Chapter Title : സിന്ദൂരരേഖ 28 [അജിത് കൃഷ്ണ]

അവൾ മനസ്സില്ല മനസോടെ പയ്യെ പിറകിലേക്ക് നടന്നു. കുറച്ചു മുൻപേ വന്നിരുന്നു എങ്കിൽ അവർ ചെയ്യുന്നത് എല്ലാം കാണാമായിരുന്നു. താമസിച്ചു വന്നതിൽ അവൾക്ക് വല്ലാതെ നിരാശ തോന്നി. മെല്ലെ അവൾ ഇടിവെട്ട് ഏറ്റ പോലെ ആണ് ഉമ്മയായ അൻഷിദയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നത്.

അൻഷിത :എന്താ മോളെ..

പെട്ടന്ന് അവൾക് സല കാല ബോധം തിരിച്ചു വന്നു.

റെനീഷ :അ അത് ഒന്നുമില്ല ഉമ്മാ നമുക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കേണ്ട പോകാം... വാ

അൻഷിദ :പോകാം എന്നോ... എങ്ങോട്ട്? അപ്പോൾ ടീച്ചർ അവരെ കണ്ടില്ലേ...

റെനീഷ :ഇല്ല ഉമ്മാ അവര് ഉറങ്ങി കാണും.. നമ്മൾ വെറുതെ വിളിച്ചു ഉണർത്തേണ്ട..

അൻഷിത :അതെന്ത് ഉറക്കം.. അങ്ങനെ എങ്കിൽ ഒന്ന് കാണണമല്ലോ....!

റെനീഷ:ഉമ്മ ഇവിടെ പോകുന്നു..

അൻഷിത :പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക്...

റെനീഷ :ഉമ്മ അങ്ങോട്ട് എങ്ങും പോകേണ്ട....

അൻഷിത :നിനക്ക് ഇതെന്താ പിരാന്ത് പിടിച്ചോ..

റെനീഷ :അ പിരാന്ത് ആണ് അവിടെ നടക്കുന്നത് ഒന്നും ഇപ്പോൾ ഉമ്മ കണേണ്ട അത്ര തന്നെ...

അൻഷിത :എന്ത് നടക്കുന്നത്!? എന്ത് കണേണ്ട എന്ന്....!

റെനീഷ :അത് ഉമ്മ.... ടീച്ചർ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ ഒരു സ്ത്രീ അല്ല...

അൻഷിത :പിന്നെ...

റെനീഷ :അകത്തു ഒരാളുടെ കൂടെ കാണേണ്ടാത്ത രീതിയിൽ ഞാൻ ടീച്ചറെ കണ്ടു...

അൻഷിത :എന്റെ റബ്ബേ ഇല്ലാത്തത് പറഞ്ഞാൽ അടിച്ചു ചെവിട് പൊട്ടിക്കും ഞാൻ..

റെനീഷ : ഉമ്മ ഞാൻ എന്റെ ഈ രണ്ട് കണ്ണ് കൊണ്ടും കണ്ടത് ആണ്, മന്ത്രി വിശ്വനാഥൻ സാർ ആണ് ടീച്ചറുടെ കൂടെ ബെഡിൽ കിടക്കുന്നത്...

അൻഷിത :സത്യം ആണോ മോളെ...?

റെനീഷ :അതെ ഉമ്മ... സത്യം ആണ്. ഞാൻ കണ്ടത് ആണ്. ഓർക്കു രണ്ടാൾക്കും തുണി ഒന്നുമില്ല...

അൻഷിത :ചീ ഇവർ ഇങ്ങനത്തെ സ്ത്രീ ആണോ ഭർത്താവ് മോളും വീട്ടിൽ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ആളെ വിളിച്ചു വീട്ടിൽ കയറ്റാൻ ഇവർക്ക് നാണമില്ലേ...

റെനീഷ :നമുക്ക് പോകാം ഉമ്മാ...

അൻഷിത :അതെ ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട..

അവർ രണ്ട് പേരും തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോൾ ആണ് അബ്‌ദുള്ള ഫോൺ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്..