Chapter Title : ശ്യാമയും സുധിയും 6 [ഏകൻ]

ഉണ്ടാകും. നല്ല ഇറച്ചിയുള്ളത് ആകുമ്പോൾ കടിച്ചു തിന്നാൻ നല്ല രസം ആയിരിക്കില്ലേ..?

.. . അതിങ്ങനെ രണ്ട് കൈ കൊണ്ടും അമർത്തി പിടിച്ചു കടിച്ചു തിന്നണം. പക്ഷെ രണ്ടെണ്ണം ഒരുമിച്ചേ കിട്ടൂ.. ശ്യാമ മനസ്സ് വെച്ചാൽ ഇതൊക്കെ എനിക്ക് തരാൻ പറ്റും."

ഇതൊക്കെ കേട്ട് ശ്യാമ മിണ്ടാതെ നിന്നു. തന്നേയും തന്റെ ശരീര ഭാഗങ്ങളെയും ഉദ്ദേശിച്ചാണ് സുധി പറയുന്നത് എന്ന് ശ്യാമയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.

ശ്യാമ പറഞ്ഞു.

"അതൊന്നും എന്റെ കൈയിൽ ഇല്ല. ഇനി ഉണ്ടെങ്കിലും തരാൻ പോകുന്നില്ല. മിണ്ടാതെ പോയിക്കോ. രാവിലെ നനച്ചിടേണ്ട തൂണി ആയിരുന്നു ഇപ്പോൾ തന്നെ വൈകുന്നേരം ആയി. ഇനി എന്റെ മോൻ രാത്രിയിൽ കഞ്ഞി കുടിച്ചാൽ മതി. അതാകുമ്പോൾ സ്വയം കോരി കുടിക്കാലോ."

അതും പറഞ്ഞു. ശ്യാമ തൂണി നനക്കാൻ തുടങ്ങി. സുധി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മെല്ലെ മുകളിലേക്കു നടന്നു.

പിന്നെ ശ്യാമ മുകളിൽ പോയത് രാത്രിയിൽ ചോറും എടുത്തു കൊണ്ടാണ്.

മുകളിൽ എത്തിയിട്ട് ശ്യാമ പറഞ്ഞു

"അപ്പു ഏട്ടാ ചോറ് കഴിക്കാം. ഞാൻ വാരി തരണോ..? അതോ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിക്കുമോ..?"

സുധി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ശ്യാമയെ നോക്കാതെ തിരിഞ്ഞ് ഇരുന്നു.

"അപ്പു ഏട്ടാ.. എന്ത് പറ്റി. എന്നോട് പിണക്കമാണോ..? "

"ആ പിണക്കം തന്നെയാ. ശ്യാമയ്ക്ക് എന്നോട് ഒരു സ്നേഹവും ഇല്ല. എന്നോട് മിണ്ടണ്ട പോ. "

"ആര് പറഞ്ഞു എനിക്ക് എന്റെ അപ്പു ഏട്ടനോട് സ്നേഹം ഇല്ലെന്ന്. എന്റെ മനസ്സിൽ നിറയെ അപ്പു ഏട്ടനോടുള സ്നേഹമാ. "

"എന്നിട്ടാണോ.. എനിക്ക് ബന്നോ പാലോ വാടയോ സമൂസയോ ഒന്നും തന്നില്ല. പോട്ടെ