതികരണത്തിലോ നോട്ടത്തിലോ ഒട്ടും തമാശയില്ലായിരുന്നു.

“നീ നിൻ്റെ കട്ടിലിൽ കിടന്നാൽ മതി. പറ്റില്ലെങ്കിൽ വല്ല ഹോട്ടലിലും പൊയ്ക്കോ. ഓരോരോ തലവേദന”, അവൾ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. ഞാൻ വല്ലാതായിപ്പോയി. അവൾ എനിക്ക് ബാത്ത് റൂം കാണിച്ചു തന്നു. മെസ്സിൽ ഭക്ഷണം ഇല്ലായിരുന്നു. അത് വാർഡനും പറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ മടിച്ചു മടിച്ച് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ എന്താണെന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി.

“മേഡം, എനിക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ട്, ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്കും ഒന്നും കഴിച്ചില്ല”

“പുറത്ത് ഹോട്ടലുണ്ട്. പോയി കഴിച്ചോ”

“എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക്..”

“പാതിരാത്രി ഡാൻസ് ചെയ്യാൻ പോകാൻ പേടിയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ. ഇപ്പോ എന്താ വിശേഷം?”, അവൾ ഒച്ചയെടുത്തു.

ഞാൻ തലകുനിച്ച് നിന്നതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഹോട്ടലിലെ സംഭവം എന്നെ വല്ലാതെ പേടിപ്പിച്ചിരുന്നു.

“പെണ്ണുങ്ങളായാൽ അതുപോലെ ജീവിക്കണം. കെട്ടിയൊരുങ്ങി നടക്കുമ്പോ അതുപോലൊക്കെ ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഓർക്കണം”, അവൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നോട് വല്ലാത്ത ദേഷ്യമുള്ളത് പോലെ. ഞാൻ കരഞ്ഞുപോയി. കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞ് തുടങ്ങിയപ്പോൾ ശ്യാമ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേയ്ക്ക് പോയി. അല്പ സമയം കഴിഞ്ഞ് അവൾ കയറിവന്നപ്പോളും ഞാൻ കരയുകയായിരുന്നു.

“മതി, എണീക്ക്”, അവൾ പറഞ്ഞു. ശബ്ദത്തിൽ അപ്പോളും ദേഷ്യമായിരുന്നു. അവൾ എൻ്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു. ഞാൻ അവളുടെ വയറിലൂടെ എൻ്റെ രണ്ട് കൈകളും ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.

“എന്തിനാ മേഡം എന്നോടിങ്ങനെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നത്.. ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ” എന്ന് അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. അവളെ പെട്ടന്ന് വട്ടം പിടിച്ചത് അവൾക്ക് ഒട്ടും കംഫർട്ടബിൾ ആയിരുന്നില്ല. പലതവണ എൻ്റെ കൈകൾ എടുത്ത് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ അവളെ അമർത്തി പിടിച്ച് അവളുടെ വയറിൽ മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞുകാണും, അവളുടെ പ്രതിഷേധമൊക്കെ നിന്നമട്ടായിരുനു. അവൾ എൻ്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു. എൻ്റെ മുഖം പിടിച്ച് മുകളിലേയ്ക്കാക്കി.

“മതി കരഞ്ഞത്. വാ, ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോകാം”

ഞാൻ എണീറ്റപ്പോളാണ്