Chapter Title : ശ്യാമും അമ്മയും കാര്‍ലോസും [സ്മിത]

ചിരിച്ചു.

അവന്‍റെ മുഖം നോക്കി ഒന്ന് കൊടുക്കാന്‍ എന്‍റെ കൈ തരിച്ചു.

അമ്മയുടെ മുഖഭാവം കാണാന്‍ ഞാന്‍ അവരറിയാതെ നോക്കി. അമ്മ അവനറിയാതെ അവന്‍റെ രൂപമൊക്കെ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് അളക്കുകയാണ്. അവന്‍റെ ദൃഡമായ, കൈകാലുകള്‍, നെഞ്ച്...

ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്ന് നേരത്തെ ഉണ്ടാക്കി വെച്ച ജ്യൂസ് എന്തോ എടുത്ത് അവന്‍ മൂന്ന്‍ ഗ്ലാസ്സുകളില്‍ പകര്‍ന്നു.

“എവിടെ പപ്പാ?”

അമ്മ ചോദിച്ചു.

അവനച്ചന്‍ മാത്രമേ ഉള്ളൂവെന്ന് അമ്മയോട് നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നു. അമ്മ നാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് മരിച്ചുപോയി. ഒറ്റ മോനാണ് കാര്‍ലോസ്.

ടൌണില്‍ കശാപ്പ് കട നടത്തുകയാണ് അവന്‍റെ അച്ഛന്‍ നിക്കോളാസ്.

“ഇന്ന് ഞായറല്ലേ?”

അവന്‍ പറഞ്ഞു.

“കശാപ്പ് കടേല്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആളു കേറുന്ന ഡേയാ സണ്‍ഡേ...അതുകൊണ്ട് പപ്പാ വെളുപ്പിനേ പോയി...”

“പപ്പേ സഹായിക്കാനൊന്നും പോണ്ടേ?”

അമ്മ അവനോടു ചോദിച്ചു.

“ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് എന്‍റെ ടേണാ...”

“ചേച്ചീടെ ഹസ്ബന്‍ഡ് എപ്പഴാ വരുന്നേ, ഇനി...”

ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട് ബസ് കണ്ടക്റ്റര്‍ ആണ് എന്‍റെ അച്ഛനെന്ന് അമ്മ അവനോടു പറഞ്ഞിരിക്കണം എന്ന് ഞാന്‍ അനുമാനിച്ചു.

“നാളെ എട്ടുമണി ആകുമ്പോ വരും,”

അമ്മ പറഞ്ഞു.

“ചേട്ടന്‍ വന്നുകഴിഞ്ഞാപ്പിന്നെ ചേച്ചിക്ക് ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങാനുള്ള ടൈം ഒന്നും കിട്ടത്തില്ലാരിക്കും അല്ലെ?”

അമ്മ നാണിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.

“ആവശ്യം ഒണ്ടേല്‍ എന്തിനാ എറങ്ങാതെ ഇരിക്കുന്നെ?”

അമ്മ നാണം കൈ വിടാതെ ചോദിച്ചു.

“ആവശ്യം ഉണ്ടാകുമോ?”

അവന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഇതുപോലെ ഒക്കെ ഉണ്ടാവില്ലേ?”

അമ്മ ചിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

“പോയാലോ അമ്മെ?”

അവസാനം ക്ഷമ നശിച്ച് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“എന്നാടാ ഇത്?”

അമ്മ ഇഷ്ട്ടപ്പെടാതെ എന്നെ നോക്കി.

“വര്‍ത്താനം പറയുന്നത് കാണുന്നില്ലേ, നീ? അത്ര തെരക്കാണേ നീ പോ!”

ഞാന്‍ പോകാന്‍ വേണ്ടി തിരിഞ്ഞു. നിലത്ത് കിടന്ന വെള്ളം കണ്ടില്ല. ഞാന്‍ തെന്നി വീഴാന്‍ തുടങ്ങി.

“ഹേ...”

കാര്‍ലോസ് എന്നെ ചാടിപ്പിടിച്ച.

“നെലത്ത് നോക്കി നടക്കുവേല...”

അമ്മ എന്നെ വഴക്കായി പറഞ്ഞു.

കാര്‍ലോസ് എന്നെപ്പിടിച്ച് നേരെ നിര്‍ത്തി. എന്‍റെ കൈയ്യില്‍ അവന്‍ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ ഒന്ന് ഞെക്കിയിട്ട് എന്‍റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“എന്നാടാ നെനക്ക് ഇത്ര തെരക്ക്?”

എന്‍റെ കാതോട് ചുണ്ടുകള്‍ അടുപ്പിച്ച് മന്ത്രിക്കുന്നത്