Comments

അച്ചു...

"കാമിനിയായ സിമോണ ഒരു പനിനീർ പൂ പോലെ നൊമ്പരമായ നിമിഷങ്ങൾ"

അതിൽ സിമോണ പൂർണമായി ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. ഇത്ര മനോഹരമായി തന്നെ പറ്റി ആരും പറഞ്ഞ് സിമോണ കേട്ടില്ല. തുള്ളിച്ചാടുന്നു ഇവിടെ..

ഒരുപാട് സന്തോഷം.. അത് കേട്ടപ്പോൾ.

സുഖമായി ഉറങ്ങാൻ പറ്റുമായിരിക്കണം....

ഒരുപാട് നന്ദി...

ഇഷ്ടത്തോടെ

സിമോണ.

പ്രിയമുള്ള ജോയ്...

കൂട്ടുകാരാ...

അക്ഷരം പ്രതി ഞാൻ ആ നിർദ്ദേശം ശിരസ്സാവഹിക്കുന്നു. സിമോണ ഇനി ഈ കഥകളിൽ പ്രധാന കഥാപാത്രമായി ഉണ്ടാവില്ല...

അത് തീരുമാനിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ആണ് അവസാനമായി അവളുടെ യാഥാർഥ്യം എല്ലാരോടും പറഞ്ഞത്.

അല്ലെങ്കിൽ മോഹിപ്പിച്ച് വഴിയിൽ ഇടക്ക് ഇട്ടു പോയ വെറും ഒരു കാമവെറി പിടിച്ച സ്ത്രീ മാത്രമാകുമായിരുന്നു അവൾ..

അവളൊരിക്കലും അതല്ല.

ഒരുപാട് നന്ദി.

ഈ സ്നേഹത്തിനു പകരം വേറെ എന്ത് തരാൻ.....

സിമോണ.

പ്രിയ അജയ്...

നിങ്ങൾക്ക് ഈ കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ, അത് നിങ്ങളെ കൈപിടിച്ച് പിറകിലേക്ക് നടത്തിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഒന്നു തീർച്ചയാണ്... നിങ്ങൾ ഈ കഥയിലെ ഏതോ ഒരു കഥാപാത്രമാണ്...

സിമോണ.

പ്രിയം നിറഞ്ഞ അനു...

കഥയിലേക്ക് ഒരു സ്വപ്നത്തിലേക്കെന്ന പോലെ ഇറങ്ങി നിന്ന് ചുറ്റും നോക്കുമ്പോൾ... ഒരുപാട് കാഴ്ചകൾ കണ്ണിൽ മിന്നി മറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവയിൽ നിന്ന് മനസ്സിൽ തടയുന്നവ എഴുതുന്നു...

എല്ലാ കഥകളിലും അങ്ങനെയാണ്. രണ്ടാമത് ആലോചിക്കേണ്ടി വരാറില്ല.

പക്ഷെ ഈ കഥയിൽ മാത്രം ഒരു മതിയാവായ്ക അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. പലപ്പോഴും. വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെകൊണ്ട് തിരുത്തിച്ചു... ഒരുപാട് തവണ... രാത്രി ഒരുപാട് വൈകി കിടന്നപ്പോൾ.

ഉള്ളിൽ തൊട്ടുള്ള കളികൾ ഒരിക്കൽ അവസാനിപ്പിച്ചതാണ്. പക്ഷെ... അവസരം കിട്ടുമ്പോ ശീലങ്ങൾ പിന്നെയും തികട്ടി വരുന്നു.

രാവിൽ ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ കുറെ വൈകി. ബോസ് ചോദിച്ചപ്പോൾ കണ്ണ് തുറുപ്പിച്ച് കാണിക്കേണ്ടി വന്നു.

സിമോണ തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ മതിമറന്ന് ആസ്വദിക്കുവോളം ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടാവും.....

സസ്നേഹം

സിമോണ.

ഈ ഒരഭിപ്രായം സിമോണ നിങ്ങള്‍ക്ക് അനുഗ്രഹമൊഴികളാണ്. താങ്കളുടെ കഥയെ പാദാദി കേശം തൊട്ടറിഞ്ഞാണ്, കഥയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കാതോര്‍ത്തിരുന്ന്‍ കേട്ടാണ് ശ്രീ ജോയ്സ് ഈ വരികള്‍ കുറിച്ചത്.

ജോയ്സ്

ഓരോ പേജും നീരിക്ഷിച്ച്.. ഓരോ വരിയും വിശകലനം ചെയ്ത്.. താങ്കൾ എഴുതിയ ഈ കമന്റുണ്ടല്ലൊ! ???
ഇതിനു താങ്കളെപ്പോലൊരു എഴുത്തുകാരൻ ചിലവഴിച്ച സമയം. പൂർണ്ണമായും അർഹിച്ച എഴുത്തുകാരിയെ അനുപമമായ രീതിയിൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച താങ്കളുടെയീ സ്നേഹാഞ്ജലിയോട് ചേർന്നുനിൽക്കാൻ തക്ക വേറ്റൊന്നില്ല. വരില്ലേ, എഴുത്തിന്റെ രാജവീഥിയിലൂടെ ഒരിക്കൽകൂടി??

സിമോണ ഒരപേക്ഷ കൂടിയുണ്ട്.

റോക്കി 3യിലെ ആദ്യകളിയിൽ കേവലമൊരു അണ്ടർഡോഗിനോട് പരാജയമേറ്റു വാങ്ങിയ റോക്കിയോട് അപ്പോളോ  ക്രീഡ് പറയുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. (മുഴുവനും അപ്പോളോ അല്ല പറഞ്ഞത്. ഇതിൽ കുറച്ച് ട്രൈനറാണ് പറഞ്ഞത്)

നീ തോറ്റത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അറിയുമോ? വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ആദ്യ മാച്ചിൽ എന്നെ നേരിടുമ്പോൾ നിനക്കൊരു ഈറ്റപ്പുലിയുടെ കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്നു. ആരേയും പേടിക്കാതെ... ഒന്നിനേയും കൂസാതെ... ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാനില്ലാത്ത... വിശന്നുവലഞ്ഞ ഒരു ഈറ്റപ്പുലിയുടെ കണ്ണുകൾ. എന്നാൽ കാലക്രമേണ നീയൊരു ഇതിഹാസമായി മാറിയപ്പോൾ നിനക്കൊരു പ്രതിസന്ധി വന്നുപെട്ടു. നീ സംസ്ക്കാരമുള്ളവനായി. ഏതൊരു മഹാരഥനും വന്നുകൂടുന്ന കുഴപ്പമാണത്. നിന്റെ കൈകൾ കെട്ടപ്പെട്ടു. ഈറ്റപ്പുലിയുടെ ഒന്നിനേയും കൂസാതെ കണ്ണുകൾ നഷ്ടമായി. മറ്റുള്ളവർ നിന്നെപ്പറ്റി എന്ത് ചിന്തിക്കുന്നു എന്നതിനെപ്പറ്റി ആകുലനായി. അതാണിന്ന് നിനക്ക് നിന്റെ മുഴുവൻ ആർജ്ജവും ഈ കളിയിൽ എടുക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നത്.

ഒന്നോർത്തുനോക്കൂ... ഇവിടെ ആദ്യകഥകളെഴുതി വായനക്കാരുടെ മനസ്സിൽ ചേക്കേറിയവർക്ക് കടക്കേണ്ടിവരുന്ന എറ്റവും വലിയ പ്രതിബദ്ധവും അതല്ലേ? അവർ പോലുമറിയാതെ അവരെ ‘സിവിലൈസ്ഡ്’ ആക്കുന്നു. ഒരു രീതിയിൽ എഴുതിയാൽ മാത്രമേ വലിയ എഴുത്തുകാരനായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടൂ എന്നൊരു ധാരണ ഞാനടക്കമുള്ളവർ അവരിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു എഴുത്തുകാരനോട് ചെയ്യുന്ന എറ്റവും വലിയ ദ്രോഹമാണത്. ഈ കഥയാണ് എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതെന്ന് പറയാൻ കാരണം താങ്കളുടെ range വ്യക്തമായത് ഇവിടെയാണ്. ഒപ്പം ഒന്നുകൂടി പറയട്ടെ. പക്ഷേ ഇതെഴുതിയിട്ട് രണ്ടു പശുക്കൾ 1 എഴുതിയിരുന്നേലും ഞാൻ പറഞ്ഞേനെ അതിലാണ് Range വ്യക്തമായതെന്ന്. ഇവിടെ എന്നെ ഈ കഥയെക്കാൾ കൂടുതൽ ആകർഷിച്ചത് താങ്കളുടെ versatilityയ്ക്കുള്ള കഴിവാണ്. സിമോണയെ ഒരു മഹാ എഴുത്തുകാരിയായി മനസ്സിൽ അവരോധിച്ച നാളായിരുന്നു ഇന്നലെ.

ഒരൊറ്റ കാര്യം പറയാൻ മാത്രമാണ് ഇത്രയും എഴുതിയത്. ഇവിടുത്തെ മഹാരഥന്മാരുടെ ശ്രേണിയിലേക്ക് ചേക്കേറുമ്പോൾ ഇനിയുള്ള കൃതികളിൽ ഈറ്റപ്പുലിയുടെ കണ്ണുകൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. ആരെന്തും പറഞ്ഞോട്ടെ…  പശുക്കൾ പ്രതീക്ഷിച്ച എനിക്ക് സിമോണയാണ് കിട്ടിയത്. അല്ലെങ്കിൽ സിമോണ പ്രതീക്ഷിച്ച എനിക്ക് പശുക്കളാണ് കിട്ടിയത്. താങ്കളുടെ ഒരു സ്പെഷ്യൽ ടച്ച് കിട്ടിയില്ല, പഴയതിന്റെ അത്രയും പറ്റിയില്ല തുടങ്ങിയ അനേകം അഭിപ്രായങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് കേൾക്കേണ്ടിവരും. സ്വന്തം മനസ്സിൽ ഏത് തീം എഴുതാൻ തോന്നുന്നോ അതെഴുതുക. ഞാൻ പറഞ്ഞത് എനിക്കൊരു നേരിയ ഭയം തോന്നുന്നു. താങ്കളെ എനിക്കറിയാവുന്നിടത്തോളം ആ ഭയം അസ്ഥാനത്താണെന്നറിയാം. എങ്കിലും…
പശുക്കൾ പോലെയുള്ള കഥകൾ സഭ്യതമല്ലാത്ത ഭാഷയെന്ന അഭിപ്രായങ്ങൾ കേട്ട് കേട്ട് ഉപേക്ഷിക്കരുത്. അതുപോലൊരു കഥയെഴുതാനുള്ള കഴിവ് അപൂർവ്വം ആൾക്കാർക്ക് മാത്രമേ ലഭിച്ചിട്ടുള്ളു. ഇതുപോലുള്ള കഥകൾ വായനക്കാരന്റെ രതിഞരമ്പുകളെ തീ പിടിപ്പിക്കില്ലാത്തതിനാൽ ഉപേക്ഷിക്കുകയുമരുത്. സിമോണയെന്ന പെഡുലം രണ്ടുവശത്തേക്കും ആടാൻ കഴിയുന്ന മാക്സിമം ഓസിലേഷനിൽ നിർത്താതെ ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കണം… എന്നെന്നും.

ഈ കമന്റ് ഇതിന് താഴെയിട്ടത് ഒരു മാപ്പുചോദിക്കലായിട്ടാണ്. ഞാൻ കണ്ട ഏറ്റവും സ്ഥിരതയുള്ള രണ്ട് മഹാരഥന്മാരോടുള്ള മാപ്പുചോദിക്കൽ. ദശക്കണക്കിന് മികച്ച കഥകൾ എഴുതി സമ്മാനിച്ചിട്ട് ഒരു കഥയിൽ ഒരു പുതിയ രീതി നിങ്ങൾ അവലംബിക്കാൻ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചുനോക്കിയാൽ മദൻ രാജയുടെ സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലി വന്നില്ല, സ്മിതാ ടച്ച് വന്നില്ല… കഴിഞ്ഞതിന്റെയത്രയും വന്നില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നതിനുള്ള മാപ്പുചോദിക്കൽ. എന്തെഴുതെണമെന്ന് അറിയാതെങ്കിലും മറ്റുള്ളവർ തീരുമാനിക്കുന്നയാ ദുരവസ്ഥയിലും... അറിയാതെയങ്കിലും ഞങ്ങൾ തീർത്ത വേലിക്കെട്ടിനുള്ളിൽനിന്നുപോലും, അതിലൊന്നും മനസ്സുമടുക്കാതെ… അടുത്തതിൽ പഴയ രീതിയിലേക്ക് മാറാമെന്ന് പറഞ്ഞ് സ്വന്തം ചിറകുകളെ  സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ഒന്ന് വിരിക്കാനാവാതെയെങ്കിലും സ്ഥിരതയോടെ… ഒരേ മികവോടെ ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി എഴുതുന്ന മഹാമനസ്സുകൾക്ക് പ്രണാമവും മാപ്പുചോദിക്കലുമാണ് ഈ കമന്റ്.

പ്രിയ എഴുത്തുകാരാ...

ഇതുവരെ അറിയാത്ത താങ്കളെ അറിയാൻ താഴെ രാജ സാഹിബിന്റെയും സ്മിതാമ്മയുടെയും ജോർദ്ദാന്റെയും വരികൾ മാത്രം തന്നെ മതിയാകും. അവർ ആരെ പറ്റിയും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല...

അങ്ങെഴുതിയ മറ്റു വരികളെ വായിച്ചിട്ടും അവയൊന്നും മനസ്സിലേക്ക് കടക്കുന്നില്ല.... അത് മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല...

എനിക്കറിയില്ല... താങ്കൾ  സെലക്ട് ചെയ്ത എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ വരികളും... 

അതൊക്കെ ഞാൻ ഒരിക്കൽ എഴുതി മതി വരാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും വീണ്ടും തിരുത്തിയവ ആണ്. അതൊരിക്കലും പതിവുള്ളതല്ല...

വൈകിട്ട് ഏഴര മുതൽ രാത്രി രണ്ടര വരെ.... ഇത്രയ്ക്കു ഞാൻ ഇരുന്നിട്ടില്ല.. മറ്റൊന്നിനും.

എങ്ങനെ അങ്ങ് അതറിഞ്ഞു എന്നത്......

അറിയില്ല... ശരിക്കും എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല.

ആ വരികളിൽ എന്റെ ജീവനുണ്ട്. കാരണം... അവ ഞാൻ കഥയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഞാനായി നിന്ന് എഴുതിയ വരികളാണ്.

സത്യം

വളരെ വളരെ നന്ദി

വായിച്ചു മടക്കാതെ ഒരു വാക്കെങ്കിലും കുറിച്ചേക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ച ആ മനസ്സിന്...

ആ മനസ്സാണ് ഞങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം.

സിമോണ.

വേലായുധാ....

ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ താങ്കൾ ഒരുപാട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

കാരണം... ആ വരികളിലെ സത്യസന്ധത സ്വയം വെളിപ്പെടുന്നതാണ്.

എനിക്കതു കാണാം

സിമോണ.

പൊന്നൂസേ ....

നന്ദി.... ഒരുപാട്...  ആ സ്മൈലികൾ എന്നോട് കൊഞ്ചാൻ വരുന്നു.

;)

സിമോണ.

വിപിൻ....

സാഗറും സിമോണയും രണ്ടല്ല... അർദ്ധനാരീശ്വര സങ്കൽപം പോലെ പാതി പകുത്ത ശരീരവും മനസ്സുമാണ്. പ്രകൃതിയാണ് സിമോണ.... അവൾ നർത്തനമാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.... അവളിലെ ജീവനാണ് സാഗർ... അവൻ അവളെകൊണ്ടെല്ലാം ചെയ്യിക്കുമ്പോഴും അനങ്ങാതെ അവൾക്ക് ആധാരമായി, അവളിലെ ഉയിരായി, അവളെ സാഹചര്യങ്ങളുടെ നൂലാമാലകളിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു.

ഈ പ്രപഞ്ചം നിറഞ്ഞാടിയുലഞ്ഞ് പ്രകൃതിയായി അവൾ നടനം ചെയ്യുമ്പോഴും അവളെ തന്നിൽ മാത്രമൊതുക്കി സകലതിനെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന നിശ്ചലമായ ഈ ഒരു നിമിഷമായി സാഗർ നിൽക്കുന്നു....

ഒരു മഹാ സാഗരത്തിന്റെ ശാന്തതയോടെ...

സസ്നേഹം

സിമോണ.

എന്റെ ദേവാസുരാ....

പുരാണങ്ങളിൽ ഇടം പിടിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളിൽ അസുരന്മാരത്രേ യഥാർത്ഥ വേദാന്തം അറിഞ്ഞവർ. അവർ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ രണ്ടില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞവരാണ്....

ആ തിരിച്ചറിവാണ്  മറ്റുള്ളവർക്ക് ചീത്തയെന്ന പ്രത്യക്ഷത്തിൽ തോന്നിയ കാര്യങ്ങളെ അനായാസമായി മനോവിഷമം തൊട്ടു തീണ്ടാതെ ചെയ്യാൻ അവർക് ശക്തി നൽകിയതും.

വേദാന്തത്തിന്റെ മർമ്മം അറിഞ്ഞ അസുരന്മാർ ഇന്നും ഈ ലോകത് എണ്ണത്തിൽ കുറവായി മറ്റുള്ളവർക്ക് എത്തിപ്പെടാൻ സാധിക്കാതെ ലോകങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്നു.

താങ്കൾ ദേവാസുരനാണ്. 

സിമോണയും സാഗറും രണ്ടല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുക. സാഗർ സിമോണയെ ശിക്ഷിച്ചവനല്ല. ഓർമ്മകളിൽ തടവിലാക്കിയവനുമല്ല.

അവൻ... സിമോണയെ സ്വന്തം ഉണ്മയെ തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിച്ചവനാണ്...

സാഹചര്യങ്ങളാൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടാൻ നിര്ബന്ധിതമാണ് ശരീരങ്ങൾ. സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസൃതമായി ചലിച്ചെ പറ്റു... ഈശ്വരന്മാർക് പോലും ഇത് നിയതി. ആ ചലനത്തിന് അടിസ്ഥാനമാകുന്നത് കാമമാണ്. (ലൈംഗിക കാമം മാത്രമല്ല.. പ്രപഞ്ചത്തിൽ എന്തിനോടും ഉള്ള കാമം)
ശരീര ചലനത്തിന് അടിസ്ഥാനം ആ ചലനത്തിന് തൊട്ടു മുൻപ് മനസ്സിൽ രൂപമെടുക്കുന്ന കാമം (ആഗ്രഹം) ആണ്.. അല്ലേ....

സിമോണയുടെ മനസ്സിൽ ചലനം രൂപമെടുക്കുമ്പോൾ അത് പ്രവർത്തിക്കാൻ നിര്ബന്ധിതമാകുന്നു. എന്നാൽ അതെ നിമിഷം അവൾ സാഗറിലേക്ക് തിരിയുന്നു.

ശരീരം... അത് കാമത്തിനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ നിര്ബന്ധിതമാകുമ്പോഴും, സിമോണ സാഗറിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരിക്കുന്നു.... സിമോണ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്ന് മുക്തയായി തീരുന്നു....

സിമോണ.... ഈ പ്രപഞ്ചവുമായി പരസ്പരം ഒന്നായി ചേരുന്നു.

ഒരുപാട് നന്ദി....

സിമോണ.

അനൂപ്....

ഒരുപാട് ഒരുപാട് നന്ദി... നിങ്ങളിൽ സിമോണ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നിങ്ങളുടെ അവതാറിൽ എനിക്കതു കാണാം.

സിമോണ.

സിമോണേ...

കാര്യമൊക്കെ ശരി. പക്ഷെ നമ്മുടെ രാജാ കാരണവര്‍ ഒന്നുമല്ല കേട്ടോ. നല്ല ചുള്ളന്‍ ചുന്തരന്‍ ചെക്കനാണ്....

സ്മിതാമ്മ
സ്മിതാമ്മ എന്നതിന് ഒരു കന്യാസ്ത്രീ ചുവയുണ്ട്. പക്ഷെ എനിക്കത് ഇഷ്ടമായി. ബിഷപ്പ് മാര് വരുമ്പം മാറിനിക്കണം എന്നല്ലേയുള്ളൂ]

ഭഗീര.....

നിങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനത്തെ സ്നേഹിച്ച് ആ തിളങ്ങുന്ന കറുപ്പിൽ കൈ ചുറ്റി നിങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മമായ  കണ്ണുകൾക്കൊപ്പം മുൻപോട്ടു നോക്കുന്ന മൗഗ്ലിയാണ് ഇപ്പൊ മനസ്സിൽ....

ആ മൗഗ്ലിക്ക് സിമോണയുടെ മുഖച്ഛായ ആണ് ............

മതി ഫഹദ്.... ആ താങ്കളുടെ ആ ഒറ്റ വാക്കിൽ.... ഇനിയും തുടരുന്ന ഈ സപ്പോർട്ടിൽ..... ഞാൻ സുരക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നു.

അധിലധികമായി മറ്റെന്തുണ്ട്....

സിമോണ.

രാജാവേ....

ഈ ദാസി കടപ്പെട്ടവളായിരിക്കുന്നു. കടം വീട്ടാൻ അങ്ങ് തരുന്ന അവസരവും കാത്തിരിക്കുന്നു.

ആ അവസരം വേഗം തന്നെ ലഭിക്കുമെന്ന് തീർച്ചപ്പെടുത്തികൊണ്ട്.

സിമോണ

ഏറ്റവും താഴെ സ്മിതയുടെ ആദ്യ കമന്റിനുള്ള മറുപടി ആയിരുന്നു. പോസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ മേലെ കിടക്കുന്നു.....  താഴെ കിടന്നാലും മേലെ കിടന്നാലും..... സ്മിത കൂടെ ഉണ്ടല്ലോ.. അത് മതി.... (വെറുതെ.. ഒരു കുസൃതി. ;) )

പ്രിയമുള്ള അർച്ചന...

സ്മിതയുടെ കമന്റിൽ പറഞ്ഞത് പോലെ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ള സങ്കല്പങ്ങളിൽ അർച്ചന ഒരു തെറിച്ച പെണ്ണാണ് (ദേഷ്യം വരല്ലേ... അത് ചീത്ത അർത്ഥത്തിൽ അല്ല).

യാഥാർഥ്യം എന്തുമായാലും (ആണോ പെണ്ണോ നല്ലതോ ചീത്തയോ ഒന്നും അവിടെ വിഷയമല്ല) അർച്ചന എന്തും തുറന്നു വിളിച്ചു പറയുന്നവളാണ്. അവിടെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കാൻ ഒന്നും ഇല്ലാതാവുന്നു.

സത്യമായും... അങ്ങനെ ഉള്ളിലൊന്നുമില്ലാതെ ആകാശം നോക്കി മലർന്നു കിടന്ന് മിന്നി മറയുന്ന ലക്ഷകണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി ജീവിതം എന്ന നിരര്ഥകതയെ ഓർത്ത്, ആ നിസ്സാരതക്ക് നാം കല്പിക്കുന്ന അമിത പ്രാധാന്യത്തെ ഓർത്ത്  ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യജീവി ആവാൻ....

ഇനി എത്രനാൾ കാത്തിരിക്കണം?

നിങ്ങൾ ഭാഗ്യമുള്ളവളാണ്. തീർച്ചയായും അതെ.

മനസ്സിൽ നിന്ന് ദേഷ്യം കളയുക എന്ന് അർച്ചനയോടു പറയില്ല. കാരണം.... അർച്ചനയ്ക്ക് ദേഷ്യം ഇല്ല... നിങ്ങൾക്ക് അതിനെ ഉള്ളിൽ ഇട്ടു പുകച്ച് സ്വയം ചുമയ്ക്കുക എന്ന കഴിവുകേടില്ല.

സസ്നേഹം...

സിമോണ.

അർച്ചന എന്ന ആണിനോട് ഞാനൊന്നു ചോദിക്കട്ടെ. ഞാൻ എഴുതിയ കമന്റിൽ reply ഇട്ടത് താനല്ലേ. സിമോണ പോകല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, പോകുവാന്നു പറഞ്ഞോ എന്ന് കമന്റ് ഇട്ട് എന്റെ reply ബോക്സിൽ നീ അല്ലേ ചൊറിഞ്ഞത്. എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ ഞാൻ ആണോ കുറ്റക്കാരൻ.ഞാൻ എഴുത്തുകാരിക്ക് ഇട്ട കമന്റ് ആണ്. ഇത്തരം ആളുകൾ എന്ന് പറയാൻ ഞാൻ നിന്നെ മറ്റേത് ഊംബിച്ചോ. ഞാൻ ഒരു കമന്റ് ഇട്ടപ്പോൾ അതിൽ കയറി ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് ഇപ്പൊ നീ മാന്യൻ കളിക്കുന്നോ. ഞാൻ jomon ആണെങ്കിൽ ഇവിടെ എന്താ കുഴപ്പം.എനിക്ക് കമന്റ് ഇടാൻ പാടില്ലേ. നിനക്ക് പെണ്ണിന്റെ പേരിൽ വരാമെങ്കിൽ എനിക്ക് പേര് മാറ്റിക്കൂടെ. കഥാകാരിയെ അഭിനന്ദിച്ചു കൊണ്ടാണ് കമന്റ് ഇട്ടത്. നീ അതിൽ കേറി ഒണ്ടാക്കണ്ട. നിന്റെ പേരൊന്നും ഞാൻ അതിൽ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. വെറുതെ ഇരുന്ന എനിക്കിട്ട് ഉണ്ടാക്കിയതിന് കുഴപ്പമില്ല. അതിന് മറുപടി പറഞ്ഞതാണ് കുഴപ്പം.വാള് വൃത്തികേടാക്കാൻ എനിക്കും അറിയാം.അത് എല്ലാവർക്കും അറിയാം. മേലിൽ എന്റെ കമന്റിൽ കയറി വന്ന് തർക്കിച്ചിട്ട് മാന്യൻ കളിക്കാൻ നിൽക്കരുത്.

പ്രിയ ലാലേട്ടാ.....

അങ്ങ് മുൻപ് പറഞ്ഞ ഒന്ന് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ശരിയാണ്

ദാറ്റ് കംസ് ഫ്രം ദി ഹാർട്ട്, ഹിറ്സ് ദി ഹാർട്ട്.

ശരീരം കൊണ്ട് സിമോണ നിങ്ങൾ എല്ലാരിൽ നിന്നും ഒരുപാട് അകലെ ആയിരിക്കാം. പക്ഷെ ഹൃദയം കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്കെല്ലാം സിമോണ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ളവളാണ്.

നിങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട സിമോണക്കോ, സിമോണയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് നിങ്ങൾക്കോ നിലനിൽപ്പില്ല, സിമോണ ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും നിഴലാണ്.

മറ്റൊരിടത്ത് ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ.....

സ്വയം കല്പിക്കുന്ന അതിരുകളിൽ ഒതുങ്ങി നാം സന്തോഷം അഭിനയിക്കുമ്പോൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, എന്നാൽ ഒരിക്കലും നമ്മെ വിട്ടു പോവാത്ത നമ്മുടെ നാശമില്ലാത്ത ഉണ്മയുടെ നിഴൽ.

ഈ പ്രപഞ്ചം പോലെ തന്നെ... ഒരിടത്ത് മന്ദമാരുതനായി നമ്മെ തഴുകുമ്പോൾ മറ്റൊരിടത്ത് കൊടുങ്കാറ്റായി നാശം അഴിച്ചു വിടുന്നു. ഇതിൽ ആരാണ് ശരി?????

പറയാൻ നമുക്കെന്ത് അവകാശം? നാം സ്വയം തിരിച്ചിരിക്കുന്നു മതിലുകളിൽ അകപ്പെട്ടവരല്ലേ...

മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരിക... വിശാലമായ പ്രപഞ്ചമായി മാറുക... എന്നാൽ മന്ദമായാലും കടുത്തതായാലും കാറ്റിനെ നല്ലതെന്നും ചീത്തയെന്നും വേർതിരിക്കാതെ നമുക്കനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കും... നാം തന്നെയായി....

സിമോണ ആ അനുഭവമാണ്.....  മാഡിയുടെ ഉള്ളിൽ സിമോണ ഉള്ളതിനാലാണ് മാഡ് മാഡിക്ക് സിമോണ ഒരു വിങ്ങലായി മാറിയത്. സിമോണ ജീവിക്കുന്നതും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയാണ്.

നിങ്ങളില്ലാതെ എനിക്കെന്താഘോഷം... അല്ലെ ലാലേട്ടാ....

ഇഷ്ടത്തോടെ..

സിമോണ.

കറക്ടാ... പറയേണ്ടതെല്ലാം വന്നിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ ഒരെണ്ണം വിട്ടുപോയി. ആ കവർപിക്കിന്റെ കാര്യംകൂടി പറയായിരുന്നു!

കമന്റ് ബോക്സ് പൂട്ടിച്ചത് നിന്നെപോലെയുള്ളവരുടെ അനാവശ്യ ചർച്ചകൾ ആണ്.അതൊക്കെ ഡെയിലി കാണുന്നതാണ്.

പറഞ്ഞായിരുന്നു, എന്തേ... സിമോണയെ അഭിനന്ദിച്ചതിൽ നിനക്ക് കുരു പൊട്ടിയോ.

പ്രിയ നൗഫൽ.

ആദ്യമേ താങ്കൾ നൽകിയ അകമഴിഞ്ഞ സപ്പോര്ടിനു ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട്. ഒരുപാട് സ്നേഹവും...

ഇനി താഴെ എഴുതുന്നത് വായിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ഞാൻ താഴെ എഴുതിയിട്ടുള്ള മറുപടികളിൽ എല്ലാം എഴുതിയത് തന്നയാണ്... എങ്കിലും അതെല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ നൗഫലിന് വേണ്ടി ഉള്ളവ കൂടി ആണ്...
പ്രിയ സുഹൃത്തേ... ശരികളെയും തെറ്റുകളെയും, നല്ലതിനെയും തീയതിനെയും വേർതിരിക്കുന്നത് നാമാണ്. നമ്മുടെ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ മാത്രമാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവക്കൊന്നും കൃത്യമായ അതിർവരമ്പുകൾ വേർതിരിക്കുക അസാധ്യം.

അങ് എന്റെ കഥയെ നല്ലതെന്നു പറയുന്നത് തീർച്ചയായും അങ്ങയുടെ മനസ്സിലെ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ എന്നിലെ സങ്കല്പങ്ങളോട്ട് താദാത്മ്യം പ്രാപിച്ചവ ആയതിനാലാണ്. അതിൽ ഒരുപാട് സന്തോഷം എനിക്കുണ്ട്...

എന്നാൽ......

എന്റെ സങ്കൽപം ഇതായതിനാൽ ഇതിനെതിർ സങ്കല്പങ്ങളെല്ലാം ചീത്ത എന്ന് പറയാനുളള അധികാരം എനിക്കില്ല നൗഫൽ. കാരണം എന്റെ നല്ലത് നല്ലതാണെന്ന് ഞാനൊരിക്കലും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.

സങ്കൽപം നിമിഷാർദ്ധത്തിൽ പൊങ്ങി ഉയർന്ന് മറഞ്ഞില്ലാതാകുന്ന വെറും നൈമിഷികമായ ഒരു ചിന്ത മാത്രമാണ്. അതിനു യാഥാർഥ്യവുമായി ഒരു ബന്ധവും ഇല്ല. അതിനാൽ തന്നെ അതിൽ നാം നിര്ബന്ധബുദ്ദികൾ ആവുന്നതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം?

എന്റെ പ്രിയ സ്നേഹിതാ... അങ്ങ് നൽകിയ ഈ സപ്പോർട് എനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അധികമാണ്. ഒരിക്കലും എന്നെ നല്ലതെന്നു പറയുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവ ചീത്ത എന്ന് പറയുന്ന ഒരു അവസ്ഥ നമ്മിൽ ഇല്ലാതിരിക്കട്ടെ.

ശരി തെറ്റുകളിൽ നിന്നും പുറത്തു വരിക. മനസ്സിനെ വിശാലമാക്കുക... സിമോണക്ക് ഒരു നല്ല കൂട്ടായി എല്ലാരുടെയും നല്ല സുഹൃത്തായി അങ്ങ് എന്നും ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടാവും എന്ന് തീർച്ചപ്പെടുത്തുന്നു ഞാൻ... അതങ്ങേക്ക് എതിർക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ഒരു ആവശ്യമായിരിക്കും എന്നെനിക്കറിയാം....

കാരണം നൗഫലിന് എന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തെ എനിക്ക് വ്യക്തമായി വായിക്കാം....
വളരെ കൃത്യമായി.

ഒരുപാടു നന്ദി.

സിമോണ.

ഇതിനു ഒരു ഡയമൻഷനും ഇല്ല, ഒരു മണ്ണാങ്കട്ടയും ഇല്ല. വെറുതെ നിരൂപണഹത്യ നടത്തി ബോറടിപ്പിക്കല്ലേ. ഇത് ഓപ്പൺ മൈൻഡഡ്‌ writing. പിന്നെ ഏത് രീതിയിലും എഴുതാൻ ഉള്ള കഴിവ്. അനായാസത. ഇത്രേയുള്ളൂ. അതിവിടെ ഇപ്പോൾ ഒരാൾക്കേ ഉള്ളൂ. അതാണ് സിമോണ. ഒരു മഹത്വവും ഉൾക്കൊള്ളാനില്ല.ഈപറഞ്ഞവരൊക്കെ ഇത് പോലെ എഴുതട്ടെ. അതാണ് അവരിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.സിമോണ ഉള്ളിൽ ചട്ടക്കൂടുകൾ സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചു വെച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് മറ്റുള്ളവർക്ക് മാതൃക ആക്കേണ്ട കാര്യം.കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കൊച്ചിന്, അമ്മച്ചി ലുക്ക്,ചാടിയ വയർ,തൂങ്ങിയ മൊല. എന്നൊക്കെ ആര് എഴുതും.അങ്ങനെ ഉണ്ടേൽ അങ്ങനെ തന്നെ എഴുതണം. അത് വൃത്തികേടല്ല. എത്രയോ അമ്മച്ചി ലുക് നല്ല സൈസ് ഉള്ള പിള്ളേർ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നു.ധൈര്യം ഉണ്ടോ ഇവരെപ്പലുള്ളവരെ കഥാനായിക ആക്കി എഴുതാൻ. എഴുതില്ല. കാരണം.അവർക്ക് ഷേപ്പ് വേണം. അതാണ് ചട്ടക്കൂട് എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. പക്ഷെ അപ്പോൾ നിങ്ങൾ യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്നും,റിയൽ ലൈഫിൽ നിന്നും അകലുകയാണ്.പുറന്തോട് സൃഷ്ടിച്ചു,ചുറ്റും മേമ്പൊടി വിതറുകയാണ്.

"
simona September 22, 2018 at 1:34 PM
ഇനി വരുന്നത്……
തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതിനു അധികം വായനക്കാരെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല….. ലൈക്കുകളോ കമന്റുകളോ അതിനു ഉണ്ടാകുമെന്നും കരുതുന്നില്ല.

അത് സിമോണയുടെ ശരീരത്തിന്റെ കഥയേക്കാൾ മനസ്സിന്റെ കഥയാണ്. അതിൽ ആർക്കും താല്പര്യം ഉണ്ടാവുകയും ഇല്ല.

എങ്കിലും അച്ചുവിന്റെ വിവരണം നമുക്ക് ശ്രമിക്കാം… അടുത്ത മറ്റൊരു സന്ദർഭത്തിൽ.

“ഞങ്ങളോട് രണ്ടാളോടും മുട്ടാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കി വാടാ… എന്ന് അരയിലൂടെ കൈ ചുറ്റി വെല്ലു വിളിക്കാം…. ” കീലേരി അച്ചുവേട്ടാ….."

Nothing more to say. ??

@ജോർദ്ദാൻ...

പ്രിയമുള്ളവനേ....

ഇത്രയും മനോഹരമായി അങ് എഴുതിയ വാചകങ്ങളിൽ ഒരിടത്തു പോലും ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും ഞാൻ കണ്ടില്ല. നാമെല്ലാം സങ്കല്പങ്ങളിൽ ലോകത്തെ അനുഭവിക്കുന്നവരാണ്. നാം എന്ത് സങ്കല്പിക്കുന്നുവോ അതാണ് ലോകമായി അനുഭവപ്പെടുന്നത്.

നല്ലതും ചീത്തയും വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നതും ഓരോരുത്തരുടെയും സങ്കൽപ്പനുസരണം തന്നെ.

ആയതിനാൽ തന്നെ ആണ് ഒരാളുടെ നല്ലത് മറ്റൊരാൾക് ചീത്തയായി മാറുന്നതും. അല്ലേ.....

ഇതിൽ ഏതു നല്ലതെന്നും ഏതു ചീത്തയെന്നും ചോദിച്ച് അതിരിലേക്ക് നോക്കിയാൽ നമ്മുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടരും... കാരണം അവിടെ ഒരു വരമ്പും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലതന്നെ.

ഇവിടെ വന്ന് എഴുതാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആരോടും മിണ്ടാതെ എഴുതി തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടക്കണം എന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹം. പക്ഷെ വിധിവശാൽ താങ്കളെ പോലുള്ളവർ നൽകിയ മഹത്തായ അഭിനന്ദനങ്ങൾ തന്നെ ആണ് വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നതും.

പലപ്പോഴും ആ അഭിനന്ദനങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അഹങ്കാരത്തെ തല്ലിയൊതുക്കാൻ ഞാൻ ഒരുപാട് പാടുപെടുന്നുമുണ്ട്. ആയതിനാൽ മനസ്സിൽ വന്ന അല്പമെങ്കിലും ദേഷ്യത്തെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുക. ഇനിയും അങ്ങയെപോലുള്ളവരുടെ അഭിനന്ദനങ്ങൾ ലഭിക്കണം എന്ന സ്വാർത്ഥത മനസ്സിൽ കിടക്കുന്നുണ്ട്.

വിരോധം തോന്നില്ലെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചോട്ടെ.

ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ
സിമോണ.

സൂസന്‍ സോന്‍റ്റാഗിനെ, വിര്‍ജീനിയ വുള്‍ഫിനെ, സില്‍വിയാ പ്ലാത്തിനെ, ഒറ്റച്ചിലമ്പ് വലിച്ചെറിഞ്ഞ്, മുലയരിഞ്ഞ കണ്ണകിയെ ഒക്കെ ഈ നിമിഷമോര്‍ക്കുന്നു, സിമോണാ.

എന്‍റെ മുലകള്‍ നിന്‍റെ പല്ലിനും എന്‍റെ രഹസ്യോദ്യാനം നിന്‍റെ അരയിലെ പാമ്പിനും വേണ്ടിയല്ലെങ്കിലും കാമവും സ്നേഹവും ഇഴപിരിഞ്ഞ നിന്‍റെ നായാടി നോട്ടത്തിലും മനസ്സലിയുവാന്‍ ഞാന്‍ ജന്മനാ ശീലിച്ചതിനാല്‍ എടുത്തുകള്‍ക എന്ന്‍ ബെഞ്ചമിന്‍ മൊളോയിസ് എഴുതുയത് ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്ത് ഞാന്‍ കരയുന്നു.

രതി താണ്ഡവമാണ് സുഖത്തിന്‍റെ ഒരേയൊരു മൂലമന്ത്രമെന്നു കരുതിയ നിമിഷങ്ങളെയോര്‍ത്ത്

അതൊരു സത്യമാണ് കിച്ചൂ....

കാമം ശരീരത്തിന് നൽകുന്ന അല്പസുഖത്തിനേക്കാൾ എത്രയോ മഹത്തരമാണ് പ്രണയം നമ്മളെ വലിച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്ന അനുഭൂതിയുടെ നനുത്ത തലങ്ങൾ....

ആ പ്രണയം തിരിച്ചു ലഭിക്കാത്ത ഒന്നിനോടാകുമ്പോൾ അവിടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് തിരശീല വീഴുന്നു.

പിന്നെ ഗ്രീൻ റൂമിൽ തനിയെ ആവുന്ന ഞാനും പ്രണയവും മാത്രം. പിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നവനെക്കാൾ ഞാൻ എന്റെ പ്രണയത്തെ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു....

അതിനുമപ്പുറം... ഞാൻ എന്നെ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ജനനം മുതൽ മരണം വരെ എന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോവാതെ എന്നെ......

അവിടെ, ഇനി ഒരിക്കലും ദുഖിക്കേണ്ടി വരില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ,  ഞാൻ വിജയിക്കുന്നു.

അല്ലയോ ഭഗവാൻ...

അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ കരയാത്ത ദിവസങ്ങളില്ലായിരുന്നു. എനിക്ക് മാത്രം എന്തിനിത്ര കണ്ണുനീർ എന്ന് മറ്റെല്ലാവരെയും പോലെ നിന്നെ ഞാൻ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

പക്ഷെ നീ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നു...

ഞാനും എന്റെ സങ്കടങ്ങളും നിന്നിലെ വെറും പ്രതിഭാസങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന്. ഇന്ന് എനിക്ക് ഞാനില്ല... നീ മാത്രം...

ഒരുപാട് നന്ദി... ആ പേരിനും.... പിന്നെ.... സ്നേഹത്തിനും.

പ്രിയപ്പെട്ടവനെ....

നീ ആ എഴുത്തിന്റെ ഉള്ളറിഞ്ഞവൻ ആണ്.... നീ.... ഒരുപക്ഷെ എന്റെ സാഗറിനെ പോലെ ആണ്.

സഞ്ജു..

ഒരുപാടു നന്ദി ട്ടോ...

സ്ഥിരമായി കാണുന്ന കമന്റുകളിൽ താങ്കളുടെ പേരും ഉണ്ട്. പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന പേരുകളിൽ ഒന്ന്..

ഒരുപാട് ഒരുപാട് നന്ദി... വളരെ സന്തോഷം ഉണ്ട്. വീണ്ടും കഥകൾ വായിക്കുന്നതിലും വായിച്ചു തീർന്ന് നേരിൽ ക്ലോസ് ചെയ്യാതെ സിമോണയോടു സ്നേഹമാണ് പങ്കുവെക്കുന്നതിലും.

ഇന്നലെ അത് തീരുമാനിച്ചതാണ്... അവൾ അത്രക്കെന്നെ കഷ്ടപെടുത്തി. എഴുതി അയച്ചത് മുതൽ...

ഇനി ഇത് വായിക്കില്ലെന്നും തീരുമാനിച്ചു.

ചില എഴുത്തുകൾ അങ്ങനെയാണ്. എഴുതി തീർക്കാതെ സ്വൈര്യം തരില്ല. എഴുതി തീർന്നാലോ... പിന്നെ തീരെയും.......

ശാന്തമായ ഒരു കുളത്തിലേക്ക് കല്ലെടുത്തിട്ടത് പോലെ ആയിരുന്നു. ഓളങ്ങൾ തീരത്തടിഞ്ഞ്  ശല്യപെടുത്തികൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അതാണ് മറുപടിയും വൈകിയത്. 

ഈ സൈറ്റിൽ എഴുതി തുടങ്ങിയത് തന്നെ ഓളങ്ങളുടെ ആധിക്യം മറ്റുള്ളിടങ്ങളിൽ സഹിക്ക വയ്യാതായപ്പോൾ ആണ്... പക്ഷെ ശീലിച്ചതല്ലേ പാലിക്കു എന്ന് പറഞ്ഞത് പോലായി... ഇവിടെയും തഥൈവ ... എഴുതി വരുമ്പോ ഉള്ളിലുള്ളത് തികട്ടി പിന്നേം പുറത്തു ചാടുന്നു.

സ്മിതാമ്മേ..... (പേര് നോട്ട് ചെയ്തോളു.. ചിലപ്പോൾ ഈ പേര് എവിടെയെങ്കിലും ഇനിയും കാണേണ്ടി വന്നേക്കാം. ചീത്ത പറയരുത്.. വേണ്ടെങ്കിൽ ഇതിനു മറുപടിയിൽ പറയുമല്ലോ.)

മുൻപ് രാജ സാഹിബിന്റെ കമന്റിൽ മറുപടി പറഞ്ഞത് പോലെ.... ഈ സൈറ്റിൽ കാണുന്ന ഓരോ പേരിനും എന്റെ സങ്കല്പത്തിൽ മെനഞ്ഞ ഓരോ രൂപങ്ങൾ ഉണ്ട്. യാഥാർഥ്യം എന്തുമാവട്ടെ. എനിക്ക് ഇഷ്ടം ആ സങ്കല്പങ്ങളിൽ ഞാൻ മെനഞ്ഞ രൂപങ്ങളെ തന്നെയാണ്. 

സ്മിതമ്മയുടെ രൂപം എന്നെ ഏറ്റവും എഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഞാൻ ഇവിടെ ഉള്ള അധികം കഥകൾ ഒന്നും വായിച്ചിട്ടില്ല. ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞല്ല. ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കാറില്ല ഈയിടെ.. അല്ല.. കുറച്ചു വര്ഷങ്ങളായി.
സമയം ഇല്ലാത്തതിനാലാവാം. നായ് നടന്നിട്ടൊരു കാര്യവുമില്ല നായ്‌ക്കോട്ടു ഇരിക്കാൻ നേരവുമില്ല എന്ന് പറയുമ്പോളാണ് ഇവിടത്തെ സ്ഥിതി..

എന്താ ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഒരു പിടിയും ഇല്ല. പക്ഷെ എഴുന്നേറ്റാൽ കിടക്കുന്നതു വരെ വെറുതെ ഇരിക്കുന്ന കാണാറില്ല.

സ്മിതാമ്മ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ കമന്റ് ഇടുമ്പോൾ, പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് അത് തന്നെ ആണെങ്കിലും അത് എന്നിൽ ഒരുപാട് റെസ്പോൺസിബിലിറ്റി ഏൽപ്പിക്കുകയല്ലേ എന്ന് തോന്നും.

ഒന്നും വേണ്ട സ്മിതാമ്മേ... ഇഷ്ടമായാൽ ഇഷ്ടമായി സിമോണാ, അല്ലെങ്കിൽ ഇതെന്തുവാ ഈ എഴുതി വച്ചേക്കുന്നേ.... അത്ര മതി.... സ്മിതമ്മയുടെ മുഴുവൻ ഇഷ്ടമോ ദേഷ്യമോ എനിക്കനുഭവിക്കാൻ അത് തന്നെ ധാരാളം. കാരണം കാണുന്നില്ലെങ്കിലും നിങ്ങളോട് എനിക്കുള്ള  അടുപ്പം..... അതല്പം കൂടുതലാണ്.

പ്രിയ മാഡ് മാഡി... (ലാലേട്ടാ )

മേലെ പറഞ്ഞത്  കൊണ്ട് തന്നെ താങ്കളുടെ പേര് എനിക്കത്ര ഇഷ്ടമാണ്.

എഴുത്തുകളിൽ പ്രതീക്ഷ വെക്കുന്നത് അബദ്ധമാണ്.. സിമോണക്കത് നന്നായി അറിയാം. മക്കളെ കണ്ടും മാമ്പൂ കണ്ടും കൊതിക്കരുത് എന്ന് പറയുന്നത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഏറ്റെടുത്തവളാണ് സിമോണ.

എന്നാൽ.... അറിഞ്ഞും, പിന്നെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന അഭിനന്ദനങ്ങളിൽ (അല്ലെങ്കിൽ തുരുത്തുകളിൽ) ഒരു പേര് "മാഡി" എന്നത് തന്നെ ആണ്... ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ പേര് ആ കൂട്ടത്തിൽ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കേണ്ടി വരും.... ടെക്നോളജി ക്ക് പറ്റിയ മിസ്സിങ്ങിൽ കാണാത്തതാണോ എന്ന്..

സിമോണ.

Ail b bak in a while... Aft readin

എന്താ പറയേണ്ടത് എന്നറിയില്ല. ഞാൻ ഒരുപാട് ഒരുപാട് കഥകൾ വായിക്കുമായിരുന്നു. കയ്യിൽ കിട്ടുന്നതെല്ലാം. ഭ്രാന്തമായ ഒരു സ്റ്റേജ് കടക്കുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ എഴുതാത്ത പുറങ്ങൾ വായിക്കുവാൻ പഠിച്ചു തുടങ്ങുന്നു. അതായിരിക്കണം അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ ജനനം. വരികൾക്കിടയിൽ വായിക്കുവാൻ നിങ്ങൾക്കുള്ള സാമർദ്ധ്യം അവിശ്വസനീയമാണ് സിമോണാ. ഞാൻ ഈ പറഞ്ഞതിൽ ഒരംശം പോലും അതിശയോക്തി ഇല്ല. എന്താണ് പറയേണ്ടത് എന്നെനിക്കറിയില്ല. നിങ്ങൾ എന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നു എങ്കിൽ ആ ഫ്രീഡം ഉപയോഗിച്ചു ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുഖം അടച്ച് ഒരടി തന്നേനെ. നിങ്ങളുടെ കഴിഞ്ഞ കഥയിൽ ഞാനിട്ട കമന്റ് എന്റെ death sentence ആക്കി മാറ്റിയതിന്.
പ്രണയം മനസിന്റെ വിങ്ങൽ ആയി മാറുന്നത് അതിൽ insecurity എന്നൊരു ഘടകം വരുമ്പോൾ ആണ്. നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നുള്ള ഭയം.ആർക്കും ആരെയും പ്രണയിക്കാം. ഒരു വേശ്യയെ പ്രണയിച്ചാൽ പോലും അതിൽ തെറ്റോ കുറ്റമോ ഒന്നും ഇല്ല. പക്ഷെ പ്രണയം ഒരു nympho യോട് ആകുമ്പോൾ.... പകരം കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നത് ജീവിതം തന്നെയാണ്. തീ പൊള്ളൽ ഏറ്റു മരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ദുസ്സഹമായ ഒരു ജീവിതം പിന്നെ ജീവിച്ചു തീർക്കേണ്ടി വരും. വല്ലപ്പോഴും ഒരിക്കൽ നിങ്ങളെ ഓർക്കുന്ന ഒരു പ്രണയിനിയെ കാത്തു കാത്തിരുന്നു ജീവിതം തള്ളി നീക്കേണ്ടി വരും.

ഓവർ ആയോ ഞാൻ... കൂടുതൽ പറയുന്നില്ല. Thanks a lot!!!

Love you too Mango.... Really a lot.

ഈ മറുപടികൾ ഇത്രയും വൈകിച്ചത് താങ്കൾ ഒറ്റ ആളാണ്. താങ്കളുടെ അവസാന കഥയുടെ കമന്റ് ബോക്സിൽ ഇന്നലെ മുതൽ കണ്ണും നട്ട് സിമോണ ഇരിപ്പായിരുന്നു. ഒരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ച്.

ഇന്ന് രാവിലെ ആദ്യം നോക്കിയതും അത് തന്നെ.

വല്ലപ്പോഴും അതൊക്കെ നോക്കണം.... അല്ല പിന്നെ.... (ശരിക്കും കെറുവിക്കുന്നു)

ബാക്കി അത്  നോക്കിയതിനു ശേഷം തരാം.

തീര്ച്ചയായും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ആദ്യ കമെന്റ് സ്മിതയിൽ നിന്നാവണം എന്ന്... അഡ്മിന് കഥ അയച്ച നിമിഷം തന്നെ.