Chapter Title : സാർ... ഇത് ഉങ്കൾ കുളന്തൈ [VaSco]

മാത്രം സുഖം!"

പഴയകാല സിനിമാ ഡയലോഗ് അനുസരിച്ചുകൊണ്ടാണ് അയാൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്..

മല്ലികയുടെ ശരീരം തണുത്തുവിറച്ചു. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണീരിനെ ഒട്ടും വകവെക്കാതെ അയാൾ തന്റെ അടുത്ത വ്യവസ്ഥയും മുന്നോട്ട് വെച്ചു:

"പിന്നെ, ഇന്ന് ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് ഇത് കഴിയുന്നില്ല. ഇന്നും നാളെയും മറ്റന്നാളും അതിനടുത്ത ദിവസവും ഇതുപോലെ നീ ഇവിടെ വരണം... എന്നാൽ നിനക്ക് നിന്റെ ഭർത്താവ്. അല്ലെങ്കിൽ......"

അയാൾ ബാക്കി പറഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ ആ മുന്നറിയിപ്പ് ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ചിന്തയിൽ മല്ലിക തന്റെ ആത്മാഭിമാനം പൂർണ്ണമായി വെടിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. കൈകൾ കൂപ്പി അവൾ നെഞ്ചുപൊട്ടി പിന്നെ അവൾ വെറും നിലത്ത് കിടന്നുകൊണ്ട് കരഞ്ഞു

ഭർത്താവിന്റെ ജീവനും സ്വന്തം മാനത്തിനും ഇടയിൽ കിടന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് പിടഞ്ഞു. ഒടുവിൽ അവൾ എഴുന്നേറ്റു ഇരുന്ന് കണ്ണീർ തുടച്ച്, മരിക്കാൻ പോകുന്ന ഭർത്താവിന്റെ മുഖം മാത്രം മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് അവൾ ഡോക്ടറെ നോക്കി വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

:"സമ്മതിക്കറേൻ സാർ... സമ്മതിക്കറേൻ! നാൻ എന്ന വേണുമെങ്കിലും സമ്മതിക്കറേൻ. സാർ എന്നെ എന്ന വേണുമെങ്കിലും പെണ്ണിക്കോ ... നാൻ നാളെക്കും അന്ത അടുത്ത നാളെക്കും സാർ കിട്ട വറേൻ. എനക്ക് വേറെ ഒന്നും വേണ്ടാ സാർ... എനക്ക് എൻ പുരുഷനെ തിരുപ്പി കൊടുത്താ മട്ടും പോതും സാർ!

എൻ പുരുഷനെ കാപ്പാത്തീടുവിങ്കളാ സാർ...? എനക്ക് എൻ പുരുഷനെ തിരുപ്പി കിടക്കുമാ സാർ ...? അപ്പടീന്നാ നാൻ സമ്മതിക്കറേൻ... അപ്പടീന്നാ മട്ടും നീങ്കെ എന്ന എന്നവേണേലും പെണ്ണുങ്കോ.. . !"

അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചശേഷം